Hier had ik niet op gerekend #singlespecial

Hier had ik niet op gerekend #singlespecial

Omdat ik deze maand 2 jaar single ben, houd ik de hele maand een single special op vrijdag

“Oke, dus als ik het zo bekijk hoef ik maar 34,50 te betalen en jij 37,50, omdat jij dus een extra ijsthee hebt besteld”, zegt mijn date terwijl hij de rekening bestudeerd. Laat maar. “Of ik betaal deze rekening en betaal jij de bios inclusief de snacks vanavond?”, vraagt hij. Laat maar. “Of één van ons rekent af en maakt de ander zijn gedeelte over?”, stelt hij voor. Laat maar. Laat maar. LAAT MAAR. “Ik betaal de hele rekening wel”, zucht ik en ga met de bon naar de kassa. “Dat kan ook natuurlijk!”, roept hij opgewekt. Het kwam zo snel uit zijn mond dat ik wist dat het na deze avond het nooit wat ging worden tussen ons. Ik rekende af en hij begon een beetje enthousiast lopen te doen dat ik die rekening had betaald. Ik zei niks terug. Het was ook niet bepaald dat ik verrast was. Ik had voor deze avond sowieso 150 euro apart gehouden, just in case. Want dat krijg je als je met een oerhollandse man date. Of zoals een Amerikaanse Youtube-er zegt: je date niet alleen met een Nederlandse man, je date ook met zijn portemonnee. Maar dat mag ik ook niet zeggen eigenlijk. Want er zijn genoeg Nederlandse mannen die niet op hun centen zijn. Ik heb er nog geen één gedatet.  Maar de term going Dutch moet toch ergens vandaan komen?

Mijn ex was ook zo. Alhoewel er allerlei alarmbellen afgingen bij de eerste date, was ik destijds te jong (19 jaar) en te naïef om te beseffen wat er gebeurde. Mijn ex rekende de bioskaartjes af, pakte mijn hand en zei: “Ik blijf niet altijd betalen”. Nu had ik gezegd: “Ik wist niet dat het zo’n issue was. Ik betaal je de kaartjes terug en ik betaal m’n eigen snacks wel”. Toen keek ik hem alleen met grote ogen aan. Wat ik niet wist, was dat dit al een voorbode op de toekomst was. De zes jaar die daarop volgden heb ik vaak genoeg geklaagd tegen mijn vriendinnen over zijn gierigheid. Zo crashte hij gratis in mijn studentenkamer en weigerde een cent mee te betalen (ondanks dat hij er vier dagen in de week woonde). Toen ik dat aankaartte kreeg ik zijn moeder op mijn dak of ik niet zo krenterig wilde doen. Daarnaast betaalde ik vrijwel iedere rekening. Hij betaalde ook wel wat, maar dat stond niet in verhouding met wat ik betaalde. Hij betaalde bijvoorbeeld twee ijsjes en ik de rekening van het restaurant. Of mocht ik een cadeau uitzoeken van hem en kreeg ik het niet omdat het twee euro boven zijn budget (van 10 euro) lag. Daarnaast rekende hij mijn geld bij de zijne in zijn begroting. Zelfs mijn verjaardagsgeld zag hij als gemeenschappelijk geld. En natuurlijk hebben we daar veel ruzie om gehad, maar het zat zo diep in hem dat deze eigenschap ook niet veranderd kon worden.

Want zijn familie was net zo, misschien wel erger. Soms lees ik op internet anekdotes over typische, gierige, Nederlandse gezinnen en dan heb ik het idee dat het over hen gaat. Er ging daar bijvoorbeeld nooit een verwarming aan. “Dan doe je maar een extra trui aan”, werd er dan gezegd. Dat kan, maar de hel begint zodra je naar de wc moest. Zodra je broek uit was moest je met je billen op een ijskoude bril zitten. En terwijl ik dit typ voel ik nog steeds de kippenvel. Daarnaast mocht er ook absoluut niet verspild worden. Douchen bijvoorbeeld, dat is verspilling van water. Douchen werd door hun twee keer in de week gedaan. Je mocht drie keer douchen als je die week nog sportte, maar liever wel in de sportschool. Dat gold ook met eten. Het eten werd precies afgepast, zodat er niks weg gegooid of bewaard moest worden. Één keer maakte ik de fout dat ik net iets te lang bleef waardoor het etenstijd was. “Uhm je mag hier ook wel blijven eten hoor”, zei de moeder van mijn ex. Ik moet bekennen dat de uitnodiging niet van harte klonk, maar ik had een lange reis terug voor de boeg. Er was veel treinuitval waardoor ik om zou moeten reizen, dus ging ik in op het aanbod. En had meteen spijt. Ik zag haar gezicht betrekken en ze liep naar de keuken waar ik haar hoorde fluisteren met haar man. “Oh anders ga ik nu wel naar huis. Ik moet lang reizen enzo, dus dan ben ik lekker vroeg thuis”, probeerde ik nog bij mijn ex. Maar hij overtuigde mij dat het geen probleem was. Maar dat was het dus wel! We gingen eten en het was doodstil aan tafel. De moeder schepte de borden op. “We krijgen allemaal wat minder, omdat we een gast hebben waar ik niet op gerekend heb, maar het is wel heel gezellig zo! Koen jij moet je vlees even delen met vaders anders hebben we niet genoeg”, zei de moeder. Ik voelde me zo opgelaten! Toen ik naar huis ging zei m’n ex: “Ja, wel verrot met die treinuitval. Ik kan je wel naar huis brengen, maar dat kost je benzinegeld”. Laat maar.

Anyway mijn ex werd wat guller nadat we wat langer een relatie hadden. Lees dat maar in de trant van: de scherpe randjes schaafden wat bij. Toen we samen gingen wonen bleef hij nog krenterig gedrag vertonen. De verwarming mocht nooit aan, ook niet in de winter. We gingen nooit samen een dagje weg, want dat kost geld. En op vakantie wilde hij het liefst all inclusive, want dan wist hij precies hoe duur de vakantie zou worden. Ik vond het zelf ook minder gezellig worden en naast wat andere dingen wist ik dat ik niet oud zou worden met hem. Op een ochtend vroeg hij me om vijftig euro en vertrok. Achteraf bleek dat ik de eerste date met zijn huidige vriendin had bekostigd. Ik wacht nog steeds op haar bedankje. Een paar weken later ging het uit tussen ons en vertrok hij naar zijn huidige vriendin.

Anyway, sindsdien haat ik het als geld een rol speelt tijdens daten. Ik haat het als we going Dutch moeten gaan. Ik haat het als mijn date zegt dat mijn gerecht de duurste van de kaart is. Ik haat het als we afspraken moeten maken wie wat betaalt en hoeveel.
Met de date van het begin van het verhaal ben ik nog wel naar de bios gegaan. Hij betaalde de kaartjes en we liepen door naar het snackgedeelte. “Kies maar wat je wilt”, zei hij. Ik pakte een popcorn en een flesje cola. Hij rekende af. Ik vroeg of hij niks wilde. “Oh ik eet en drink met jou mee”, antwoordde hij. Laat maar. Ik zei geen trek meer te hebben en gaf hem de popcorn en de cola. “Weet je het zeker?”, vroeg hij nog. “Laat maar”, antwoordde ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s