Ik heb bel angst

phone-booth-2050791_1920

Om maar meteen met de deur in huis te vallen.

Een telefoongesprek voeren vind ik doodeng. Zo moest ik laatst de dokter bellen voor een afspraak en hoopte ik dat het online kon. Door middel van een e-mail of zo. Of zo’n online agenda waarbij je zelf een datum en tijd kan aanklikken. Dat hadden ze wel, een ‘elektronische patiëntenomgeving’. Ik weet niet, maar ik vind het woord ‘elektronisch’ altijd zo kinderachtig klinken. Misschien omdat het me doet denken aan ‘Elektro’. Ik had dat vroeger. Super sloom spel, vooral toen ik erachter kwam dat alle kaarten dezelfde elektronische combinaties hadden, waardoor je het spel in één keer had uitgespeeld. Echt niks aan was dat.
Maar ik dwaal af. In de elektronische patiëntenomgeving kon je dus wel online een afspraak maken, mits je dit had geactiveerd in de praktijk zelf. Dat had ik niet. Dus moest ik bellen. En dat vond ik afschuwelijk, dus deed ik dat dagenlang niet.

Ik vind namelijk dat mensen gek doen aan de telefoon. Het begint al met de introductie.
‘Goedemorgen, met Jan uit Leeuwarden.’
Wat interesseert mij dat nou dat je uit Leeuwarden komt? Wat voegt dit überhaupt toe aan ons gesprek.

Of: ‘Hallo, met kapsalon Het Hoekje.’
Bijzonder.

En deze snap ik ook niet: ‘Met Jan. Hoort u mij?’
Jan, als ik je niet hoorde dan zei ik het wel.

Soms zijn mensen buitengewoon onaardig aan de te telefoon. Dan raap ik al mijn moed bij elkaar om toch die instantie te bellen, dan krijg ik een onvriendelijke receptioniste aan de lijn. Voor mijn opleiding moest ik laatst een telefoontje plegen, aangezien er niet werd gereageerd op mijn mailtje. Super frustrerend. De telefoon ging één keer over en een chagrijnige stem vroeg waar ik voor belde. Nou sorry hoor. Ik deed mijn verhaal en toen schreeuwde ze dat ik kiestoon 2 had moeten kiezen.
‘Er was geen keuzemenu’, riep ik terug.
Ik kreeg toen de juiste persoon aan de lijn die mij de verkeerde antwoorden gaf. Toen schreef ik een klachtmail, waar ineens wel op werd gereageerd en werd alles met een uur opgelost.

Jongens wat is dit?

Voor mijn werk moet ik ook veel bellen. Dat houdt in dat mensen ons kunnen bellen voor eerstelijns vragen. Ik ben eigenlijk niet zo heel geschikt om die telefoon op te nemen. Live vind ik het al lastig om een gesprek goed te volgen, laat staan aan de telefoon. Ik denk namelijk heel erg snel. Dan belt er iemand en weet ik binnen enkele seconden wat het probleem is en hoe dat opgelost moet worden. Maar als ik dat allemaal al heb uitgedacht, dan is die persoon nog bezig met zijn probleem aan het omschrijven. Nu mag ik van de telefooncoördinator niet meer iemands zinnen afmaken. Dat is efficiënt betweterig. Dus moet ik dat hele verhaal aanhoren, terwijl ik al lang weet wat het punt is en de oplossing. En dan raak ik afgeleid. Dan ga ik ondertussen rondhangen op bol.com of ik teken wat.

Het ergste is nog als mensen niet weten waarom ze bellen. Verspil. Mijn. Tijd. Niet.

Ik sta er ook wel om bekend dat ik niet zo behulpzaam ben aan de telefoon.
‘Wilt u dit gesprek bevestigen per e-mail?’
‘Als u het antwoord schriftelijk had gewild, dan had u de vraag ook schriftelijk moeten stellen.’

‘Maar ik weet niet hoe ik een bezwaarbrief moet schrijven.’
‘Probeer Google.’

‘Ik begrijp niet wat u zegt.’
‘Ik ben duidelijk genoeg. U wilt het gewoon niet begrijpen.’
Ik ben eigenlijk voor de meeste mensen nooit echt duidelijk, maar goed alsof ik dat ga toegeven. Ik snap ook nog steeds niet waarom ik nog de telefoon moet opnemen.

En soms doen mensen ronduit onaardig tegen mij. Dan krijgen ze een antwoord die ze niet willen horen en gaan ze mij en mijn baan maar afkraken. Echt serieus…
Of gaan ze een discussie voeren en verliezen ze en worden ze persoonlijk. Sowieso als mensen denken dat een persoonlijke aanval een vorm van argumenteren is…

Ik denk dat mijn bel angst voort komt uit het feit dat mensen denken dat ze zich aan de telefoon vrijer kunnen gedragen, omdat je ze niet ziet. En ik denk dat als mensen zich minder inhouden ze ook niet de beste kant van zichzelf laten zien. Dus dan krijg je kromme redenaties, algemene vaagheden, nep zakelijk gedoe en tirades aan de telefoon. Ik vind dat namelijk heel lastig. Ik vind het lastig als mensen een zin uiten die niet klopt. Mijn hersenen geven dan een soort error en haperen dan op die ene zin.

‘Ja, maar dat klopt niet wat u zegt.’

Dat komt het gesprek nooit ten goede, want dan worden er nog meer rare dingen uitgekraamd en dan krijg ik zoveel error in mijn hoofd, dat ik stil val.

‘Hallo, bent u daar nog.’

Ondanks dat meer hoogbegaafden daar last van hebben (ik heb daar ooit een bijeenkomst over gevolgd en toen voelde ik me gelijk een stuk minder raar) kom je daar niet mee weg in het dagelijks leven. Hoogbegaafdheid is geen excuus, dus dealen met de wereld!
Dus moet ik mij over die bel angst heen zetten…

En pak die telefoon!

Toen belde ik de dokter en kreeg ik een hele aardige assistente aan de lijn die gewoon duidelijk een afspraak voor me kon inplannen. Eenmaal bij de dokter besloot ik om me toch maar aan te melden voor het elektronische patiëntendossier.
Voor het geval als ik weer een afspraak moet maken bij de dokter.