Let niet op de rommel…

puzzle-587814_1920

Ik heb een schoonmaker! En dat werd tijd.

Laatst ging de deurbel en stond mijn nieuwe buurman voor de deur. Terwijl we in gesprek waren zag ik hoe hij over mijn hoofd heen naar binnen keek. Nu was het niet echt lastig voor hem om over mij heen te kijken. Hij is iets van twee meter of zo. Maar hij keek gewoon net iets te lang mijn woning binnen. Soms kneep hij zijn ogen tot spleetjes. En ineens wist ik het; hij checkte mijn troep. Tenminste dat is mijn enige verklaring waarom hij zo lang naar binnen keek. Het kan ook zijn dat hij wilde weten welke serie er op Netflix aan stond. Maar feit is dat er gewoon heel veel troep lag. Echt heel veel troep. Want ik weet ook niet meer wanneer het de laatste keer was dat ik het heb opgeruimd of heb schoongemaakt.

Dus nadat hij weg was pakte ik een boek van de grond, deed het in de kast en toen raakte ik overwhelmed. Ik fietste naar mijn vriend. Eenmaal daar moest ik huilen. En ik gaf hem de schuld dat mijn huis zo’n puinhoop was. Want sinds ik een relatie heb, heb ik er allemaal geen tijd voor. Want ik ben al die tijd bij hem. En als ik mijn huis zou opruimen, zou dat betekenen dat ik minder bij hem kan zijn. En dus zou ons relatie eronder lijden en daarom kon ik niet opruimen. Dus het was zijn schuld.

Ik moest ook wat zeggen…

Ik weet zelf ook wel dat ik de oorzaak ben van mijn eigen troep. Overal waar ik kom wordt het een troep. Zelfs mijn bureau op het werk is een troep. Het ligt bezaait met paperclips, papier, origami (ik heb een hele dierentuin gevouwen), geeltjes, markeerstiften en pennen. Mijn ladekastje is leeg. Want waarom zou ik alles steeds terugstoppen in mijn ladekast als ik het ook voor mij neer kan leggen? Is wel zo makkelijk.
Een collega vroeg of ik net zo chaotisch ben in mijn hoofd als op mijn bureau. Ik lachte hierop sneaky en dronk geheimzinnig uit mijn Dopler.

Als kind had ik al moeite met het opruimen van mijn kamer. Er lag altijd troep. En soms was het opgeruimd, maar dan lag er binnen een uur weer troep. Maar mijn kamer toen, was wel beter bijgehouden dan mijn woning nu. Want toen moest ik nog opruimen. Maar zelfs al had ik het opgeruimd, het was dan alsnog rommelig. Ik herinner mij dat ooit een vriendinnetje kwam spelen. Dus ik mijn kamer opruimen. Toen kwam ze op mijn kamer en het eerste wat ze zei was: ‘Wat is het hier dan voor een troep? Zo kunnen we toch niet spelen. Zullen we eerst effe je kamer opruimen?’
Ik was diep beledigd. Ze hoefde daarna ook niet meer te komen.

Haar kamer was trouwens wel altijd netjes. Alles was geordend in van die laadtjes, mapjes, organizers en nog meer laadtjes. Zij legde ook altijd dingen terug als ze iets had gepakt. En ze legde dingen ook op kleur, zoals strijkkraaltjes. Zoiets zou echt nooit in me opkomen.
Toegegeven, ik was jaloers op haar kamer. En soms fantaseerde ik dat haar kamer, mijn kamer was. Maar hoe hard ik ook mijn best deed om alles bij te houden… Mijn kamer kwam niet eens in de buurt bij die van haar.

Toen ik mijn ADHD-diagnose kreeg, was mijn rommelige gedrag meteen te verklaren. Dus moest ik aan de slag met een opruim-schema. Ik moest onder begeleiding een schema maken en me daar ook aan houden. Ik kreeg wat huiswerk over opruimen en ADHD en moest toen aan de slag. Binnen een uur had ik mijn woning opgeruimd en voor de vorm maakte ik nog een schema achteraf. Toen ik mijn schema presenteerde en een beetje onderbouwde, twijfelde de begeleidster even aan mijn diagnose. Mijn schema werd gebruikt voor de andere ADHD-ers en ik begeleidde hen daarin. Want soms heb ik dat. Soms doe ik iets low-key en zijn mensen onder de indruk van wat ik allemaal gedaan heb. Terwijl ik zelf het idee had dat ik amper aan stond.

Vorige week hing ik weer wat rond in de online hb-community. Iemand schreef hoe ze voor zichzelf een nieuw opruim routine had ontdekt. En die ging ze beschrijven zonder interpunctie. En ik snapte er niks van. Maar iedereen schreef eronder hoe perfect ze de theorie konden visualiseren en hoe perfect de theorie voor hun werkte. Toen keek ik mijn woning rond en dacht ik shit. Dus stond ik op, huilde wat, pakte een boek en deed die in de kast. Toen moest ik weer huilen en ging ik in bed liggen. Daar huilde ik nog langer om de mislukkeling die ik was. Daarna stond ik op, opende mijn laptop en boekte een schoonmaker. Toen ging ik weer verder met mijn leven.

Eigenlijk moest ik een schoonmaak-schema maken voor de schoonmaker. Maar ik wist niks. Dus zei ik tegen hem dat ik het allemaal ook niet weet en excuseerde mij voor de troep. Dus gaf hij mij schoonmaak-tips. -Die ik lekker toch niet ga opvolgen omdat hij de schoonmaker nu is- Ha-ha. Maar ik bedankte hem toch maar voor de tips.
Toen ik thuis kwam van mijn werk liep ik mijn huis binnen en zag dat het goed was. Dit had ik veel eerder moeten doen.

 

Advertenties

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s