Dansen als de slang #tbt

Dansen als de slang #tbt

“En het ergste is misschien nog wel…. Dansen als de slang! Sssssst…. Dansen als de slang! DAT IS VAN DE DUIVEL!!!”, riep de jeugdleidster. We keken haar droogjes aan. Ik snapte er niks van. Ik probeerde oogcontact met mijn neef te maken om te checken of hij het wel begreep. Hij haalde zijn schouders naar mij op. “Wat bedoelt u met dansen als de slang?”, vroeg een medetiener. “De slang! De slang is Satan! Dansen als Satan is verboden!”, riep de jeugdleidster. En toen moest ik lachen. Want in mijn gedachten zag ik Satan dansen in de hel. Kennelijk was ik niet de enige, want meer tieners begonnen te gniffelen. Als klap op de vuurpijl begon de puber met rap aspiraties (het was begin 2000!) te rappen: “And you don’t really wanna fuck, with me. Only nigga that I trust, is me. Fuck around and make me bust, this heat. That’s, the devil, they always wanna dance”. Dat is van het nummer Bitch Please van Eminem, Dr Dre, Xzibit, Nate Dogg en Snoop Dogg. Nog steeds een goed nummer. Anyway, de jeugdleidster kon gelukkig geen Engels. Gelukkig maar, want anders zou ze het doorbrieven aan onze ouders. “Maar mevrouw, ik doe aan breakdancen”, zei een jongen. “Dansen is verboden!”, riep ze. “Ja, maar toch alleen dansen als de slang?”, vroeg een meisje. De jeugdleidster was van haar stuk gebracht. Wij kregen een discussie of breakdance onder dansen viel en of dat overeenkwam als dansen als de slang.

Sowieso mochten we van de kerk niet dansen. Ik weet eigenlijk niet precies waarom. En ik kan me ook niet herinneren dat iemand mij ooit expliciet had verteld dat je niet mocht dansen. Het was een keer dat mijn moeder thuiskwam van de receptie van een bruiloft van twee medekerkgangers. “Er werd gelukkig niet gedanst”, zei ze tegen mijn vader. En daaruit maakte ik op dat je niet mocht dansen. Wat ik raar vond, want wat was er nou slecht aan dansen? En in de Bijbel werd er vaak gedanst. Hoe kon dat nou slecht zijn? Echt navragen durfde ik niet. Iedere vraag die je stelde stond gelijk aan “het in twijfel trekken van het Woord van God”. En als je dat al werd verweten, dan moest je bestraft worden in de kerk. Want dat was een zonde. Sowieso als je een zonde had begaan, dan moest je dat bekend maken in de kerk. En daar was ik als tiener niet echt aan toe. Daarnaast vond ik de zogenaamde “Zonde lijst” nogal vaag. Want waarom mocht je in de kerktuin geen sandalen aan? Jezus droeg toch ook sandalen? Maar toen ik dat zei was dat vooral oneerbiedig. Want in het Huis van God draag je dichte schoenen. Het showen van je voeten was niet respectvol naar God toe. Maar Mozes moest toch ook zijn schoenen uittrekken voor de brandende braamstruik? “Al Stacey, al! Je hebt gelijk. Al! Niet in discussie gaan met mensen van de kerk”, zei mijn moeder altijd.

Ik vond sowieso dingen in de kerk doen niet leuk. Met mijn moeder sloot ik dealtjes met de activiteiten waar ik wel of niet mee aan zou doen (in ruil voor huishoudelijke klusjes, zo was ze dan wel weer). Ik was meestal van de partij als er eten was. En dan nog kostte het me moeite om leuk mee te doen. De groep tieners kon je scheiden in twee groepen: de serieuze tieners (die nu nog in de kerk zitten met hun gezinnen), en de niet-serieuze tieners (die nu niet meer naar een kerk gaan). Ik hing er altijd een beetje tussenin, want ik wilde graag mijn best doen om te begrijpen waarom we dingen moesten doen of niet moesten doen. Maar ik kreeg nooit echt een antwoord. Als er een activiteit was (die me aansprak), dan moesten we altijd een lied instuderen. Want God en de engelen werden altijd heel blij als er gezongen werd. Zo’n lied werd dan ook grootst aangepakt met een begeleidende band. Oh nee, die was er altijd. We zaten in de Evangelische-/ Pinksterhoek dus we hadden geen orgel. We hadden er wel één die lag te verstoffen op de zolder. Ik vond dat zonde en heb wel eens nagevraagd of we dat ding niet een keer konden gebruiken. Ook daar kreeg ik geen duidelijk antwoord op. Dat vroeg ik ook bij de kerkklok. Waarom ringde die nooit op zondag? Ik kreeg wat niet-begrijpende blikken van de kerkmensen. Maar goed, ik deed weer flink mijn best om leuk mee te zingen. Maar eigenlijk was ik moe en hongerig. En toen kreeg ik een por in mijn zij: “Stacey, klap eens wat enthousiaster! Jij houdt toch ook wel van de Here Jezus? Waarom klap je dan niet wat harder voor hem?”. Toen was ik er klaar mee en werd ik super chagrijnig. En toen werd me verteld dat ik me niet gedroeg als een kindje van de Here Jezus. Het was meteen ook de laatste keer dat ik ging. Eten of geen eten.

Maar goed, ik ga nu weer terug naar “Dansen als de slang”

Tijdens de discussie kwamen we er gewoon niet uit. Dus besloten we dat die jongen maar voor moest doen hoe hij breakdancete, zodat we met z’n allen konden bepalen of zijn dans een soort slangendans was. De jongen tolde zichzelf op de grond. Dat was overduidelijk geen slangendans. Daarna stond hij op zijn hoofd. Nee, ook niet. Daarna kronkelde hij op de grond. “Das als een slang!!”, riep iemand. “Maar slangen dansen toch niet?”, vroeg ik bedenkelijk. “Duivelse slangen wel!”, riep de jeugdleidster. “Maar hoe weet je dan of een slang een gewone slang is, of een slang van de duivel?”, vroeg ik. “Zijn niet alle slangen duivels?”, vroeg mijn neef. We keken vragend naar de jeugdleidster die geen antwoord op de vraag gaf. Toch kwam ze tot de conclusie dat de breakdancer wel mocht breakdancen, maar niet mocht kronkelen op de grond. Overigens mochten we ook niet kronkelen in de disco, voegde ze eraan toe. “Hoe kronkel je in de disco dan?”, vroeg iemand. Mijn neef deed een slang na en even later liepen we allemaal sissend de ruimte door. “Hou op! Hou op! Straks worden jullie bestraft door God!”, riep de jeugdleidster.

“Hoe was de Bijbelclub?”, vroeg mijn moeder later in de auto. “Mwah”, antwoordde ik. “Dat zeg je altijd. Ik hoor nooit van je dat het leuk was. Wat heb je daar geleerd?”, vroeg ze. “Dat je niet mag dansen als de slang”, zei ik. “Dansen als de slang?”, vroeg mijn moeder verbaasd. Ik antwoordde dat ik het ook niet begreep, maar dat je in ieder geval niet mag kronkelen. Mijn moeder keek bedenkelijk naar buiten en ik zag aan haar dat ze het ook niet begreep. Mijn vader gniffelde achter het stuur. “Weet je Stees, ik zit al jaren in de kerk en ik heb er ook nooit wat van begrepen”, zei hij. “Maar waarom gaan we dan naar de kerk als we er toch niks van begrijpen?”, vroeg ik. Die vraag mocht ik niet stellen, want die stond kennelijk op de “Zonde lijst”. Ik staarde naar buiten. Was ik nou de enige die het raar vond?

Ik heb het nog een aantal jaar volgehouden, totdat ik er, door verschillende incidenten, echt goed klaar mee was. Maar dat vertel ik nog wel een keer.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s