De vriezer van mijn moeder #tbt

De vriezer van mijn moeder #tbt

Als er vroeger een vriendje of vriendinnetje spontaan bij mij bleef eten na een middagje spelen, bakte mijn moeder standaard patat. Dan mocht ik met het vriendje of vriendinnetje aan een aparte tafel zitten en zoveel mogelijk patat eten als we wilden. Terwijl mijn moeder het kind, dat te gast, was zorgvuldig in zich opnam. Iets wat ze nu nog steeds doet (“Ik weet het niet Stees, het is een apart meisje. Let op mijn woorden, die studie van haar wordt niks. Je weet dat ik altijd gelijk heb”). Maar toen ik jonger was zei ze gewoon dingen waar dat vriendje bij was. Zo was er een keer een kind op bezoek die mijn moeder vroeg om appelmoes, maar die hadden we niet meer in huis. “Oh, dan blaas ik mijn patatjes wel koud”, zei dat kind. “Wat apart!”, riep mijn moeder. Maar goed, het was altijd feest op zulke momenten want we kregen na de patat altijd ijs. Mijn moeder was vroeger lid van het IJspaleis. Zo’n rijdende diepvries die bij ons aan de deur kwam. Via een bestellijst bestelde mijn moeder allerlei diepvriesproducten, waaronder dus ijs. En die mochten wij uitzoeken. Dus hadden we altijd van die clowns ijs liggen met zo’n knoertharde kauwgomballen neus (deze). En dat vonden mijn vriendjes dan weer helemaal fantastisch enzo, terwijl ik dan nonchalant op de kauwgombal kauwde en zei: “Oh, die hebben we altijd”.

Als ik spontaan bij een vriendje of vriendinnetje bleef eten, was het nooit zoals thuis. Ik was op mijn zevende een keer drie dagen wezen logeren bij een vriendinnetje die was verhuisd naar een boerderij in de Achterhoek. En daar aten we wat de pot schaft. “Hoeveel aardappels eet jij?”, vroeg die moeder de eerste dag. Ja, weet ik veel. Al die aardappels zijn verschillend van grootte. “Eh, twee?”, zei ik maar. Maar ik wist niet dat ik  drie dagen lang van die twee enorme aardappels op mijn bord kreeg. “Oh, dat is een beetje veel”, zei ik zacht de eerste avond. “Jij zei dat je er twee eet, dus je eet die twee ook op”, zei die vader streng. Het was gewoon eigenlijk te veel, vooral voor iemand die geen Hollandse kost is gewend. Hallo allochtoon! Mijn moeder zei altijd tegen mijn vriendjes: “Als je het niet opkrijgt laat je het maar gewoon staan”. Maar in dit gezin bestond deze zin niet. Dus wachtte iedereen totdat ik mijn bord leeg at, want anders werd het toetje niet opgediend. Overigens was het ook zo dat ik geen toetje zou krijgen als ik mijn bord niet leeg at. Ik moest drie dagen toekijken hoe de rest hun vla op at. Soms pakte die vader er een krant bij en moest ik het op hebben voordat hij die krant uit had. Ik voelde me iedere avond diep ongelukkig. Sowieso was die hele logeerpartij een drama. De vriendschap was daarna flink bekoeld aan mijn zijde en ik heb haar daarna nooit meer gesproken. Oh, ik heb haar net effe gegoogled en ze is nu een super succesvolle onderzoeker en weinig veranderd. Hopelijk heeft ze mij nooit gegoogled…

Anyway, sindsdien vond ik het altijd een beetje spannend als ik spontaan bij iemand mag eten. Zo kondigde de moeder van een vriendinnetje een keer aan dat ik gerust mocht blijven eten en dat de preitaart in de oven stond. Mijn vriendinnetje was door het dolle heen en reikte mij alvast de telefoon aan, zodat ik mijn moeder om toestemming kon vragen. “Prei-taart…, mompelde ik, Prei, dat is toch groente?”. Ja, ik was vroeger niet zo’n fan van groente. Het vriendinnetje gilde hoe lekker het was, en dat het een soort hartige taart was met kaas. Ik lustte ook geen kaas vroeger. Maar ik durfde ook geen nee te zeggen, dus bleef ik maar eten daar. Gelukkig deden ze daar niet moeilijk als je je bord niet leeg at. Alleen de vader at zijn bord leeg. Waar ik vooral aan moest wennen was de Familie Bijbel die de vader te voorschijn toverde. Hij las een tekst eruit terwijl de hele familie in een soort eerbiedige houding naar beneden keek. De vader vroeg aan mijn vriendinnetje wat zij kon halen uit de tekst. “Vooral dat je je naasten lief moet hebben, en elkaar moet vergeven”, zei ze overtuigend. Ik raakte in paniek. Want ik had natuurlijk weer niet opgelet. Uiteraard kreeg ik ook een beurt. “Ik sluit me bij haar aan”, zei ik maar. En daar kwam ik weer goed vanaf.

Dus werd mijn strategie om eerst uit te vogelen wat mijn vriendjes die avond zouden eten, dus mocht ik dan uitgenodigd worden dan was ik voorbereid:”Oh nee, ik heb met mijn moeder afgesproken dat ik thuis zou eten”. Wat eigenlijk nooit waar was. Mijn moeder zette standaard om vijf uur het eten op tafel en wie wilde eten kon eten. En als ik zei dat ik een uur later zou eten was het ook goed. Of als ik zei dat ik naar de Mac ging, was dat ook goed. Of ik zei dat ik het eten niet lust, dan lag er altijd wel wat anders in de vriezer. Dat gold ook als ik bij iemand anders ging eten en ik na afloop nog honger had. Soms bakte mijn moeder dan gewoon patat voor me. Dat was ook het geval toen ik als puber bij een vriendinnetje zou eten. Ze aten iedere woensdag patat, dus viel ik met mijn neus in de boter. Tenminste, dat dacht ik. “Nou we dachten Stacey komt mee eten en die is rijst gewend. Dus eten we vanavond een Afrikaanse rijstschotel”, zei die moeder enthousiast toen ik binnen kwam. Shit! En nu aten we vaak rijst thuis, maar dat vonden mijn zusje en ik niet lekker dus aten mijn zusje en ik altijd andere dingen uit de vriezer. Ik moet echt een boek schrijven: “De vriezer van mijn moeder”. Maar goed, in die rijstschotel zaten ook kerrie en rozijnen. En ik lust geen rozijnen. Dus at ik het met veel moeite weg, terwijl het gezin gilde dat dit het lekkerste eten ooit was. Toen ik het bijna op had wilde het broertje nog een bord. “Nee, het laatste beetje is voor de gast!”, riep die vader. “Oh nee, ik zit vol”, riep ik snel. Maar daar wilde hij niks van weten en gooide mijn bord vol.

Ik was super boos. Ik had met een hoog tempo net mijn bord leeg en nu moest ik weer. Maar gelukkig kon ik nu zeggen dat het nu wel een beetje veel was. Dus het broertje at de helft van mijn bord leeg, waar ik hem zeer dankbaar voor was. Toen ik thuiskwam zag ik dat mijn familie die avond patat had gegeten. Ik vertelde mijn eet teleurstelling en mijn moeder raakte ook teleurgesteld. Snel zette ze de frituur aan en bakte nog wat patat voor me. Want mijn moeder wilde altijd dat we goed eten en we mochten nooit met honger naar bed. En nog steeds ligt haar vriezer vol als ik langs kom. “Voor het geval als je honger hebt”, zegt ze dan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s