Mijn voordeur sociale vaardigheden #13

doorbell-143467_1920

‘Mevrouw, heeft u nog wat over voor de kankerbestrijding?’, vraagt een jonge gast terwijl hij met een collectebus voor de deur staat.
‘Ja sorry, maar ik wilde net gaan douchen’, zeg ik geïrriteerd terwijl ik in mijn badjas sta. ‘Ah kom op, het is de kankerbestrijding’, zegt hij nonchalant.
‘Ik wil niet vervelend zijn, maar ik ben speciaal de douche uitgekomen om de deur open te doen. Want ik dacht dat het mijn buurman was die eindelijk zijn pakketje kwam ophalen’, zeg ik geïrriteerd. Hij kijkt me geamuseerd aan.
‘Ah toe, voor de kankerbestrijding. Je buurman heeft ook al gedoneerd’, zegt hij lachend. ‘Geef dan maar aan dat ik ook iets te doneren heb voor hem. Maar nee, ik heb niks over voor de kankerbestrijding’, antwoord ik iets minder geïrriteerd en sluit de deur. Ik haast me terug naar de douche en baal dat het weer niet de buurman was.

Als aardige buurvrouw heb ik namelijk een paar weken geleden een pakketje in ontvangst genomen van de bezorger, omdat de buurman niet thuis was. Oké, ik geef toe ik had al een raar voorgevoel. Maar ik mag toch wel verwachten dat iemand binnen drie weken zijn pakketje komt ophalen? Hij is trouwens ook nooit thuis als ik aan de deur sta. Het gekke is dat ik, sinds ik het pakketje heb, rekening ga houden met eventuele momenten dat hij aan de deur zou kunnen staan. Zoiets als: ‘Zal ik nu douchen? Maar wat als hij over tien minuten voor de deur staat en ik hem dan mis? Nee laat ik maar tien minuten wachten.’

En dan gebeurt er tien minuten later nog niks en ga ik douchen en gaat de deurbel. Misschien sla ik wat door, maar er staat werkelijk nooit iemand bij mij aan de deur. Als er wordt gebeld, dan verwacht ik ook bezoek. Of het is de postbode, maar die staat dan bij de ingang beneden. Want een pakketje bezorgen aan de deur doen ze tegenwoordig ook al niet meer.
‘Mevrouw, u moet wel zelf naar beneden komen’, zeggen ze dan door de intercom.

Echt dikke doei.

En dan moet ik me nog haasten naar beneden omdat het vaak genoeg voorkomt dat ze gauw in hun busje springen en wegrijden, terwijl de pakketjes nog op de stoep staan. Niet chill, als je pakketje ruim honderd euro waard is. Één keer gooiden ze het over het hek heen, omdat ze niet wilden wachten totdat ik de poort ging openmaken. Ik zei nog dat het een kleine moeite was om dat hekwerk te openen, maar hij had haast denk ik.

Mijn moeder was furieus toen ze dat hoorde: ‘Je woont toch niet in een concentratiekamp?’

Dus laat ik het maar bezorgen bij een bezorgpunt om de hoek. Dat komt ook omdat ik vrijwel nooit thuis ben als de bezorger komt en een hekel heb aan wachten. En ik wil mijn buren ook niet belasten met mijn pakketje, maar andersom schijnen mijn buren daar weer schijt aan te hebben. Dus Wilmer, als je dit leest: ik wil van dat gele pakketje af!

Voedselbezorgers komen trouwens wel helemaal aan de deur mijn eten afleveren. Stiekem vind ik dat awkward. Ik bestel namelijk wel eens bij Foodora. Dan bestel je bij een aangesloten restaurant, dan haalt je Foodorabezorger het op bij het restaurant, en fietst het naar jou toe. Hij draagt dan zo’n vierkante rugzak met je eten erin.

Het meest awkward vind ik het moment dat ze mijn voedsel uit die kubus gaan uitpakken. Dan sta ik er zo een beetje naast. De bezorger zit dan gehurkt op de grond om het uit te pakken. Als hij of zij het mij aangeeft dan weet ik ook niet wat ik moet doen. Want zij moeten namelijk die kubus weer opvouwen en op hun rug doen. Moet ik dan blijven wachten en kijken, en als ze dan gereed zijn pas afscheid nemen en de deur dicht doen? Ik doe nu gewoon mijn voedsel aannemen en dan een: ‘Bedankt en werk ze’, zeggen, en de deur dicht. Maar dat voelt dus niet goed, want ik weet dat ze dan die kubus nog moeten vouwen voor een dichte deur. Ik vind dat toch wel iets raars en asociaals hebben.

Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat zo’n bezorger ook geen zin zou hebben als iemand staat te kijken terwijl zij bezig zijn. Als ik de bezorger was zou ik dichtklappen waardoor mijn kubus dan weer niet zou dichtklappen. Ik presteer nogal slecht als iemand mee kijkt.

En dan dus de andere mensen die onverwacht bij mij aan de deur staan, zijn de mensen die voor goede doelen werken. Ik vraag me ook altijd af wie ze in het appartementencomplex binnen laat? Of wellicht wonen ze er zelf. En ik word super geïrriteerd van die mensen. Ze staan altijd aan de deur als ik in mijn trainingspak op de bank lig een biertje te drinken.

Maar Stacey, je drinkt toch geen bier? Nee, alleen Belgisch bier.

Of als ik naakt door mijn huis loop. Of in mijn pyjama met unicorns en katjes, die ik van de tienerafdeling van de H&M heb. En dan moet ik ze afwijzen terwijl ik niet achter mijn look sta. Het voelt gewoon allemaal niet goed, weet je.

Daarnaast staan er ook nooit buren aan de deur. Vandaar dus dat ik nog steeds het gele pakketje heb.

Dus Wilmer, nogmaals als je dit leest, kom alsjeblieft je pakketje ophalen of ik maak hem open. Oh nee, dat mag niet. Dat is briefgeheim of zo.

Anyway, ik bedenk me dat er wel eens iemand voor de deur stond. Het was mijn eerste verjaardag hier en ik probeerde een make up look. En ik dacht dat één van mijn vrienden me kwam verrassen. Dus deed ik open met een dramatisch opgemaakt hoofd en een bloemetjes pyjama. Een één of andere knappe hipster stond bij mij aan de deur. Not bad. Not bad at all.

‘Heb jij vannacht lopen te plassen op mijn balkon?’, vroeg hij boos.
‘Wat?’, vroeg ik terug.
‘Gisternacht heeft iemand van boven lopen te plassen op mijn balkon. En aangezien jij boven mij woont…’, zei hij.
‘En jij denkt dat ik met dit ding over mijn Frans balkon kan plassen en er dusdanig mee kan mikken, zodat het precies op jouw balkon terecht kan komen?’, zei ik sarcastisch terwijl ik naar mijn vagina wees.
Hij schrok en werd wat rood. Hij zei dat hij het bij mijn buren ging proberen en was weg.

Ik zag hem later nog een paar keer in de flat. Volgens mij heeft hij een vriendin, maar ben er niet zeker van. Hij keek altijd weg als ik langskwam. Maar dat kan ik me voorstellen, omdat ik achteraf vond dat ik wel heel direct aan de deur was.

Ik denk ook dat mijn voordeur sociale vaardigheden nogal roestig onderlegd zijn. Maar dat zou ook wel kunnen komen doordat ik praktisch geen ervaring heb met mensen die spontaan aan de deur staan. Even voelde ik een verbeterpuntje opkomen, maar ik bedacht me dat ik gewoon geen spontane vrouw ben. Sorry!

Wilmer is zijn pakketje nooit meer komen halen. Ik heb meerdere malen aangebeld, maar geen teken van leven. Misschien is hij dood. Who knows.
Ik heb het pakketje terug gebracht aan PostNL.
Welke idioot neemt nog pakketjes aan van de buren?’, zei de vrouw achter de balie.