Ik wil mijn LinkedIn verwijderen

Ik wilde laatst mijn LinkedIn verwijderen, maar ik stuitte op zoveel negatieve reacties van mijn vrienden dat ik hem nog maar even online laat staan. Ik vind LinkedIn niks aan. Ik heb het ook alleen maar omdat mijn ex zei dat het handig was voor het vinden van werk. Dat was niet zo.

Tenminste destijds niet. Toen ik het aanmaakte had vrijwel niemand LinkedIn en de mensen die het hadden gebruikten het alleen maar om elkaar te stalken: ‘Effe kijken waar Jan de Groot tegenwoordig uithangt. Oh, hij is bankmedewerker. Haha, met zijn doctoraal Economie’.

Zoiets of zo.

In ieder geval, niemand nam het serieus maar er werd wel verwacht dat het zo big and happening zou worden als in Amerika. En dat werd het ook. Iets te, als je het mij vraagt. Dus kom ik er nooit meer. Soms stuurt LinkedIn mij berichtjes dat ik al zoveel weken niet meer ben ingelogd. Dat klopt ook. Ik haat deze neppe netwerk en ik zal uitleggen waarom.

Punt één, iedereen heeft dezelfde zakelijke profielfoto. Oké dat wordt ook aangeraden door LinkedIn, maar ik ben het zat dat iedereen met zijn armen over elkaar semi- professioneel naar de lens loert. Met zo’n businesssmize (voor wie Top Model kijkt). Dat ‘business’ heb ik er zelf voor geplakt, maar daarmee bedoel ik dat ze zo loensen als: ‘ik ben zakelijk, professioneel, high potential maar benaderbaar’.

Soms mag erbij gelachen worden, maar dan alleen voor die carrièretijgers die als ‘enthousiast’ beschreven worden in hun testimonial.

Soms is de profielfoto een vrijetijdsfoto, maar alleen de echte managers kunnen zich dat veroorloven. Voor ieder ander persoon wordt dat afgeraden.

Ik heb er lange tijd geen foto op gehad. Gewoon, omdat ik dat niet nodig vind. Ik wil niet dat mijn foto de doorslag geeft (of juist niet) om mij te benaderen voor een zogenaamde leuke functie. Maar daar stuiterde iedereen weer overheen en was mijn profiel niet krachtig genoeg. Mijn zusje boodt zelfs aan om een zakelijke foto van mij te maken. Maar ik zag het niet zo zitten om in een jasje met mijn armen over elkaar voor een wit achtergrond te staan. Dus heb ik een foto van mij zwart-wit gemaakt en die maar gebruikt. Je moet toch wat hè.

Punt twee, LinkedIn is bedoeld om online te netwerken. Dat zou zogenaamd handig zijn voor die mensen die niet zo goed in reallife netwerken zijn. Zoals ik. Ik ben niet zo van het netwerken. Dat komt omdat ik over het algemeen heel slecht contact leg. Ik niet weet waar ik het over moet hebben en ik de meeste mensen nogal oninteressant vind.

Daarnaast raak ik visitekaartjes kwijt, onthoud ik geen namen en bel ik je toch niet terug. Zo heb ik bijna driekwart jaar geleden via mijn netwerk een telefoonnummer gekregen van een interessant persoon. Tenminste, ik was overwhelmed in the heat of the moment en dacht ook echt dat deze persoon een verrijking van mijn leven zou zijn. Dat gevoel verdween meteen toen ik thuiskwam en ik belde die persoon nooit meer. Ik wilde wel, omdat ik het had beloofd, maar de interesse was alleen op dat moment. En toen gingen er weken voorbij, maanden… en dan heeft het ineens geen nut zeg maar om nu nog te gaan bellen. Ze is me vast alweer vergeten.

Hoop ik.

Daarnaast vind ik netwerken op LinkedIn nogal doorgeslagen. Sta je ff met een collega te kletsen op het toilet… hup, een LinkedIn verzoek in je mailbox. Mail je met iemand van buiten de organisatie… voeg mij toe aan je netwerk. Ik heb het idee dat mensen niet oprecht geïnteresseerd zijn in mijn profiel of mij als persoon, maar dat ze vriendjes moeten verzamelen voor hun netwerk. Want profielen met de meeste vrienden zouden dan weer interessant zijn voor recruiters.

Dat brengt mij naar het volgende punt: recruiters, headhunters en ander HR- gerelateerde mensen. Die hebben dan zo’n speciaal account waarmee ze mensen stalken op LinkedIn.

Ik dacht altijd dat dat in de praktijk wel zou meevallen, maar dat is dus niet zo. Mijn vriend zit in de HR en zat met zijn speciale account mijn account te screenen. Zijn conclusie was dat mijn LinkedIn niet inspireerde om mij te benaderen voor een leuke functie.

‘Dat hoeft ook niet!’, riep ik terug. En toen volgde er een soort van discussie waarbij we niet nader tot elkaar kwamen, zeg maar. Maar ja, ik wil ook helemaal niet gevonden worden.

Één keer voegde zo’n headhunter mij toe en stuurde er een bericht bij dat ze een leuke functie voor mij had en of wij in contact konden komen. Ik heb hier nooit op gereageerd. Ik vond dat gewoon heel erg eng. Dan moet ik weer leuk met iemand gaan praten, waar ik geen zin in heb. En dan moeten we elkaar vast ergens ontmoeten (‘koffie drinken’) en moet ik haar in een soort elevator pitch vertellen wie ik ben en wat mijn ambities zijn. No thanks!

Want dat weet ik zelf ook nog niet. Wat ik vandaag leuk vind, vind ik volgende maand niet leuk. En ik vind zelf ook dat ik eerlijk moet zijn om valse illusies te voorkomen. Door valse illusies ben ik al eens eerder ontslagen: ‘Wij dachten echt dat jij die slimme, hoogopgeleide, frisse medewerker zou zijn. Maar ondertussen kennen we je nog steeds niet, bemoei je je met dingen die niet jouw taak zijn en stel je vragen over de verkeerde dingen.’

Ik ben nou gewoon geen enthousiaste carrièretijger en ik werk ook alleen maar voor de centjes.

‘Ja maar, straks is er een leuke functie op LinkedIn en word je niet gevonden, omdat je profiel zo bagger is… ‘

Maar dan is het ook niet meant to be, denk ik. En deze houding snappen mensen niet aan mij. Ik haat het gewoon om een LinkedIn- account te hebben omdat het moet. Niemand zegt mij wat ik moet doen of hoe ik het moet doen. Nu ik dit zo type besef ik hoe kinderachtig dit klinkt voor een 28-jarige vrouw. Maar zo is het wel.

Maar wat wil je dan wel worden? Hoofdredacteur van de Vogue. Oh, houd je van mode? Nee, ik houd van kunst. En dan weten die LinkedIn- aanhangers niet meer wat ze met me aan moeten. Maar eerlijk, mensen die ik echt interessant vind hebben geen LinkedIn. Onconventionele mensen zitten (vaak) niet op LinkedIn. En daarom wil ik mijn profiel verwijderen.

Oh ik wil trouwens geen hoofdredacteur van Vogue meer worden. In Nederland heb je niet echt de artistieke vrijheid, zoals Franca Sozzani had in Italië.