#10 Stel je niet zo aan!

#10 Stel je niet zo aan!

Iedere ochtend zit ik in de bus met een collega. Die collega heeft een enorme afro. En om die afro in toom te houden smeert ze daar een zoet ruikend spul in. Ik weet niet precies wat voor een spul dat is. Je ruikt het wel vaker als mensen kroeshaar hebben. Het is namelijk een vrij bekende geur. Toch kan ik er niet tegen. Ik word er misselijk van. Soms sta ik bij de bushalte en dringt er die zoete geur mijn neus in en dan weet ik dat ze in de buurt is. Ik word zo naar van die geur dat ik helemaal achterin de bus ga zitten, zodat ik het niet al te veel hoef te ruiken. Zij zit namelijk altijd voorin. Dan komt de struggle naar het kantoor toe. Zodra we uitstappen zet ik het op een sprintje en ren het gebouw in. Dan hoop ik dat de lift snel komt, zodat ze een lift later moet nemen. Dit lukt vrijwel nooit. We staan al-tijd in dezelfde lift. En dan houd ik me adem in, net zo lang tot ze eruit is. Dan pas adem ik weer, maar ruik ik die geur nog steeds. Wat ik vreemd vind, is dat ik kennelijk de enige ben die er last van heeft. Soms staan mensen zo dicht op haar dat ik begin te twijfelen aan hun reukvermogen. Laat staan wat zij zelf ruikt. Hoe doet ze dat? Waarschijnlijk is ze wel gewend aan de lucht.

Waar ik ook niet tegen kan is: smak geluiden. Waarom maken sommige mensen überhaupt geluid als ze eten? Zodra ik eet en ik hoor iemand anders smakken, dan ben ik er al klaar mee. Dat geluid van speekselsappen die het eten afbreken, blegh! Ik stop dan met eten en kijk dan de desbetreffende persoon doordringend aan. Maar die heeft dat nooit door, omdat hij zo geniet van zijn eten. Dus heb ik er alleen maar mezelf mee. En ik kan het ook niet loslaten. Dat smak geluid wordt mijn focus en in mijn hoofd klinkt het met de minuut harder. Zo hard dat ik irritatie voel. Dat hoopt zich zo op dat ik dingen ga zeggen als: “Het is zeker lekker, he?”. Hint, hint! En dan zegt de desbetreffende persoon niks vermoedend: “Ja, best wel!”. En dan denk ik: “Dude! Dit is een zin waar meer achter zit. Beter heb je het door en pas je even je kauw geluiden aan”. M’n neef had het vroeger ook zo erg bij het ontbijt. Zogenaamd had hij iedere ochtend een droge keel. Maar ik heb nog steeds het idee dat hij me pestte. Hij at zijn brood (met geluid) en probeerde dan te slikken. Hij zei dat dat niet kon vanwege zijn droge keel. En dus hoorde ik altijd moeizame slik geluiden. Dat ging heel lang door, want ja… slik problemen! En dan staarde ik hem woedend aan. Dan keek hij terug met grote ogen en maakte nog meer slik geluiden. Als uiteindelijk de hap was doorgeslikt hoorde ik zoveel geluid dat ik vaak ontplofte. En dan moest ik me niet zo aanstellen van iedereen.

Want dat hoor ik vaak: “Stel je niet zo aan!”. Maar ik kan er werkelijk waar niks aan doen! Zo was ik laatst compleet tegen een collega uitgevallen omdat hij met z’n vingers knakt. “Daan! Kappen!”, riep ik, Nog één keer en je mag echt nooit meer naast me zitten!”. Hij keek me geschrokken aan. Maar ik kan er echt niks aan doen. Van iedere knak krijg ik kippenvel. En het lijkt ook alsof mijn brein het voelt aankomen als er een knak geluid komt. Ik staar meteen alert naar Daan, die dan half geschrokken zijn vingers knakt. Hij zegt dat hij er niks aan kan doen. Dat het een soort tic is van hem en hij vindt het ook fijn. “Want dan gaat de lucht uit mijn vingerkootjes”, zegt hij dan. Maar dat geloof ik niet. Hij doet het vast om mij te pesten. En dan zeggen andere collega’s dat ze het niet eens opmerken. Hoe dan?
Nu heb ik ook een andere collega die een zeer sterke lichaamsgeur heeft. En dan druk ik het zacht uit. Zodra hij langs loopt, draai ik me hoofd weg en houd mijn adem zo lang mogelijk in. Soms zo lang dat ik rood aanloop. Maar dat komt omdat hij altijd zo langzaam loopt. Hij staat ook vaak uit het niets stil. Altijd in mijn buurt. Hij doet het vast om mij te pesten. Nu weet ik dat één andere collega hem ook vindt stinken. Maar ik denk niet zo erg als ik. Want hij zegt alleen: “Ah bah, onsmakelijk”, en werkt dan gewoon door. Niks geen adem in houden, geen halve stikacties. Hoe dan? Soms zie ik dat hij met andere collega’s luncht. Hoe kunnen die lui normaal eten met die geur? Hoe dan? Hoe dan? Ik zit drie meter verderop te kokhalzen.

Ik kan trouwens ook niet tegen wortel etende mensen. Een collega waarmee ik vaak lunch heeft de neiging om iedere pauze een wortel te eten. Een rauwe wortel wel te verstaan. Dan zit ik de hele pauze tegenover haar te turen naar die wortel in haar lunchbakje. En dan vraag ik me af wanneer ze die gaat eten en of ze die überhaupt zou gaan eten deze lunch. Dan bid ik stiekem dat ze hem bewaart voor een later moment, maar mijn gebeden worden nooit verhoord. In slowmotion zie ik haar dan die wortel pakken en dan een hap nemen. Dat geluid! Bij mij gaat dat letterlijk door merg en been. Ik stop dan met eten, en staar dan haar een beetje woedend aan. Dat heeft ze nooit door en eet vrolijk haar wortel verder. Soms zeg ik dingen als: “Ik vind rauwe wortels echt smerig”, maar die hints begrijpt ze nooit. Laatst at ze twee wortels. Mijn hele pauze was naar de knoppen en ik ging overstuur terug naar mijn werkplek.

De enige die niet vindt dat ik mij aanstel is mijn moeder. Soms belt ze me op en geeft een uiteenzetting van alles waaraan ze zich ergerde die week: “En dat klikken met die pen steeds…. oooh ik voelde me echt super boos! Ik kon me ook niet meer concentreren op mijn werk. Steeds weer zat hij te klikken met zijn pen. Ik denk echt dat hij me bewust dwars zat”. En dan knik ik driftig mee, want ik herken het maar al te goed. Mijn moeder en ik ergeren zich ook aan dezelfde dingen. “Ik word echt niet goed van die zweetlucht van die man”, zei mijn moeder een keer kokhalzend in een winkel. Ik was al aan het kokhalzen. We verlieten meteen de winkel voor frisse lucht. “Komt dat door mijn ADHD en jouw hoogbegaafdheid?”, vroeg ze laatst. Geen idee, wellicht hebben we gewoon een kort lontje.

4 gedachtes over “#10 Stel je niet zo aan!

  1. De een is gevoeliger dan de ander. Ik heb me ook vaak afgevraagd, ben ik dan de enige dit of dat. En ja, niemand die iets merkt. Afijn, nou die horrorstory heb ik ook weer gelezen. Ik ga even een uurtje douchen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s