Never a duel verjaardag #tbt

Never a duel verjaardag #tbt

Als je dit leest ben ik net 28 geworden!

Als kind wist ik dat ik de organisatie van mijn kinderfeestje compleet in de handen van mijn moeder kon leggen. Aangezien ik toen ook al geen idee had welke sociale activiteit ik met mijn verjaardag kon doen. Want verjaardag is sociaal zijn en bij sociaal verwachten mensen dingen. Dingen die niet in mijn hoofd opkomen. Mijn moeder pakte het serieus aan. “Ik had het idee om eerst thuis t-shirts te versieren, die we dan aan kunnen trekken als we naar de bioscoop gaan. Misschien is het leuk om daar een wedstrijdelement aan toe te voegen, waarbij de winnaar een prijsje krijgt. Na de bios gaan we naar de Macdonalds en krijgt iedereen een Happy Meal. Daarna gaan we terug naar huis en krijgt iedereen een zakje snoep. Ik dacht aan Skittles en Smarties in een zakje om in het Regenboogthema van de slingers te blijven”, besprak ze dan bloedserieus met mij. Vaak had ze dan nog een één of andere moodboard erbij gemaakt om mij een impressie te geven.

Om het bovenstaande in context te plaatsen: mijn moeder heeft (niet gediagnosticeerde) ADHD. Net zoals haar broer, haar nichtje en haar jongste dochter (die heeft wel een diagnose). Never a dull moment gaat daarom ook zeker op voor deze familieleden. En dankzij hen mocht een verjaardag nooit geruisloos voorbij gaan, en dat bedoel ik ook letterlijk. Mijn kinderfeestjes waren daarom ook echt memorabel: langlaufen op een zeepberg, het tv-museum, MacDonalds feestje (als één van de eersten in Nederland), karten, bioscoop, bowlen, knutselworkshop… Waarbij ook nog eens alles kon en alles mocht van mijn moeder. Sterker nog, ze deed zelf ook even hard mee.

Mijn AD(H)D- familieleden vonden hun verjaardagen zelf ook altijd helemaal the bomb. Sommige mensen worden ouder en beseffen dat hun verjaardag steeds minder boeiend wordt. Dat geldt niet voor mijn familieleden. Het begon al met het uitnodigingsproces waarbij iedereen die ze spraken, rondom hun verjaardag, spontaan werd uitgenodigd voor hun verjaardag. Op de dag zelf zat dan de woonkamer bezaait met vage kennissen en mensen waarbij je geen link kon leggen waarom ze er zaten. Dat gebeurde ook wel eens op mijn verjaardag. Dan nodigde mijn moeder ineens kinderen uit die ik niet kende. Zodra het feestje in volle gang was moeten mijn ADHD- familieleden altijd iets vreemds doen. Zo verdween mijn oom bijvoorbeeld op zijn verjaardag en kwam ineens terug met een gitaar. Hij ging midden tussen de gasten staan en begon te zingen en zichzelf te begeleiden met een gitaar. Terwijl alle andere gasten gewoon door hem heen praatten. Mijn tante is altijd bekaf na een verjaardag. Haar stem moet altijd boven alle gasten uit te horen zijn. Op een gegeven moment komt er alleen nog vaag geschreeuw uit haar mond. Mijn jongste zusje trad altijd op op haar verjaardag, en mijn moeder straalde gewoon alleen maar birthday girl uit. Daar kom je gewoon niet omheen. En als je zelf jarig bent dan wist je ook nooit wat je met deze familieleden te wachten stond.

Zo kon het zijn dat je wakker werd op de desbetreffende dag en je moeder confetti in je gezicht knalt en je jongste zusje daarna een act opvoert met happy birthday zingende bloemen. True story. Hallo ochtendhumeur! De rest van de dag stuitert je moeder, om je heen omdat ze zo blij is dat je jarig bent. En ze ook zelfgemaakte liedjes begint te zingen: “Jij bent jarig! Jij bent jarig! Mijn poppeke! Het is feest!!!!”. Ja. En dan kwam mijn jongste zusje weer met haar draagbare cd-speler en begon dan weer een nieuwe act voor me. De taart was ook altijd een verrassing. Dat werd ook serieus aangepakt door mijn moeder. Zoiets als een taart met een persoonlijke tekst of een foto met m’n hoofd erop. “De vulling is van slagroom met aardbeienjam en de achterkant is amandelschaafsel”, zei ze dan want daar heeft ze zorgvuldig over nagedacht toen ze die taart bij de bakker ging bestellen. Halverwege de dag kwam dan ook vaak mijn oom langs met één van mijn neven en kreeg je alvast van hen een cadeau. Het moment dat ze die cavia’s kochten was gelukkig op de verjaardag van mijn zusje. En dan deden mijn moeder, zusje en oom samen heel erg druk. En dan wist ik dat mijn verjaardag weer compleet was met deze drukke, creatieve en chaotische mensen en vluchtte ik naar boven.

Toen ik ouder werd had ik weinig behoefte nog om mijn verjaardag te vieren. Ik houd niet zo van sociale activiteiten, vooral niet als ik die zelf moet organiseren. Want ik ben bang dat mensen het niet leuk vinden. Dat ik zie dat iemand lacht en ineens stopt met lachen. En dan maak ik mij druk of hij het wel leuk genoeg vindt, en hoe ik kan zorgen dat hij weer lacht. Als je je op deze manier druk moet maken om alle gasten, dan heb je gewoon geen chille verjaardag. Het is vermoeiend als je hersenen alles registeren en overal verbanden tussen leggen. Dus vierde ik mijn verjaardag maar met een selectief groepje vrienden of niet en dook dan in mijn eentje het filmhuis in. Alhoewel ik het wel chill vond om mijn verjaardag low key te vieren mistte ik toch iets…

Dit jaar ben ik in het paasweekend jarig. Aarzelend gaf ik bij mijn moeder aan dat ik het niet leuk vond om het hele weekend alleen te zijn. Ik zag haar ogen licht twinkelen. Ik vroeg of ik dat weekend dan maar bij haar kan zijn. Hoewel ze nuchter reageerde, zag ik heus wel dat ze het maar wat leuk vond. Gauw voegde ik eraan toe dat ik mijn verjaardag niet uitgebreid wil vieren: “Cadeautjes en taart is voldoende”. Misschien was ik de afgelopen dagen weer vergeten dat mijn moeder ADHD heeft. Maar ik zie haar ook niet als ADHD-er, maar als mijn (drukke) moeder. Dus soms vergeet ik wel eens dat ze ADHD heeft. “Zo jij belde lang met je moeder en ik kon haar helemaal vanaf hier horen”, en dan word ik er weer aan herinnert dat ze inderdaad veel en luid praat. Maar goed, de laatste keer dat ik haar zag begon ze tussen neus en lippen door over mijn verjaardag: “Ik dacht eraan om er een soort paasweekend verjaardag van te maken. Ga je die zaterdag eerst naar de kapper, gaan we zondag naar de film en ’s avonds gourmetten, en dan doen we die maandag jouw verjaardag wel brunchen”. En toen dacht ik shit, vergeten dat ze ADHD heeft. Ik mompelde nog dat dat allemaal niet hoeft, maar ik wist dat het te laat was. Een week lang was het stil. Totdat ik op mijn werk een appje ontving: “Voor jouw verjaardagsmenu, ik dacht aan slagroomtaart met frambozenvulling, want jij lust geen marsepein….”. Kort daarna ontving ik een appje van mijn jongste zusje waarbij ze zorgvuldig mijn cadeauwensen in kaart bracht. En ik wilde het eigenlijk niet echt vieren, zoals de afgelopen vier jaar. Maar eerlijk ben ik wel weer benieuwd wat die drukke, creatieve, chaoten nu weer voor mij in petto hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s