Wat dacht je toen je die vacaturetekst schreef?

Er was geen blog omdat ik niet zo lekker in mijn vel zat. Of zit eigenlijk. Dat betekent dat ik de laatste dagen om het minste of geringste huil en het liefst alles erover kwijt zou willen in mijn blog, maar daar geen energie voor heb. Ik heb hier op dit moment ook hulp voor.

playmobil-451203_1920

Ik zit in een bore-out. Of misschien zit ik er tegenaan. Geen idee. Eigenlijk is dat niet het thema van deze blog, omdat ik er middenin zit of net tegenaan. Too soon, too soon. Toch maak ik in mijn omgeving kenbaar dat ‘ik momenteel heel erg moe ben, doordat ik me verveel op m’n werk.’ Eigenlijk omschrijft dit niet echt de bore-out. Het is veel dynamischer, maar ja dat begrijpen mensen toch niet. Mensen denken dat mijn hoogbegaafdheid een zegen is en dat ik al helemaal niet moet klagen dat ik mijn werk sneller af heb dan het aantal uur wat er voor staat. Want bijna iedereen werkt tegenwoordig over. Vooral mijn generatie. Ik spreek vaak genoeg mensen die ongeveer zestig uur per week werken of een paar keer per week structureel overwerken. Zelfs in mijn baan wordt iedere donderdag structureel overgewerkt. Ik heb dat niet nodig. Om geen rare blikken steeds te krijgen heb ik een keer mee gedaan. Voornamelijk vanwege de gratis warme maaltijd. Na twee uur kwam ik er achter dat ik mijn werk vooral aan het uitsmeren was terwijl ik de Tandoori op boerde in mijn maag. Toen was ik maar naar huis gegaan.
Vaak als ik aangeef dat ik me verveel op m’n werk, dan zeggen mensen steevast: ‘Dan moet je ander werk zoeken.’

Goh.

En dan vervolgen ze: ‘Ben je al met iets bezig?’
Gast, ik ben altijd met iets bezig.

Maar ze bedoelen of ik al actief in het sollicitatieproces zit. Dat weet ik ook wel. En dan antwoord ik dat ik aan het rondkijken ben en knikken ze begripvol. Ik bedoel eigenlijk dat ik vacatures lees . Ik lees namelijk vacatures van banen die me interessant lijken en besluit dan dat dit niks voor mij is. Dat komt voornamelijk door de vacaturetekst. Ik vraag me af wie deze tekst heeft geschreven. En vooral, wat dacht je toen je dit schreef?
Ik krijg vaak allerlei rare associaties bij vacatureteksten waardoor ik bij voorbaat al geen zin heb om in de pen te klauteren en het bedrijf te verbluffen met mijn sollicitatiebrief. (Zoals sollicitatie-tips-websites altijd zo mooi verwoorden.) Zoiets is me overigens ook nooit echt gelukt. Laat ik zo zeggen, ik heb mijn droombaan nog niet langs zien komen.

De meeste vacatureteksten beginnen vaak met een omschrijving van de functie. Het ergste vind ik nog van die teksten waarbij ze een werkdag omschrijven.
Zoiets als: Om negen uur loop je op je dooie gemak het kantoor binnen en staat er een kop versgemalen, warme koffie op je bureau. Je checkt je mail en legt de laatste hand aan je Prezi die je zo gaat voordragen aan Ronald, onze creative director.
We weten allemaal dat een gewone werkdag daar niet zo gaat. En dat Ronald in werkelijkheid een  irritant, manipulatief ventje is waar de hele afdeling bang voor is. En dat je daarom dus vol stress het pand in rent en twijfelachtig nog wat aan je PowerPoint werkt.

Of je hebt van die vacatureteksten die beginnen met: Wat ga jij vertellen op een verjaardagsfeestje?
En dan volgt een tekst waarvan je weet dat een beetje normaal denkend persoon beter zijn bek houdt hierover. Want iedereen weet dat je op de vraag: ‘En wat doe jij voor werk?’ Je dit zo kort en krachtig mogelijk moet houden, because no one is listening.
Ik sowieso niet.

Daarna volgt er een soort opsomming wat ze zoeken in een persoon. Zo lees ik steeds vaker dat men opzoek is naar een zogenaamd vernieuwend persoon. Maar geen idee wat ze daarmee bedoelen. Moet je dan iedere dag een nieuw idee aandragen? Of is het al voldoende als je het frisse gezicht van de afdeling bent? Geen idee, staat ook nooit echt uitgelegd.

‘Ja, maar dan moet je even bellen met de contactpersoon onderaan de vacature en vragen wat ze bedoelen.’ Maar ik heb bel angst.

Of je moet geen 9 tot 5 mentaliteit hebben. Terwijl iedereen gewoon op tijd naar huis wil. Ja, echt iedereen. Zelfs degene die deze vacaturetekst schreef. Ik heb zelf meer een soort van 8 tot 1 mentaliteit. Gewoon, omdat ik in die uren mijn werk prima af kan hebben.

Of je moet een out of the box denker zijn. Alsjeblieft. Iedereen denkt altijd op dezelfde manier met soms een creatieve uitspatting. Wat dan out of the box wordt genoemd. Mocht je die hele box niet nodig hebben in je denkproces, dan pas je al gauw niet meer lekker in het team. Krijg je vage functioneringsgesprekken en wordt je contract niet meer verlengd. Been there, done that.

Of je moet flexibel zijn. Dat moest ik dus ook zijn voor mijn huidige functie. Flexibel. Het bedrijf hanteert zelf vaste werktijden, een vaste werkplek, een vaste computer en vaste pauze tijden. In dat laatste mag nog gevarieerd worden. Dan kun je bijvoorbeeld van twaalf tot half één gaan of van half één tot één. Ik draag mijn flexibiliteit vooral uit door mijn eigen werktijden te hanteren. Ik kom er nog mee weg.

Van die vacatureteksten word ik een beetje moe. Bij iedere vacature krijg ik een déjà vu en vaak ben ik al niet eens meer gemotiveerd om de hele vacature door te lezen. Alhoewel ik laatst wel een vacature volledig las omdat er ook een soort verkapt interview met de manager van het desbetreffende team in zat.
Sander omschrijft zijn team als dynamisch, energiek en vernieuwend en zoekt dan ook iemand die van toegevoegde waarde is.
Ik wist gewoon echt niet wat ik hiervan moet vinden. En had ook niet echt het idee dat mensen daar ook zo met elkaar omgingen. Een manager beschreef zijn team als ‘behulpzaam’ tijdens een sollicitatiegesprek. Toen ik er eenmaal werkte bleek dat niemand zin had om mij in te werken, niemand mij aankeek als ik een vraag stelde en niemand zin had om mij te helpen toen ik erom vroeg. Zo gaat dat.

Daarnaast weet ik namelijk nog steeds niet wat ik wil worden. Ik wil zoveel worden namelijk schrijfster, redacteur, tolk, gastdocent/ spreker, appontwikkelaar, zangeres, gamedesigner, programmeur of een combinatie van dit alles. ‘Twaalf ambachten, dertien ongelukken’, noemde een vriendin mijn CV een keer. Ik besloot de vriendschap hierop te beëindigen. Misschien word ik al die beroepen wel in mijn leven en ga ik de geschiedenisboeken in als uomo universale. Wie weet.