Waarom er even geen blog is #hooikoorts

error-2129569_1920

Houd rekening met het lezen van deze blog dat ik strak sta van de hooikoorts medicatie

Ja, er stond dus niks online afgelopen vrijdag en aanstaande dinsdag dus ook niks. Ik ben namelijk letterlijk ziek door de hooikoorts. Zo stond ik vanochtend op met een ontstoken oog en opgezette keelklieren. Terwijl ik compleet uitgeput mijn oog stond schoon te maken koste het me veel moeite om niet cranky te reageren op mijn vrienden die mij vrolijk begonnen te appen. Want dat is mijn overall mood sinds dagen: cranky.

Ik ben zo uitgeput van de hooikoorts dat de kleinste irritatie momenten mij compleet van slag kunnen brengen. Zo was ik gisteravond in de bioscoop en achter mij lachte er zo’n vrouw om dingen die niet echt grappig waren. Bijvoorbeeld wanneer de hoofdpersoon viel, zeg maar. Oké, het was een komedie maar lachen om iemand die valt doen we gewoon niet meer sinds onze kleuterperiode.

Althans dat vind ik.

Zij vond het grappig, blijkbaar. En iedere keer dat ze lachte, werd ik super boos. Ik kon er niet meer tegen en keek een paar keer geïrriteerd achterom. Niet dat dat werkte, want het is gewoon donker in de bioscoop. Maar ik werd er gewoon enorm geïrriteerd van.

Net zoals de rest van de dagen. Ik was niet te genieten op mijn werk. Op mijn werk hebben we vloerbedekking (hoe achterhaald) en, ondanks de airco, vinden mijn collega’s het nodig om ramen open te zetten. En dat vind ik gewoon super dom. Want als het binnen aanvoelt als 26 graden, heeft het geen zin om warme lucht van 33 graden naar binnen te laten. Maar dat is nog niet het ergste. Het ergste is dat de pollen mee naar binnen komen en lekker in het vloerbedekking gaan zitten. Waardoor ik de ene hooikoorts aanval na de andere krijg.

‘Oh Stacey, je ogen zijn helemaal rood. Heb je last van hooikoorts?’, vroeg een collega. ‘Goed gezien Sandra, als jij die ramen niet had geopend had ik nergens last van gehad’, aldus cranky Stacey.
Dus deed Sandra snel de ramen dicht en riep ik: ‘Nu is het al te laat. Laat maar!’

En dat ging de hele week zo door, zeg maar.
‘Stacey ik wil graag nu het nieuwe systeem aan je uitleggen’, zei een andere collega.
‘Nu?’, zei ik cranky.
‘Ja nu, want ik heb alles al klaar staan en Mick kan ook nu’, zei ze half geschrokken. ‘Linda, mijn medicijnen beginnen net te werken. Ik voel me moe, uitgeput en heb een concentratie van een visstick. Maar goed… als jij het wil..’
Maar ik bedoelde het echt niet zo. En Mick bleek ook hooikoorts te hebben en strak te staan van de medicijnen. Dus zaten we allebei half stoned bij de presentatie en hadden we niks opgepikt. Ik kreeg medelijden met Linda.

Want dat is wat hooikoorts doet; je uitgeput maken. Voor de mensen die niet weten wat het is: het voelt als een koorts. Letterlijk, want je voelt rillingen en je neus loopt vol. Daarnaast branden je ogen je hoofd uit of ze jeuken als hel. Voor mijn flat staat een boom waar ik super allergisch voor ben. Zodra ik daar in de buurt ben lijkt het net alsof er een klein naaldje in mijn oog valt. En dat prikt! En zodra ik in mijn ogen begin te wrijven dan beginnen ze te jeuken. Wrijven voelt dan heel aangenaam. Met als gevolg dat de jeuk erger wordt en mijn ogen rood worden.

Daarnaast heb ik continu een kriebel in m’n neus. Als ik even mijn neus aanraak, vanwege die kriebel, heb ik een non- stop niesbui. Nu heb ik wel medicijnen, die wel helpen maar niet heel erg. Ze hebben wel erge bijwerkingen, zoals vermoeidheid en verandering van smaak. Ik heb ineens zin in hele zoete dingen, terwijl ik normaal meer van de zoute snacks ben. Bij een gewone koorts voel je je iedere dag weer een stukje beter, en je voelt op een gegeven moment dat het einde inzicht is. Bij hooikoorts niet. Je voelt je iedere dag niet beter. En naast de bijwerkingen van de medicijnen is dat slopend.

Ik ben zo moe! Als ik geen wekker zet slaap ik zo ruim twaalf uur. Soms zit ik op de bank en de gedachte om te douchen voelt alleen al als een zware opgave. Bij het douchen maak je ook de pollen los die op je huid en haar zitten en dus krijg ik nog een aanval in de cabine. En ik wil de hele tijd wel leuke dingen doen met vrienden, maar ik weet niet waar ik de energie vandaan moet halen.

Zo ging ik laatst borrelen met vrienden na werktijd, maar ik was als eerste naar huis. Compleet uitgeput sleepte ik mezelf naar de bank. Viel in slaap en werd rond half twaalf ’s avonds wakker. En toen sleepte ik mezelf naar de douche en daarna naar bed en sliep ik weer het klokje rond.

En ik ben er klaar mee! Het is kwart voor één in de middag wanneer ik dit typ, en ik ben pas twee uur wakker. En ik ben moe.

Ik moet ff langs de supermarkt. Maar ik ben zo moe. En ik wil niet weer op de bank slapen.

Het is verdomme Tweede Pinksterdag!

Dus daarom zijn er nu even geen blogs totdat de pollen uit de lucht zijn en de kwaliteit van mijn leven dusdanig is verbeterd.