Momenten waar ik eigenlijk best wel raar ben

lego-671593.jpg

Sorry dat er weer geen blog was vorige week. Ik heb een nieuwe baan binnenkort en ik heb sinds kort een nieuwe relatie. Oh en ik ben ook begonnen aan de schrijversopleiding. En al die dingen kosten tijd… Veel tijd…

‘Maar jij bent toch zo slim?’
Toen ik zestien was solliciteerde ik voor een bijbaantje bij de Xenos. Lees: mijn moeder had in al haar enthousiasme wat sollicitatiebrieven uit mijn naam verstuurd, omdat ze vond dat het nu tijd was voor een bijbaantje. Eigenlijk zei ze dat ik zo meer onder de mensen zou komen. Ik was nogal niet- sociaal destijds en ze hoopte dat ik door een bijbaantje wat losser zou gaan komen. Plottwist: ik ben nog steeds ongelooflijk awkward. Vandaar ook deze blog.

Anyway, ik zat daar dus in de kantine met de filiaalmanager en een meisje dat er al werkte. Die filiaalmanager was zo’n goedkope gast met een pak die te groot was en van die plastic nette schoenen. Het meisje was een typisch vmbo meisje (zoals die destijds eruit zagen in 2005) met van die grote oorringen en haar haar strak naar achteren in een staart. En natuurlijk droeg ze mega veel make up en ik dus helemaal niks, waardoor ik me onzeker voelde. Ze keken allebei naar mijn CV.

‘Dus je zit nog steeds op school?’, zei de manager minachtend. Ik knikte wat verbaasd. ‘Op jouw leeftijd was ik al lang klaar met school, vervolgde hij, ben je blijven hangen?’ Blijven hangen?
‘Nee het vwo duurt zes jaar’, piepte ik.
De manager begon spottend te lachen: ‘Zes jaar naar school, ammehoela! Dus jij bent zo slim hè, met je vwo, vertel jij maar hoe deze winkel gerund wordt.’
Ik raakte in paniek en mompelde dat ik dat niet wist.
‘Leer je dat niet op het vwo?’ De manager en het meisje begonnen te lachen.
Ik ben half huilend daarna naar huis gegaan.

Doordat ik vaak zulke reacties kreeg omdat ik op het vwo zat, vertik ik het nu om mensen te vertellen dat ik hoogbegaafd ben. Ik weet niet of mensen dit zeggen uit onzekerheid, maar ik word zelf erg onzeker van dit soort uitdrukkingen. Want ik voel mij nooit slim en na zo’n uitspraak klap ik helemaal dicht en ga ik stotteren. Soms begin ik ook nog raar te zweten. En dan weten mensen het zeker: slimme mensen zijn raar.

Als mensen grapjes over me maken tijdens een prikkel meltdown
Ik heb even geen idee hoe ik het anders moet noemen. Maar laat ik het zo uitleggen, ik ben nogal prikkel gevoelig. Net zoals bij mensen met ADHD, autisme en hoogsensitiviteit komen prikkels bij mij harder binnen dan bij andere mensen. Dus als ik in een winkelstraat loop raak ik letterlijk uitgeput van alle mensen, geluiden, geuren en bezienswaardigheden. Nu vind ik dat helemaal niet erg, want ik houd er ook wel van. Maar ik heb toch even een moment nodig om de batterij weer even op te laden. En dan vind ik het fijn als mensen mij even met rust laten, vooral wanneer ik dat expliciet aangeef.

Zo had ik laatst een teamuitje waarbij we een spel deden middenin het centrum van Utrecht. Dus na 1,5 uur voelde ik mijn voeten enorm zeer doen. Nu had iedereen pijnlijke voeten, maar ik voel pijn altijd net wat intenser dan andere mensen. Mijn hoofd was vol prikkels waardoor ik zelf ook prikkelbaar werd. Gelukkig deden we daarna een rondvaart waardoor ik even op adem kon komen.

‘Wat ben je stil’, zei een collega naast mij.
‘Ja, ik ben moe dus ik vind het fijn om even te genieten op het water hier’, antwoordde ik. De collega praatte mij na in een zeurderig gek stemmetje.

Doordat ik al compleet op was kwam deze grap (?) hard binnen, waardoor ik bijna op het punt stond om te gaan huilen. Maar goed, ik vermande mezelf en negeerde haar. Ze is nogal druk (en vervelend, zo’n type dat beweert dat geestesziektes en gedragsstoornissen niet bestaat) en zat aso te schreeuwen naast mij. Daardoor duurde het nog langer voordat mijn batterij weer werd geladen. Dus probeerde ik me zoveel mogelijk af te sluiten en te genieten van het uitzicht.

‘Nou, die Stacey hier naast mij is zooo druk! Ze kletst echt de oren van mijn kop. Poe, heb echt rust nodig als ik thuis ben’, riep de collega. Dat vond ik niet leuk en ze riep het ook nog een paar keer daarna. Ik wilde heel graag naar huis toen, hoe gezellig het ook was.

Als mensen zeggen dat ik niet zo veel moet denken
Ja, dat gaat dus niet zo. Ik denk, dus ik besta is zo’n beetje mijn levensmotto. Als ik niet denk, dan ben ik er gewoon niet. En ik kwam laatst gewoon achter dat de meeste mensen gewoon niet over dingen nadenken. Zo vertelde laatst een collega dat haar ouders als Indische Nederlanders in Indonesië waren gebleven na de oorlog.
‘Maar hoe dan?’, vroeg een andere collega.
‘Geen idee, nooit over nagedacht of nagevraagd’, zei ze.

En ik flipte gewoon bijna, want ze is eind dertig en dan verwacht ik gewoon dat je nadenkt. Of zo.

Maar ik vond het gewoon zo stom. Want ik had mijn complete familiestamboom en geschiedenis al paraat op mijn dertiende. Daar denk je toch over na? Dat vraag je toch aan je familie?

Anyway, ik denk dus wel heel veel na. En ik vind dat fijn, want ik heb het idee dat mij dat een beter inzicht geeft. Aan de andere kant, door het vele denken gaat alles zo sloom bij mij. Ik zie overal beren op de weg en ik kom over als een pratende Wikipedia. Dus als mensen zeggen: ‘Denk even niet zo veel na’, dan raak ik ook in paniek.

Jeetje, ik paniek wel veel. Ja, ik paniek veel. Want niet denken klinkt voor mij als: ‘Stop met ademen.’
En dan ga ik nadenken van: ‘Ja maar hoe dan? Hoe dan.’
Waardoor ik weer dichtklap en weer awkward begin te stotteren.

Dit dus.

 

Sorry ik heb deze blog ongelooflijk snel moeten maken, want de verplichtingen roepen weer. Ik hoop dat ik snel even een ritme vind in mijn leven en dan weer iedere dinsdag een goede post neer te zetten.