Ik ben niet zo goed in het huishouden #11

Ik ben niet zo goed in het huishouden #11

Soms wou ik dat ik zo’n vrouw was waarbij het huishouden in hart en nieren zit. Zo’n vrouw die weet hoe je het huishouden bij moet houden en die ook gewoon onverwachts bezoek kan ontvangen. Want zo’n vrouw ben ik dus niet. Als iemand besluit om onverwachts langs te komen krijg ik half een hartaanval. Het liefst antwoord ik met: “Liever niet”, maar dat is ook zo gemeen. Dus zeg ik: “Is goed, geef mij effe een uurtje om mijn huis aan kant te zetten”. Waarop de ander vaak reageert met: “Oh, doe geen moeite”. En dat is juist het probleem: ik doe geen moeite! Ik doe nooit moeite qua huishouden. In tegenstelling met wat ik beweer. Zo hoor ik mezelf geregeld zeggen op vrijdag op het werk: “Nah, morgen ga ik lekker het huishouden doen”. Maar dat is echt een leugen. Want ik doe het gewoon niet. Ik weet precies wat ik moet doen, maar ik vind het vaak niet noodzakelijk genoeg. En ik vind het zonde van mijn weekend en ik ben vaak ook te lui moe.

Het probleem is ook dat ik zelf de oorzaak ben van de puinzooi. Ik bewonder de mensen die iets terugleggen na afloop. Ik ben niet zo’n persoon. Ik trek wat kleren uit de kast om aan te trekken en besluit om toch andere kleren aan te doen. De kleren die ik niet aan doe leg ik op een stoel. “Ik leg het wel terug zodra ik de kast weer open doe”, denk ik dan. Dat moment komt nooit. Nou ja, ik doe mijn kast wel open maar die kleren blijven op die stoel. En iedere keer denk ik: “Ik had net zo goed die kleren erin kunnen leggen”. En dan doe ik het vooralsnog niet. Dan overtuig ik mezelf dat ik het de volgende keer erin doe, en dan doe ik het nog niet. Ik weet ook niet wat het probleem is. Het is een kleine moeite. Maar voor mij voelt het alsof ik moet vechten in de oorlog van Armageddon. Misschien is dat ook een beetje overdreven, maar het beschrijft wel goed mijn tegenzin. Ik bedoel, niemand zou vol goede moed gaan vechten in Armageddon toch?
Ik moet trouwens ook nog een keer mijn kledingkast uitzoeken. Ik koop steeds nieuwe dingen en ik heb bij god geen idee wat ik nog allemaal heb. Mijn kast is daarom ook alles behalve georganiseerd. Beetje jammer is dat ik een hele leuke (zelf ontworpen) kledingkast heb. Zodra mensen op bezoek komen lopen ze altijd regelrecht naar die kast toe en doen hem dan open. “Hoe durven ze!”, denk ik dan. En dan zien ze de chaos en doen hem dan verschrikt dicht. “Ja, ik moet nog een keer alles uitzoeken”, zeg ik dan. Die keer moet nog steeds komen.

Opruimen en schoonmaken hebben er nooit ingezeten. Als kind was het al drama. Ik wist ook nooit waar al die rommel vandaan kwam. Het was altijd zo dat ik een beetje leefde in mijn slaapkamer en ineens was er een bom ontploft. Mijn moeder klaagde daar ook altijd over en ik moest in het weekend vaak mijn kamer opruimen, want anders mocht ik bijvoorbeeld geen leuke dingen doen. Dat deed ik dan wel braaf, maar een dag later lag er alweer troep. Één keer was wel heel erg. Er kwam een vriendinnetje huiswerk bij mij maken. We liepen naar mijn kamer en ze keek afkeurend de ruimte in. “Dat je hier kan leven!”, riep ze. Ze stelde voor dat we samen mijn kamer zouden opruimen in plaats van huiswerk maken. Ik overtuigde haar dat huiswerk belangrijker was. Ik moet er wel bij vermelden dat onze vriendschap hierdoor wel een deuk had opgelopen. Sowieso was het een gedeukte vriendschap. Ken je van die mensen die alles drie keer perfecter doen dan jij, en ook niet beroerd zijn om je dat in te wrijven? Zo’n type was dat! Mijn bff kon ook niet zo goed tegen haar. En nu, 15 jaar later, maken we nog steeds grapjes over haar. Het zit echt diep…

Ondanks dat mijn moeder altijd liep te klagen over mijn opruim skills, is zij ook niet bepaald de beste hierin. Geregeld kwam ik thuis uit school en was er een bom ontploft in de woonkamer. Dan lag de vloer bezaait met reclamefolders en vond je her en der gebruikte koffiekopjes en pennen. Soms belde mijn zusje mij: “Ik neem zo Lisa mee naar huis. Kun jij ervoor zorgen dat de woonkamer er netjes uitziet?”. En dan ging ik als een gek opruimen. Want dat kan ik wel; opruimen voor iemand anders. Mijn zusje daarentegen is de koningin van de schoonmaak. Als ik haar huis binnenkom ben ik altijd jaloers hoe steriel alles is. Soms durf ik daar niet echt naar de wc, omdat ik bang ben dat ik hem vies maak. Misschien slaat dat nergens op, maar je moet echt zien hoe schoon haar huis is. Mijn zusje is ook heel geroutineerd in het bijhouden van haar huis. Na het koken bijvoorbeeld sprayt ze spul op een doekje en neemt dan het hele aanrecht af. Ik doe het ook wel eens, maar dan alleen wanneer ik te veel troep zie. Ik zou het iedere avond moeten doen, ik weet het…

Daarentegen raad ik andere mensen graag een schoonmaker aan. “Waarom zou je al die moeite doen als je voor vijftien euro per uur al een schoonmaker hebt?”, zeg ik minstens één keer per week tegen één van mijn vrienden. Ja, die zijn er ook niet goed in. Soort zoekt soort laten we maar zeggen. Maar in feite heb ik zelf nog nooit een schoonmaker ingehuurd. En de reden daarvoor is, omdat ik mij schaam. Ik woon in een zogenaamd micro appartement, net iets buiten het centrum van de grote stad. Mijn woning is zo klein dat ik mij kapot schaam dat ik het huishouden niet kan bijhouden. Wat moet die schoonmaker in godsnaam denken als ie binnenkomt: “Ha, die heeft echt een probleem als die niet eens dit kleine appartementje kan cleanen“. En dan maakt hij het vast binnen een uur brandschoon en ben ik het volgende gesprek bij de koffiecorner van het bedrijf. En dan schaam ik me ook denk ik, omdat hij het dan wel binnen een uur schoon krijgt en ik niet. Misschien denk ik er ook weer te veel over na.

“Je hebt zo’n hoog IQ, waarom kost het je zoveel moeite om het huishouden te doen?”, vroeg mijn moeder een keer. “Nou, omdat ik in mijn vrije tijd bezig ben met kwantummechanica. Daarnaast bestudeer ik iedere avond het heelal als jij slaapt. Oh nee, jij slaapt niet vanwege je ADHD. Wist je dat het heelal zich steeds sneller uitbreidt, om onverklaarbare redenen?”, antwoordde ik. “Oké, nu effe serieus. Ik heb tenminste nog een excuus vanwege mijn ADHD”, zegt mijn moeder. Ik zei dat het geen excuus is, maar een verklaring. Net zo dat het een verklaring is voor mijn slechte huishoud skills. Want in mijn hoofd ben ik net zo chaotisch als een ADHD-er. Toch houd ik mezelf iedere keer voor dat het niet zo heel ernstig is gesteld met me. Bij één van mijn hoogbegaafde dates thuis pakte ik een keer een boek van tafel en onder het boek vandaan schoten allerlei beestjes weg. Ik denk dat het ongedierte was. En zó ver laat ik het nooit komen. Bah, de gedachte alleen al. Ja, laat ik nu maar eens echt beginnen met schoonmaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s