Slim. Maar depressief. Maar slim.

glasses-304499_1280

 

Een collega kan niet met Excel werken. Excel is namelijk te dom voor hem. Dat zegt hij zelf. Hij is namelijk zo intelligent dat hij niet overweg kan met domme dingen. Dit roept hij over de afdeling en mijn collega’s knikken dan instemmend mee. Zij begrijpen het. Zij noemen hem namelijk The Big Bang Theory. Dat ik al honderd keer heb moeten uitleggen dat dat de serie is en niet een personage, laat ik maar effe terzijde. Laat ik daarom deze collega voor het gemak TBBT noemen (als afkorting van The Big Bang Theory, maar dat had je vast wel door). TBBT is heel erg blij met zijn bijnaam. Hij doet die bijnaam zelfs eer aan door terloops steeds te verkondigen hoe slim hij wel niet is. Zo wil hij zichzelf niet voortplanten omdat hij dat ons niet kan aandoen. Hij is namelijk zó slim dat hij het de wereld niet kan aandoen om nog meer van hem te laten rondlopen. Ze zouden dan de wereld overnemen, of zo.
Een andere collega vond hem een soort van Wolowitz (personage van The Big Bang Theory). Ik bleef erbij dat mensen die zich graag als slim willen profileren, het vaak niet zijn.

TBBT werkt nog niet zo heel lang bij ons. Sterker nog, hij is nog niet door zijn proeftijd heen. Hij is binnengeloodst door een collega en tevens beste vriend van hem. Deze collega roept ook al maanden hoe slim hij wel niet is. Zo schijnt hij op sollicitatiegesprekken zijn IQ te verkondigen- wie doet dat nou? En hij schijnt hoogbegaafd te zijn. Tenminste, dat is niet bewezen. Maar volgens hem zou hij niet onderdoen voor Mensa-leden, aangezien het allemaal zielige huisvrouwtjes zijn. Op mijn vraag of hij wel eens onder Mensa-leden heeft verkeerd, antwoordde hij van niet. Hij vermoedde dat het een club met huilende huisvrouwtjes is. Ik was beledigd, alhoewel ik niet bij Mensa zit.
Nu zou ik heel graag willen geloven dat deze collega ook hoogbegaafd is. Want dan zou ik me niet zo eenzaam voelen in dit bedrijf. Maar hij is het niet, hij wil het gewoon heel graag zijn.

Alhoewel ik het hem ook niet kwalijk kan nemen. Lang geleden zat ik in de brugklas depressief thuis en noteerde ik in mijn dagboek: ‘Ik wou dat ik hoogbegaafd was. Dan voelde ik mij gelukkiger en haalde ik betere cijfers’. True story. Ik dacht dat hoogbegaafd zijn mijn leven zou verbeteren. Dat ik dan prestatie na prestatie zou neerzetten. Dat ik beroemd zou worden en dat iedereen dan van mij zou houden. Ik denk dat dit het beeld is dat de meeste mensen hebben van hoogbegaafdheid. Een soort van luxe.
Het duurde daarom ook heel lang voordat ik erachter kwam dat ik hoogbegaafd ben. En sinds ik weet dat ik het ben is het tegelijkertijd het slechtste wat mij is overkomen.

Het is lastig om aan mensen uit te leggen dat hoogbegaafdheid komt met een zekere vorm van depressiviteit. Ik ben christelijk opgevoed met het idee dat ik dankbaar moet zijn dat ik mag rondlopen op deze aarde. En ik moest liedjes zingen dat het ‘zo wondervol is dat ik mag bestaan’. Als jong meisje kon ik me daar niet mee identificeren, maar ik was simpelweg te jong om de oorzaak ervan te achterhalen. Ik dacht na over mijn leven en kwam tot de conclusie dat ik niet gelukkig ben en ook niet wist hoe dat echt voelde. Volgens het geloof moest ik gelukkig zijn, want ik was een kindje van de Heere, maar waarom voelde ik mij niet gelukkig?

Op die leeftijd las ik ook mijn moeder Libelle’s, wel eens waar was ik ongeveer 22 jaar te jong ervoor, maar goed ik vond het leuk. Ik las daar vaak over vrouwen die het hadden over een onbezorgde jeugd. En alhoewel ik op dat moment middenin mijn jeugd zat, wist ik dat die alles behalve onbezorgd was. Ik lees nu, 21 jaar later, trouwens geen Libelle.
Vlak voordat ik erachter kwam dat ik hoogbegaafd was las ik over een uitzonderlijk begaafde jongen die een einde aan zijn leven had gemaakt. Ik begreep zijn verhaal en stopte het weg.

Ik denk dat het er gewoon bij hoort. Hoe slimmer je bent, hoe meer je ziet. Daarnaast heb ik ook nog nooit een hoogbegaafde ontmoet die niet depressief was. Ik ken hoogbegaafden die aan lichttherapie doen, hoogbegaafden die hun ouders verantwoordelijk stellen voor hun lijdensweg (‘Zij wilden per se een kind’), hoogbegaafden die hun bed niet meer uitkomen en hoogbegaafden die zich door het leven heen worstelen.

En ik denk dat ik uiteindelijk liever gemiddeld intelligent ben.

Op dit moment leer ik namelijk dat mijn depressies onder de noemer existentiële depressie valt en samen met mijn coach probeer ik er meer grip op te hebben. En ik denk dat ik het daarom heel lastig vind als mensen zo graag hoogbegaafd willen zijn.
You know nothing.

 
-Natuurlijk heeft hoogbegaafdheid ook super mooie kanten, maar daar gaat deze blogpost nu niet over-

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s