Het best bewaarde geheim van de organisatie

bulb-2287759_1920

Het vervelende van slim-zijn is dat mensen de hele dag verwachten dat je slim doet. Dan raken ze bijvoorbeeld ergens van in paniek, omdat het niet lukt, en gooien ze het taakje naar mij toe: ‘Doe jij maar, jij bent slim.’
Maar hoe maak je duidelijk dat je je Netflix-programma aan het kijken bent en daarom geen zin hebt om een nieuwe virusscanner op een tablet te zetten? Om maar even een recent voorbeeld te noemen. En als ik het dan zo letterlijk uit, dan ben ik stom en flauw en is het mijn schuld als het zelf moeten doen en het dan ook nog eens mislukt. 
Dit voorbeeld is eigenlijk een korte story of my life. Mensen verwachten de hele dag door dat ik het allemaal wel doe en voornamelijk, dat ik het niet zo’n probleem vind omdat het voor mij toch allemaal een piece of cake is. Maar dat wil niet zeggen dat ik het ook daadwerkelijk leuk vind om te doen.

‘Nee, echt ik kan wat programmeren maar ik heb geen zin om jouw website te bouwen. Ik wil gewoon even tv kijken.’

Om nog een voorbeeld te geven; in mijn vorige werk was ik een junior die super- senior werk deed. Ik was de jongste van de afdeling, maar draaide volop mee met de 45- plussers. Vond ik mijn werk lastig? Nee, ik zat de godganse dag op Bol.com, verdween uren van de radar om doelloos door het gebouw te wandelen en stond toch iedere week aan de top van de productiecijfers. Totdat ik er achter kwam dat die super- seniors zo’n 2000 euro bruto meer in de maand verdienden dan ik, terwijl we hetzelfde werk deden en ik qua productie nog verder voorop liep. Dat was scheef. Ik vroeg loonsverhoging.
Het antwoord van mijn manager: ‘Ja, je bent een junior met senior taken, omdat je dat aan kan. Maar we kunnen je niet als een senior betalen, want je werkt hier pas ruim een jaar en dat is niet eerlijk voor de andere junioren en mediors.’
Uiteindelijk kreeg ik wat loonsverhoging, iets van 150 bruto in de maand extra. In ieder geval genoeg voor het punt dat ik helemaal niet meer gemotiveerd werd en de rest van de dagen sleet met naar buiten staren en theekransjes houden met collega’s van andere afdelingen. Op een gegeven moment ging ik daar maar weg.

Ik zie vaak dat men hoogbegaafde kinderen laten versnellen in de klas, plus klasjes, verrijkingen, Leonardoscholen en allerlei andere extra dingen om die kinderen meer uitdaging te geven. Maar ik vraag me wel eens af of iemand ooit nadenkt wat er gebeurt als deze kinderen het werkende leven in gaan? Ik dacht zelf altijd dat het dan wel goed zou komen. Dat mensen mijn slimheid zouden ontdekken en ik razendsnel promotie zou maken en het geld me lachend tegemoet zou komen.
Dat valt tegen.

In de praktijk blijk ik steeds het best bewaarde geheim van de organisatie te zijn, zoals mijn coach dat zo treffend benoemd. Alle shit en moeilijkheden worden bij mij gedumpt, niemand luistert als ik wat zeg (ook al heb ik achteraf altijd gelijk), ze vinden me een weirdo en uiteindelijk word ik amper gewaardeerd. Je wilt echt niet weten hoe vaak ik het onderwerp ben van de wekelijkse maandagochtend-roddel.

Bij mijn eerste bijbaantje werkten ze met halfjaarlijkse bonussen. De beste medewerker van dat halfjaar kreeg 250 euro netto op zijn/ haar bankrekening bijgeschreven. Alhoewel ik overduidelijk vaak de beste medewerkster was, heb ik die bonus nooit gehad. Na vijf jaar ben ik toch maar eens gaan navragen bij mijn manager. Deed ik dan toch iets verkeerds?
Zijn antwoord: ‘Ja maar jij kon het allemaal al. Jij kwam binnen en werd de meest allround medewerkster die we ooit hebben gehad. Je bent een waardig gesprekspartner voor de leidinggevenden, dat waarderen we. Maar voor de bonus zoeken wij echt iemand die in een half jaar tijd in een rechte lijn stijgt. Niet iemand die constant uitstekend presteert.’
En weg was weer die motivatie. Een paar maanden later vroeg ik mijn ontslag aan.

Ik wist trouwens toen niet dat ik hoogbegaafd was. Dus toen ik doodleuk aan mijn omgeving vertelde waarom ik stopte met deze baan, was er voornamelijk onbegrip. Je deed een vaste baan toch niet weg, omdat alles goed gaat en je nooit een bonus krijgt? Tja, dit is hoe ik rol.

Bij mijn huidige baan is het helaas niet veel anders. Een collega noemde mij laatst het paaltje van de afdeling. Daarmee bedoelde hij dat mensen graag op mij komen leunen en als ze boos zijn dan pissen ze het paaltje helemaal onder. Ik moest pijnlijk toegeven dat hij gelijk heeft.
In mijn huidige baan doe ik voor 4fte werk. Dat lieg ik niet. Daarnaast ben ik degene die alles weet en kan. Vermoeiend is dat. Een collega zei een keer dat het haar echt leuk leek om zo slim te zijn en alles te weten en te kunnen. Dat is niet leuk. Dat is vermoeiend. Iedere ochtend kom ik mijn werk binnen en staat er al een rijtje bij mijn bureau van collega’s die mijn hulp nodig hebben. En als ik dichterbij kom dan roepen en schreeuwen ze allemaal door elkaar heen, want iedereen wil als eerst aan de beurt zijn. Niemand ziet of voelt aan hoe hoorndol ik daarvan word. Ik wil graag rustig starten met werken.

Deze collega’s verdienen zo’n 1500 euro bruto meer in de maand (plus 7 extra vakantiedagen) en zijn er een kei in om alles over de schutting naar mij te gooien. Als het te moeilijk wordt, dan wordt het dossier gewoon op mijn bureau geflikkerd. Er wordt zelfs tegen klanten gecommuniceerd dat ik hun dossier in behandeling ga nemen, omdat ik er meer van af zou weten. Er zijn collega’s die zelf geen flikker uitvoeren omdat ze boven ieder dossier mijn naam neerpennen.
Na wat gesprekken met mijn manager, waarin hij steeds angstvallig herhaalde: ‘Ja, maar jij weet het toch gewoon. En jij kan dit, jij beheerst de materie’, kwam ik er ineens achter dat ik het niet per se leuk vind. Ja, ik weet veel en ik kan veel, maar ik vind het eigenlijk geen zak aan.

‘Maar Stacey, jij bent slim. Jij moet niet klagen’, zei laatst iemand tegen mij.
Maar ik vind het allemaal niet per definitie leuk…

‘Maar dan moet je werk zoeken wat je wel leuk vindt.’

En dan komen we op het punt waarin ik moet uitleggen dat ik niet warm word van vacatureteksten, ik sollicitatiegesprekken vreselijk vind en ik dan uiteindelijk weer in een functie kom waar het riedeltje weer van vooraf aan begint.

Soms weet ik het ook allemaal niet meer.

7 Comments

    1. sorry ging even fout. Maak t nu af. Weet zelf niets van ICT, althans, niet veel, werk in het onderwijs. Zit nu in het management, maar doe de MOET NOG GEBEUREN klusjes. Vroeg nog of ik me verder mocht scholen, maar ze vinden het goed zo. Ik verveel me soms te pletter. Ben nu begonnen met een gymopleiding omdat ik dat nu eenmaal moet (elke collega) maar zie er erg tegenop. Gewoon heleala mijn ding niet. Wie weet, ben ik ook ergens anders over twee jaar….

      Like

      Beantwoorden

      1. Ja herken ik ook, de moet-nog-gebeuren klusjes. Erg oninteressant… Jammer dat je je niet verder mag scholen, mogen andere collega’s dat wel? Ik mag me ook niet verder scholen, maar andere collega’s juist weer wel. Ik zat zelf juist te denken om het onderwijs in te gaan (heb daar een studie-achtergrond in), maar ben bang dat dat ook tegenvalt. Lastig he..

        Like

  1. maar dat is gewoon niet eerlijk ook niet…. dat is serieus gewoon echt helemaal niet eerlijk.. .jij hoort dan toch gewoon ook meer te verdienen en die bonussen te krijgen en dat je al die mensen dan nog helpt. dat ze het met die 1500 euro meer in de maand maar lekker zelf doen

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s