#8 Never change a winning team

#8 Never change a winning team

“Die sneakers van jou… Kan dat wel dit seizoen?”, hoor ik het meisje naast mij zeggen. Ik schrik op, omdat ik weet dat ze het tegen mij heeft. “Tuurlijk, mompel ik geïrriteerd, ik draag gewoon wat ik wil. Of het nou wel of niet kan dit seizoen.” Echt serieus, waar bemoeit ze zich mee? “Nou ja, die Stan Smiths waren nogal een ding vorige zomer zeg maar”, begint ze weer. “Dus? Als ik ze lekker vind lopen draag ik ze gewoon m’n hele leven”, ik rol met m’n ogen. “Dat vind ik goed van je”, zegt ze gauw. “Houd je mond”. Dat zei ik niet. Ze draait ze om naar de rest van de groep. “Nou ja, ik heb nogal een goed gevoel voor mode. Ik heb ook een tijdje in een kledingwinkel gewerkt waar ik mensen adviseerde”, vervolgt ze. Ik voel mijn irritatie level stijgen. Ze draagt zelf niet eens echt modieuze kleding. Of ik moet al zo lang de mode niet hebben gevolgd, dat dit de huidige mode is. Who knows. “Ja, ik zag het meteen al. Ik vond je echt al zo mooi op gemaakt. Past goed bij je kleren!”, zegt een vrouw. Ik vraag me af of ik wat heb gemist. Ik vind haar make-up helemaal niet mooi. Maar ja, het kan de nieuwste mode zijn. Geïrriteerd bedenk ik me dat ik nog de hele dag met deze groep moet optrekken. We zijn model voor de cursus Kleuranalyse op de Beautyschool. Mijn zusje volgt het vak en had gevraagd of ik haar model kon zijn in ruil voor de Mac Donalds. Nu doe ik alles voor de Mac. Dus ook dit.

“Ik denk dat bij jou een interessante analyse uitkomt met je donkere huid”, zegt een oudere vrouw terwijl ze me port. Blijf van me af. “Zal wel meevallen, antwoord ik monotoon, gewoon donkere kleuren. Type winter.” Iedereen kijkt me aan. Shit. “Oh, ik heb ook een donkere vriendin en die kan juist felle kleuren erg goed hebben. Maar wat niet met zo’n prachtige huid?”, zegt de oudere vrouw. Duidelijk moet ze even later horen dat ze bruine vrienden heeft en dus absoluut niet racistisch is. “Dat is vaak een misvatting. Iedere donkere huid is anders. Ik heb een gelige ondertoon, dus felle kleuren kan ik niet hebben”, verzucht ik betweterig. De groep kijkt me aan alsof ik er niks van begrijp, maar dat komt vast omdat ik niet volgens het laatste seizoen erbij loop. Maar for the record, achteraf gezien bleek dat ik gelijk had en kreeg ik instant respect van de groep. Maar zo ver waren we op dat moment nog niet.

Ik heb geen geduld voor mode. Ik koop vaak basic dingen in donkere kleuren en iedereen vindt dat dat me goed staat. Of soms roepen ze dat ik meer kleur moet dragen met mijn donkere huid, maar dat slaat nergens op. Mijn make-up look is ook al jaren hetzelfde. Beetje CC- cream, wenkbrauwen bijtekenen (thanks to my Asian roots heb ik hele moeilijke wenkbrauwen), eyeliner, mascara en rode lippenstift. En zodra ik wijzig van look herken ik mezelf niet meer in de spiegel. Dan raak ik van slag enzo. Dat was ook één van de redenen dat de GGZ mij een autismelabel wilde geven. Ik doe namelijk vaak dingen op dezelfde manier en als dat afwijkt word ik onrustig. De was heeft bij mij altijd een bepaalde volgorde, ik loop altijd hetzelfde rondje in de supermarkt, ik zit altijd op dezelfde werkplek en ik neem iedere ochtend exact dezelfde bus. Maar dat heeft bij mij niet echt met autisme te maken. Ik ben er gewoon ooit achter gekomen dat bepaalde dingen zeer efficient bij mij uitpakken. En je weet wat ze zeggen, never change a winning team. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een psycholoog die er al bij voorbaat van overtuigd is dat je autisme hebt. En zo is dat dus ook met mijn make-up look. Ik heb ooit deze look gemaakt, keek in de spiegel en wist dat dit de meest krachtigste look voor mij was. En eerlijk, iedereen luvs it. Ik had vorige week geen eyeliner, mascara en rode lippenstift op en zelfs mannen, ja mannen, zeiden dat ik er “anders, een beetje ziek” uit zag en “zijn je lippen anders”? Toen ik de volgende dag mijn normale look weer op had, was iedereen blij dat ik zo goed was opgeknapt. Ik las trouwens ook een keer dat mensen je betrouwbaarder vinden overkomen als je een duidelijke signature look hebt. Maar dat effe ter zijde.

We werden het lokaal in geroepen waarbij we allemaal plaats moesten nemen op een stoel voor de spiegel. De cursisten kijken ons aandachtig aan. Ik sein wat naar mijn zusje. “De modellen mogen absoluut niet praten!”, beet de docent me toe. Sorry hoor, doe ik een keer sociaal… Voor de analyse moeten we vertellen wat we normaal dragen. Ik zeg dat ik voornamelijk donkere kleuren draag. Mijn zusje knikt driftig mee en zegt dat ik nooit motiefjes draag. Ik knik. De docent komt erbij staan en bekijkt mijn look van top tot teen. Ik zie dat ze wat afkeurend kijkt. “Dus je draagt nooit kleur, altijd effen… Wat zonde! Je bent nog zo jong”, zegt ze. “Nou ja, als ik oud ben dan kan ik altijd nog bloemetjesjurken dragen”, antwoord ik terug. “Nee, nee, niet praten”, corrigeert ze me. “Nou ja ik weet niet. Jij zegt wat tegen me dus ik antwoord terug”, zeg ik geïrriteerd. Ik zie m’n zusje vanuit de spiegel in een deuk liggen. De docent kijkt ons vernietigend aan en loopt weg. “Alsof ze zelf zo goed is gekleed”, fluistert mijn zusje. Ja dat viel me ook al op. Zelf droeg ze een goedkope army dress met embleempjes. Volgens mij had ik zo’n ding op de middelbare school, toen de army look nog in was.

Uit de analyse kwam naar voren dat ik voornamelijk donkere kleuren, type winter, kan hebben. Natuurlijk. “Dus eigenlijk kan je jouw horloge niet hebben”, zegt de oudere vrouw tegen me. Waar bemoeit iedereen zich mee? “Want?”, vraag ik. “Nou ja, grijs kan je beter hebben. En je draagt nu zwart met goud. Probeer anders mijn horloge en je zult zien dat dat je beter staat”, ze geeft me een zeer oud grijs horloge om om te doen. Het is dat ze vertelde dat ze onlangs haar man was verloren, anders was ik flink tegen haar uitgevallen. Wat sociaal van me. Ik doe het horloge om en de vrouw begint enthousiast te doen hoe goed dat me staat: “Beter dan wat je nu om hebt”. “En bedankt. Het horloge dat ik nu om heb was ruim vierhonderd euro. Dat horloge van jou is waarschijnlijk amper honderd euro geweest. Dus beter houd je je bek over mijn horloge”. Maar dat zei ik niet.

Aan het einde van de les krijgen we allemaal een mapje met onze persoonlijke analyses. We moeten om de beurt vertellen wat we “mee konden nemen”. Ook zo’n populair managementterm. Uit mijn ooghoek zie ik dat het modemeisje ineens een compleet andere make-up look heeft. Dat heb ik effe gemist. Het ziet er niet uit, maar ze houdt van experimenteren zegt ze. “Of je geeft gewoon toe dat je geen talent voor mode hebt”. Maar dat dacht ik alleen maar. Ik geef aan dat ik gewoon doorga op dezelfde tour. De groep vertelt me hoe zonde dat is met mijn huidskleur en de docent deed er nog een schepje bovenop. “Ja eh, jullie analyseren dat ik voornamelijk donkere kleuren, type winter, kan hebben. Dan draag ik ook die kleuren en dan is het nog niet goed. Wat is dan het nut van de analyse?”, dat kwam er behoorlijk geïrriteerd uit. De groep valt stil, de docent gaat gauw naar een ander model. Ik ben blij dat ik dit wel gezegd heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s