De eerste keer dat ik van Mensa hoorde #tbt

superman-1529274_1920

‘Ik heb niet zo heel veel zin meer’, zei ik tegen de testassistent.
Alle andere proefpersonen waren allang naar huis. Het was zeven uur ’s avonds en ik had honger en ik wilde naar huis.
‘Je moet net zo lang door gaan tot je drie keer achter elkaar een fout maakt, dan is de test klaar’, zei de testassistent.

Ik dacht na over het voedsel dat ik hierna zou gaan eten. Misschien dat ik frietjes ging halen. Maar dan moest ik wel eerst drie keer falen op die test. Ik kon natuurlijk expres falen, maar dat durfde ik niet. Ik had namelijk een contract ondertekent waarin ik onder andere verklaarde zo goed mogelijk m’n best te doen. Want stel je voor dat ze er achter kwamen dat ik bewust fouten zou maken, dan kreeg ik wellicht de vergoeding niet. Daar deed ik het voor: de vergoeding. De vergoeding stond gelijk aan een week boodschappengeld voor me. En ik was nogal een arme student. Iets waar ik tegenwoordig nogal versteld van sta. Want hoe had ik dat in godsnaam nou gedaan? Mijn boodschappengeld wat ik in een maand te besteden had, staat nu gelijk aan een week boodschappengeld. Dus deed ik vaak mee aan sociale onderzoeken op de universiteit in ruil voor geld.

Een kwartier later was de test dan eindelijk afgelopen.
‘Heb je vaker IQ-testen gemaakt?’, vroeg de assistent. Ik antwoordde van niet en ik had ook eerlijk gezegd geen idee dat ik een IQ-test aan het maken was. Ze keek me een beetje moeilijk aan, maar dat kon ook komen omdat ze Duits was.
‘Heb je wel eens gehoord van Mensa?’, vroeg ze.
Nee, dat ook niet. Ze zei dat ik daar even op moest googlen.

Ik haalde friet bij de snackbar en tijdens het eten googlede ik naar Mensa. Ik zag dat het een studentenrestaurant was. Wellicht zag ik er zo hongerig uit dat ze me dit aanraadde. Sorry voor dit flauwe stukje, maar ik had toen echt geen idee over Mensa en IQ-testen. 

Een paar dagen later leek het mij wel leuk om daar met m’n ex te gaan eten. Aangezien hij toch al zo gierig was met uiteten gaan, en ik ook wel eens buiten de deur wilde eten. Oké, misschien moet ik ophouden met hem af te zeiken, maar he had it coming.
Ik googlede weer op Mensa, maar kwam dit keer niet op het studentenrestaurant uit. Ik kwam uit op Mensa as in Mensa. Mensa de club voor hoogbegaafde mensen. Ik las de hele site door en ik vond het iets buitenaards hebben. Tenminste, dat stelde ik me voor in mijn hoofd. In mijn hoofd zag ik een ruimteschip landen. De mensen die uit het ruimteschip liepen keken strak voor zich uit en marcheerden de wereld in.
‘Wij zijn Mensa’, zei een stem. Dat ik dit voor me zag verwijt ik volledig aan hun logo.

Maar goed, ze hadden een thuistest zodat je een indicatie kon krijgen of je kans maakte om bij hun club te horen. Ik trok een wenkbrauw op en maakte de test. Ik was negentien of twintig toen ik voor het eerst de thuistest deed. Ik slaagde en kreeg een uitnodiging. Een beetje verward keek ik naar het scherm.
‘Ben ik dan heel slim?’, dacht ik ineens.
Maar dat kon toch niet? Ik struggle me een slag in het rondte op de uni. Ik belde m’n moeder.

‘Ik slaagde voor de thuistest van Mensa. Zo’n club voor hoogbegaafde mensen’, zeg ik verbaasd.
‘Ja maar hoogbegaafd ben je niet, anders waren we daar wel eerder achtergekomen’, zei mijn moeder.

Toen mijn ex langskwam vertelde ik hem hetzelfde. Hij zei dat die test nep was en dat hij hem ook ging doen. Zijn score lag in het tiende percentiel en hij kreeg geen uitnodiging. Hij werd geïrriteerd.

Hij wilde namelijk altijd slimmer zijn dan ik. Toen we net wat kregen had hij zijn Bachelor-diploma al gehaald. Om de één of andere reden moest dat door hem altijd aangedragen worden als bewijs dat hij slimmer was dan ik. Daar ging hij mee door totdat hij z’n Master haalde, en toen ik ook beide diploma’s had gehaald had hij niks meer. Dus zocht hij steeds kleine dingen om mij naar beneden te halen. Iets wat ik niet begreep, omdat ik nooit bewust bezig was met ‘slim zijn’. Toen het uit was gaf hij toe dat hij dit nooit heeft kunnen handlen. Als man wilde hij slimmer zijn dan de vrouw.

Maar goed, hij kreeg dus geen uitnodiging.
In paniek riep ik: ‘Doe nog maar een keer, zometeen slaag je wel.’
Hij bleef maar niet slagen en zette woest de laptop uit.

Ik vroeg me af waarom ik wel sloeg. Zo slim was ik niet. Mijn ex haalde zeer hoge cijfers op de uni. Ik haalde alleen maar zessen en zevens. Daarnaast deed ik nooit wat. Mijn ex was altijd aan het studeren en ik tekende. Ik liet medestudenten de test maken en niemand kreeg een uitnodiging.

Ik snapte er niks van. De kinderen op de basisschool die hoogbegaafd waren sloegen altijd minstens één klas over, en waren heel wijs. Tenminste dat zeiden de volwassenen altijd. We hadden één hoogbegaafd kind die altijd zijn talenten moest tonen op het podium van de Maandsluiting. Ik begreep daar niks van want zo bijzonder was het niet. Hij las dan bijvoorbeeld een heel moeilijk boek voor en dan dacht ik: ‘Makkie, kan ik ook wel.’
Één keer vroeg ik hem of hij ook al de ondertiteling op tv kon lezen. Hij gaf aan dat het een beetje snel was voor hem.
‘Maar als je heel slim bent, moet je dat kunnen’, zei ik. Ik kon dat al lang.
Op de basisschool stelde ik namelijk hele hoge eisen aan de kinderen wie ik slimmer achtte dan ik zelf. Één keer liet ik een ouder meisje een stukje handleiding van een auto lezen. Ze raakte in paniek en zei: ‘Hier staat poep kakjes drol.’
‘Dat staat daar niet’, zei ik duister.

Doordat ik van slag was door de thuistest van Mensa vergat ik me opnieuw aan te melden voor het tweede deel van het onderzoek. Ik kreeg een berichtje van de testassistent of ik me nog een keer kwam melden. Ik had geen zin, dus antwoordde ik maar niet.

Een dag later werd ik gebeld door een collega van haar om een datum in te plannen. Ik zei dat ik heel erg druk was.
‘Op jouw tijd. Anyplace…. Anywhere…. Anytime…’, zei hij magisch.
Dat wekte mijn interesse en een week later was ik er weer. De computer met de IQ-testen stonden klaar. Ik had geen zin en klikte express alles fout aan. Tien minuten later was ik klaar en inde gauw het geld.

Ik hoogbegaafd? Dat was de grootste onzin hier op aarde!