Waarom ik een hekel heb aan sociale activiteiten

Er was even geen blog omdat ik geen balans kan vinden tussen mijn leven en mijn nieuwe baan. Daar wordt achter de schermen hard aangewerkt.

Mijn vriend attendeerde mij er laatst op dat we op 2 december een sociale activiteit hebben. Zoiets als dat ik me leuk moet aankleden, moet reizen naar de afgesproken plek en dan onder het genot van een drankje en aperitiefje met mensen moet praten. Dus toen hij mij hier weer ff aan herinnerde, schoot ik in de stress. Twee december is namelijk al bijna! Uit paniek riep ik: ‘Maar dan heb ik al wat.’
‘Oh wat dan?’
‘Dan… Dan vier ik het feest van Sint Nicolaas’, zei ik met een robotstem. Mijn vriend was stil en volgens mij raakte hij ook in paniek. Hij begon erover dat hij ons beide al weken geleden had aangemeld en dat hij er ook vanuit ging dat ik kon. Ik had dat namelijk destijds wel bevestigd. Kijk, en hier gaat het mis. Dat was inderdaad destijds. Nu sta ik anders in het leven en nu heb ik bepaald dat 2 december het hem gewoon niet ging worden. Daarom plan ik dus nooit zover vooruit. Je weet nooit hoe je in die verre toekomst in het leven staat. En straks zit je vast aan plannen waar je op dat moment helemaal niet meer achterstaat.
‘Waar vier je Sinterklaas dan?’, vroeg mijn vriend met een lichte paniek in zijn stem.
‘Eh, thuis.’
‘Wie komen er dan?’
‘Sinterklaas met wat pieten.’
‘Oké, val dood.’

Mijn hele leven staat in het teken om zoveel mogelijk sociale situaties te vermijden. Toen ik op mijn nieuwe baan een uitnodiging kreeg voor de maandelijkse vrijdagmiddagborrel zei ik meteen maar dat ik niet kon. En toen viel het stil. En zei ik maar: ‘Ik pak effe mijn agenda’, om er vervolgens heel interessant in te kijken. Maar ik kon eigenlijk wel gewoon. ‘Is het verplicht?’, vroeg ik maar- het was verplicht.
Uurtje van de baas, zeg maar. Dus stond ik daar met een glas cola één te worden met de plant naast mij.
‘Proost op de nieuwe’, riep iemand.
‘Proost op Stacey’, riep iedereen in koor. Fuck my life.
De rest van de middag praatte ik wat spastisch met een nieuwe collega die mij wel oké leek, maar niet echt om mijn grapjes lachte. Na afloop vroeg de directeur wat ik van de borrel vond. Heel gemaakt zei ik dat de sfeer er lekker in zat en hoe bijzonder ik het vond dat dit onder werktijd werd georganiseerd. De directeur was zichtbaar blij met mijn ingestudeerde tekst en ik was blij dat ik er (voor deze keer) goed van af ben gekomen.

Ergens in mijn leven ben ik er ooit achtergekomen dat mensen heel blij worden van socializing. Mijn vriend kijkt bijvoorbeeld heel erg uit naar 2 december. Ik niet. Ik maak me er nu al druk om. Oké, ik heb nog een paar weken de tijd, maar tijd vliegt. Daarnaast heb ik het idee dat ik niet genoeg tijd heb om me voor te bereiden. Ik bereid namelijk sociale gelegenheden voor. Gewoon, zodat ik niet heel anti-sociaal overkom. Als ik me niet voorbereid praat ik namelijk met niemand en ben ik vooral bezig met ‘het juiste moment om naar huis te gaan’. Dat is namelijk ook nogal een lastig punt. Wanneer kun je naar huis gaan, zonder dat het gek is? Kan je namelijk een spoedgeval thuis faken, ondanks dat je alleen woont? Of kun je gewoon zeggen dat de verplichting roept, zonder dat je echt een verplichting hebt? En als je richting huis gaat, hoe zorg je dan dat niemand meefietst of mee reist? Want dan ben je nog niet van het sociale gebeuren af. En hoe zorg je dat je precies op het juiste moment weg gaat, zonder dat mensen je een aparteling vinden en over je gaan roddelen zodra je weg bent- oké, stop met denken.

Maar goed, ik ga me dus voorbereiden. En dan zorg ik dat de omstandigheden juist zijn. Dat wil zeggen, dat ik op zo’n moment kom dat het nog niet te druk is. Dat ik een soort van gespreksonderwerpen paraat heb en misschien kan achterhalen of er mensen komen met wie ik een soort klik heb. Of nog beter, misschien heb ik een echt excuus waardoor ik niet lang hoef te blijven. ‘Maar misschien valt het allemaal hartstikke mee’, hoor ik je denken. Nah, ik heb zoveel sociale ervaringen meegemaakt, dat ik nu wel kan concluderen dat ik vaker niet dan wel tot mijn recht kom. ‘Maar dat weet je nu niet.’ Jawel. In mijn hoofd wel. In mijn hoofd bestaat er niet zoiets als een avondje spontaan een feestje bezoeken. Voor mij voelt dat als iets wat ik moet doen, omdat iedereen het doet en leuk vindt. En omdat iedereen het doet en het ook nog leuk vindt, is dat normaal. Het is niet normaal als je daar geen behoefte aan hebt en dat je je eigenlijk helemaal niet vermaakt op zo’n feestje.

Soms vertel ik mijn sociale struggles aan mensen en dan zeggen ze vaak: ‘Ja, dat heb ik ook wel eens. Laatst was ik ook op een feestje en toen kon ik ook nergens over meepraten. Toen heb ik er maar het beste van gemaakt.’

Maar dat is natuurlijk iets anders dan wat ik bedoel. We maken allemaal wel eens dingen mee. Het wordt pas een probleem als het structureel gebeurt. Toch ben ik erachter gekomen dat mensen grip willen krijgen op het onbekende door te zeggen dat ze dat ook wel eens hebben. Zoiets als: ‘oh maar dan heb ik ook ADD, want ik vergeet ook wel eens mijn sleutels.’
‘Ik zit altijd op dezelfde plek aan de eettafel. Ik heb vast ook een vorm van autisme.’ Ik vraag me altijd af waarom mensen zo redeneren? Wordt het afwijkende dan minder eng als je het tot op zekere hoogte op jezelf kan betrekken? Ik vraag me dat oprecht af.

Maar dat maakt nog steeds niet dat ik een oplossing voor mijn probleem heb. Van mijn coach heb ik geleerd dat het oké is om niet naar feestjes te gaan, omdat het niet jouw ding is. En dat het oké is om wel naar feestjes te gaan, waar je wel zin in hebt. Of dat het oké is om na een kwartier al het feestje te verlaten. Want ik moet vooral schijt hebben aan die ‘normale mensen’. En dat vind ik erg lastig. Want ergens in mijn hoofd wil ik ook graag gewoon meedoen. Gewoon leuk en gezellig kunnen ouwehoeren op een feestje, zonder dat het kunstmatig wordt in mijn hoofd zodra ik dit typ.

Het is trouwens ook een misvatting dat het minder erg wordt als ik het vaker doe. Het blijft elke keer hetzelfde. Misschien word ik over een paar weken wel heel erg verkouden…

Update: ik was verkouden… Heel erg verkouden… Gewoon ziek. Maar ik ging toch, want ik dacht als ik awkward overkom denken mensen dat dat komt omdat ik ziek ben. En het was nog gezellig ook! Toch blijf ik niet goed in deze situaties. Maar het gaat steeds beter!