Wil je daar mee ophouden?

radio-821602_1920.jpg

Iedere ochtend neem ik om kwart over zeven de trein. Het ergste wat mij dan kan overkomen is dat er iemand naast mij gaat zitten, die vervolgens zijn ontbijt gaat lopen opsmikkelen. Het ergste vind ik de geur die daar vanaf komt. Volgens mij ben ik in de ochtend heel erg gevoelig voor geur. Dus als zo’n hipster naast mij komt zitten en uit zijn Fjällräven Kanken tas zijn yoghurtbeker te voorschijn haalt, dan moet ik bijna kokhalzen. Vooral het moment dat ze de beker openmaken en die zure lucht mij helemaal bedwelmt, om dan vervolgens allerlei shizzle in die beker te gooien zoals havermout, kokosvlokken, dark chocolate en banaan. En dan zo zorgvuldig roeren met hun lepeltje. Zo: tjak- tjak -tjak- tjak, en dan met een ernstige blik checken of alles goed is gemengd en dan alles naar binnen klokken. En als alles bijna op is, met het lepeltje de restjes schrapen van de bodem en zijkanten. Net zo lang totdat alles zo schoon is dat het niet meer de vaatwasser in hoeft. Echt serieus, dat geluid!
Yoghurt beschouw ik als de ergste categorie. Daarna komen de broodjes met (oude!) kaas en leverworst. Echt, doe dat thuis.

Dat doen ze dus niet thuis, want anders waren ze niet op tijd voor de trein. En daarnaast zijn er zat mensen die op een zeer vroeg tijdstip niks door hun keel heen krijgen. Ik ben niet zo iemand. Zodra ik ’s ochtends wakker word, dan heb ik honger. Ik zal daarom nooit mijn medereizigers storen met mijn sterk geurende ontbijt. Maar ik denk oprecht dat ik de enige ben die daar last van heeft.
Ik kan trouwens ook niet tegen sterke lichaamsgeuren, hard ademende mensen, en mensen die naast mij komen zitten en daarna oogcontact met me zoeken. Ik snap dat het een blijk van vriendelijkheid is, maar ik zit niet in de trein om nieuwe vrienden te maken.

Ik heb er vaker last van dat ik geluiden echt bloed irritant vind. Zo heb ik een collega die altijd haar muis optilt voordat ze hem van positie verwisseld. En dan haar ik zo: tak- tak -tak. Dan hoeft het voor mij allemaal niet meer en ben ik compleet uit mijn focus. Ik hoor dan alleen nog maar haar beweging. Één keer heb ik er wat van gezegd, maar daar werd ze zo onzeker van dat ik er maar een soort van grapje van heb gemaakt: ‘Ik bedoelde het niet zo.’
Maar eigenlijk was de boodschap duidelijk. Iets te. Waardoor ik haar maar nu haar gang laat gaan en mezelf vooral heb als ik het geluid hoor.

Ook heb ik een collega die steeds ‘Hatsjiekiedee’ zegt als hij een taak heeft voltooid. Ik raak daar helemaal van slag van. Het haalt mij uit mijn concentratie en het is bovendien bloed irritant. Één keer deed ik sarcastisch mee, waardoor de collega dacht dat ik het kon waarderen. Sindsdien stoot hij me steeds aan als hij op het punt staat te hatsjiekiedeën- das geen werkwoord, nee.
Die collega vindt het onwijs grappig en ik denk oprecht dat hij denkt dat het aanslaat. Alhoewel, in het begin nog wel eens mensen lachten maar dat is de laatste maanden absoluut niet meer het geval. Mensen vinden het irritant, maar niet zó irritant als hoe ik het ervaar. Die collega vindt het anders wel een goede grap en heeft zelfs op zijn LinkedIn staan dat humor echt zijn kracht is. Ik zie dat anders.

Wat ik ook vervelend vind is dat collega’s steeds het raam openzetten. Nu dringt het nog steeds niet tot mensen dat hierdoor de airco optilt slaat, maar dat is een andere discussie. Ons kantoor grenst aan een slootje waar van die enorme ganzen in lopen te stinken. Dus als het raam openstaat ruik ik de hele tijd gans en word ik gek van de geluiden die ze maken. Die beesten maken trouwens ook de hele tijd ruzie. Dus als weer twee van die ganzen in gevecht zijn, dan is die hele groep (of roedel?) in rep en roer. Dan gooi ik wel eens het raam dicht en gaan collega’s teleurgesteld doen dat ‘het beetje frisse lucht wel lekker was’.
Ik heb trouwens nog nooit iemand anders gehoord die gek werd van die ganzen.

Andersom vind ik dat mensen die zich storen aan niet boeiend achtergrondgeluid maar aanstellers. Mijn vriend is er zo één. Mijn vriend kan niet tegen het geluid in de keuken en daarom zet hij daar maar de radio aan. Nu weet ik nog steeds niet wat het geluid van de keuken is, want ik hoor daar daadwerkelijk niks. Voor mijn vriend is het dempen van het keukengeluid heilig, dus staat de radio altijd aan. Ook als we niet in de keuken staan. Ook als er niemand luistert. Nou zet ik wel eens de radio gewoon uit. Maar dat merkt hij echt. Binnen twee minuten staat hij weer in de keuken en doet dan stilzwijgend de radio weer aan.
Vaak als die radio aanstaat, dan hoor ik die radio ook niet. Dan vraagt mijn vriend soms of ik het net ook heb gehoord?
Dan zeg ik: ‘Nee, wat dan?’
Hij: ‘Op de radio.’
En dan weet ik gewoon amper nog dat die radio op de achtergrond aanstond.
Dat vind hij dan weer gek.

Hij snapt overigens ook niet dat ik me erger aan de geluiden van ontbijtende, ademende mensen in de trein, van collega-geluidjes en van geluiden uit de natuur. Maar ik zeg altijd maar: ‘Niemand heeft wat aan een radio waar niemand naar luistert.’

De radio staat nu nog steeds aan trouwens.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s