Zijn er allochtone hoogbegaafden in da house?

concert-633110_1920.jpg

Toen ik zeven of acht was moest ik van mijn moeder ‘nu mijn kamer opruimen’. En ineens bedacht ik mij het volgende; het moment ‘nu’ bestaat niet. Want zodra je in je hoofd bedacht dat iets ‘nu’ moest gebeuren, dan moet je het daarna uitspreken. Tussen denken en praten zit enkele (milli?)seconden waardoor je nooit het exacte moment ‘nu’ hebt. Ik vond dat we daarop iets moesten bedenken. Dus begon ik alvast met nadenken. Op die leeftijd dacht ik trouwens nog dat ik op aarde was gekomen om voornamelijk onopgeloste kwesties te gaan oplossen. True story. Daarom was school zo’n teleurstelling voor me, aangezien we dingen moesten leren die iedereen al lang wist. Of eigenlijk, dingen die ik al lang wist. Maar dat had ik toen nog niet zo door.
Maar goed, nadat ik een tijdje had nagedacht had ik een soort van tijdelijke oplossing bedacht. Ik bedacht de zin ‘Nu is het al’. Waarbij ‘al’ refereert naar het verleden waarin je ‘het nu’ hebt bedacht. Dus stond ik op een dag in de woonkamer ‘NU IS HET AL. NU IS HET AL’, te roepen. Waarop mijn vader vroeg wat ik aan het doen was. Ik legde mijn bevinding uit en hij zei dat ik niet zo gek moest doen en buiten moest spelen.

Ik haatte buitenspelen.

Als kind had ik wel meer bevindingen en inzichten. Zoiets als: ‘tijd is een relatief begrip’- ik had vroeger echt iets met ‘tijd’ en achteraf had ik beter Sterrenkunde moeten studeren. Maar mijn bevindingen sloegen vrijwel niet aan thuis. Op zich niet vreemd, want mijn ouders zijn laag opgeleid. Volgens mij mag je dat tegenwoordig niet zeggen. Net zoals we tegenwoordig mbo-ers ook moeten behandelen als studenten. Maar eerlijk gezegd moet ik daar nog aan wennen. Daarnaast behoren mijn ouders ook tot de eerste golf migranten, alhoewel mijn moeder in Nederland is geboren. Niet dat ik daar zelf echt mee bezig was. Mijn omgeving wel trouwens. Die denken dat ik de hele dag bezig ben met mijn bruine huid. Maar das gewoon niet zo.
Als één van de enige bruine kindjes in de klas lag het speciaal onderwijs daarom sneller op de loer, dan een één of andere plusklas. Daarnaast bestond zogenaamd Leonardo- onderwijs nog niet en moest je een bril hebben om naar het vwo te mogen. Dus als hoogbegaafd, teruggetrokken kind – zonder bril- werd ik niet gezien.

Volgens een arts was het daarom ook zo bijzonder dat ik naar de universiteit mocht. -Medici vroegen altijd standaard naar mijn schoolcarrière, waarschijnlijk omdat ik in een risicogroep viel – Maar volgens hem was dat ook niet zo gek. Aangezien mijn ouders mij veel voorlazen en wij veel boeken in huis hadden, was mijn taalvaardigheid goed gestimuleerd en dat zorgde weer voor schoolsucces. Nu is dat statistisch gezien waar. Alleen niet zo waar op mijn situatie. Wij hadden geen boeken in huis. Tenminste mijn ouders niet. Ik was jaloers op de boekenkasten bij andere vriendinnetjes thuis. De enige die boeken had in ons gezin, was ik. Ik heb mijn ouders nooit een boek zien lezen. En als ze lazen, dan was het de regionale krant, de Libelle en de Autoweek. Heel soms werd de Telegraaf gekocht en dan deden ze echt gek. Mijn ouders lazen trouwens wel de Bijbel en gaven daarbij openlijk toe dat ze er geen fuck van begrepen. Vroeger lazen ze soms wel eens voor als ik ging slapen. Dat was dan de Kinderbijbel of iets van Annie M.G. Schmidt, maar dat ging nooit echt van harte. Op een gegeven moment kochten ze audio-cassettes, de voorloper van audioboeken, waarbij een onbekende stem mijn boeken voor las. Op een gegeven moment ben ik zelf maar gaan lezen en las ik ook mijn jongere zusjes voor. Tja, iemand moest het doen.

Van de week appte mijn moeder dat er iets over hoogbegaafde kinderen op tv was, dus zapte ik er naar toe. Het eerste shot van het programma was een stereotype hoogbegaafd kind. Dat mocht ik niet van mijn moeder zeggen, maar dat was wel zo. Eigenlijk zat het hele programma vol stereotype hoogbegaafde kinderen en ik vroeg mij af waar ze die vandaan hadden? Met stereotype hoogbegaafde kinderen bedoel ik; van die kinderen met hoogopgeleide ouders die zich heel bewust zijn van hun hoogbegaafde kind, waardoor die kinderen een soort air uitstralen.
‘Ik verveel me heel erg op school, want de stof is te makkelijk voor me.’ En dan komen die ouders in beeld en geven dan heel erg af op het onderwijssysteem. Nu hebben ze een punt. Maar wat mij wringt is dat het vaak over deze bevoorrechtte groep hoogbegaafde kinderen gaat. Het gaat nooit over de hoogbegaafde kinderen van laagopgeleide ouders. Of de hoogbegaafde kinderen van migranten ouders. Of de hoogbegaafde kinderen van laagopgeleide, migranten ouders. Die hoogbegaafden die niet gezien worden.
Zoals ik dus.

Ik kan mij niet identificeren met deze kinderen. Op hun leeftijd dacht ik dat ieder kind met buikpijn op school zat, dat ik mij anders voelde omdat ik bruin was en dat extravert worden mijn doel in dit leven was. Tevens wilde ik ook graag naar het speciaal onderwijs en naar het vmbo, omdat je dan extra begeleiding kreeg, dus extra opdrachten. Dat leek mij wel wat. Wist ik veel dat ik mij diep van binnen verveelde en snakte naar meer uitdaging?

En nu nog steeds, als ik wel eens naar bijeenkomsten voor volwassen hoogbegaafden ga. De groep is daar vaak voor vrijwel 95% wit. Niet dat ik zelf heel erg bezig ben met mijn bruine kleur als ik daar zit. Toch vraag ik mij af waar de allochtone (ik weet effe geen ander woord daarvoor) hoogbegaafden zijn? Misschien moeten we daar een keer een item over maken?

Goed… We hebben natuurlijk ook Dolores Leeuwin. Maar ik weet het niet man, een IQ score van 159 op een BNN IQ-test… Ik herhaal: BNN IQ-test.
Maar ik bemoei verder niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s