Waarom ik liever zelfstandig deed #tbt

Waarom ik liever zelfstandig deed #tbt

We waren op de camping in Spanje en ik was tien, misschien elf. Een beetje stoer hing ik bij het zwembadhek. Laat ik haar Chantal noemen, want haar echte naam weet ik niet meer. Chantal wilde graag hangen bij het hek bij het vriendje van haar zus. Zelf was ze weer verliefd op de vriend van het vriendje van haar zus. Een gast met wat langer haar en een oorbel. De jongens waren dertien en zaten al op de middelbare school. Ik probeerde net zo stoer te doen als Chantal. Dit lukte niet. “Zullen we zo strippoker doen?”, vroeg de vriend van het vriendje. De groep knikte instemmend. Ik had duidelijk wat gemist. “Wat is strippoker?”, vroeg ik. “Weeeeeeet je dat niet?”, gilde Chantal. De jongens begonnen spottend te lachen. “Nee, antwoordde ik droog, hoe werkt het?”. De jongens keken vragend naar Chantal. Die heel lang begon na te denken en uiteindelijk zei: “Ik kan het niet uitleggen”. De jongens zeiden ook dat ze dat niet konden. Ik vroeg waarom je een spel zou spelen als je die niet snapt, maar de groep keek mij aan alsof ik zojuist het zwembad in de fik stak. Wat een belachelijke situatie. Ik wilde terug naar onze caravan, maar ik kon dat niet maken. Mijn ouders liepen enkele minuten eerder langs en mijn moeder stak twee duimen op. Trots dat ik eindelijk contact maakte met mensen. Nou ja, zij had eigenlijk de hangdate met Chantal gearrangeerd. Zoals ze dat eigenlijk vaker deed.

Mijn moeder is namelijk een heel sociaal persoon. Dankzij haar ADHD maakt ze makkelijk contact en is ze ook nog eens onvergetelijk. “Jouw moeder is zo leuk, zo grappig, zo druk, zo spontaan en dan heb je… ja jou..”, zei een volwassene ooit tegen me. Ik schrok daar erg van, want ik wilde ook gewoon makkelijk contact kunnen maken. En ik baalde er ook van dat het niet zo ging zoals bij de rest. Het lukte gewoon niet. Ik snapte ook niet hoe iedereen dat deed. Als kind hield ik het altijd maar bij één, max twee, vriendinnetjes. Mijn leeftijdsgenootjes boeiden me nooit zo. Ik weet niet hoe dat kwam maar ik trok liever met oudere kinderen op. Zo voerde ik als zevenjarige liever goede gesprekken met kinderen uit groep zeven, dan dat ik tikkertje speelde met mijn klasgenoten. Helaas moest ik dan altijd met “kinderen van mijn eigen leeftijd spelen”, van de volwassenen. Maar daar had ik een hekel aan. Ook als we op bezoek gingen, en dat deden we nogal vaak, dan hoopte ik altijd dat er niemand van mijn leeftijd er zou zijn. Ik haatte het om gedwongen met iemand te moeten optrekken, alleen omdat we allebei van hetzelfde bouwjaar zijn. Het leukst vond ik het als er tieners waren, want die hadden vaak een Gameboy of een Nintendo waar ik op mocht. En met hun kon je altijd wel goede gesprekken voeren. Mijn afkeer voor mijn leeftijdsgenootjes was trouwens zo erg, dat “zelfstandig werken” mijn lievelingsvak op de basisschool was. Ja lach maar.

Maar goed, op de camping dan moet je wel sociaal zijn. Mijn zusjes hadden altijd binnen een uur nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Mijn ouders hadden moeite om mij voor de tent weg te krijgen. Het liefst zat ik de hele tijd op mijn Gameboy, luisterde muziek, of las boeken. Uit paniek begon mijn moeder de contacten voor mij maar te leggen. Dan ging ze afwassen en kwam ze terug met een één of ander kind: “Kijk wie ik tegenkwam bij het afwassen. Dit is Anouk en zoekt ook een vriendinnetje. En… ze is van jou leeftijd”. Shoot me. Vaak trok ik dan een dagje op met zo’n kind en bleef het daarbij. De volgende dag hing ik weer voor de tent en ging mijn vader geïrriteerd lopen te doen: “Je blijft toch niet de hele dag hier op je Gameboy? Heeft Anouk niks te doen? Ik zag haar net lopen”. Dan reageerde ik gewoon niet en dachten ze dat ik het niet had gehoord. Soms snapte zo’n kind de hint niet dat ik geen interesse had in contact. Dan pakten ze gewoon een stoel naast mij en bleven dan geduldig staan wachten of kijken terwijl ik op mijn Gameboy zat. Super aso van mij. Maar ik had al eerder gezegd dat ik niet zo’n heel sociaal persoon ben. Dan gingen mijn ouders weer flippen dat ik niet zo aso moest doen. En dan flipte ik terug dat ik hem/haar ook nooit had gekozen als vriend(in). Dan gaven mijn ouders me weer gelijk. Om vervolgens hetzelfde trucje weer te herhalen, zodra er weer nieuwe aanwas op de camping kwam.

Maar bij Chantal was het anders. Hier vroeg ik mij echt af waar ze die vandaan had getoverd. Chantal was namelijk zo’n kind waarbij je meteen al wist dat die het niet ver zou schoppen in het leven. Ondanks dat ze tien, of elf, was droeg ze al heel veel make-up. En er kwam weinig zinnigs uit haar mond. Ze vertelde dat ze al een keer was blijven zitten op school en dat ze school heel moeilijk vond. Maar nu scheen het wat beter te gaan. Later vroeg ik een keer aan mijn moeder waarom ze met Chantal op de proppen kwam. “Ja ze was zielig. Haar moeder zat in de bijstand en ze gingen nooit op vakantie. De vriend van haar moeder heeft toen het gezin meegenomen naar Spanje. En ze stond daar alleen bij de wasplaats, -insert Indisch woord waarvan ik niet weet hoe ik het schrijf-“, zei ze. En zo was mijn moeder ook weer. Altijd medelijden met mensen waardoor we altijd de meest zielige mensen om ons heen hadden. Maar ik ben nooit bevriend met iemand uit medelijden. En Chantal zou al helemaal niet mijn vriendin worden.
Één van de jongens stak een sigaret op en vroeg of wij ook wilden. Chantal wilde wel. Aan haar manier van roken kon ik zien dat ze het nooit eerder had gedaan. Ze begon te hoesten en de jongens lachten haar uit. Ze lachte onwennig mee. Ik hoopte dat mijn ouders zouden langskomen, en dan woest zouden worden, en dat ik dan voor straf nooit meer met deze lui hoefde om te gaan. Maar zul je net zien, ze waren in geen velden of wegen te bekennen.

Het begon schemerig te worden en dat zwembadhangen vond ik maar wat stom. Ik wist niet wanneer ik uit de situatie mocht. Want als ik nu weg zou gaan, vonden mijn ouders dan dat ik lang genoeg sociaal had gedaan? Ik wist het echt niet. “Zullen we jullie eens in het water gooien?”, zei één van de jongens. Chantal begon aanstellerig te schreeuwen en rende weg, terwijl één van die gasten achter haar aan ging. De andere gast keek mij aan en ik wist hoe laat het was. Ik rende weg. En in plaats dat ik net zoals Chantal gewoon rondjes om het zwembad rende, rende ik naar huis. Wat ik niet wist, was dat mijn ouders me kwamen halen voor het eten en het hele tafereel zagen. Hoe ik zo hard als ik kon op badslippers wegrende, is nog lang een familieanekdote geweest. De volgende dag vroeg het clubje of ik weer mee ging hangen. Ik zei dat ik andere plannen had. Dus zat ik weer met mijn Gameboy voor de tent. Mijn moeder vroeg waarom ik niet met Chantal mee ging. “Ze roken”, zei ik veel betekend. Mijn moeder keek veel betekend terug: “Goed dat je zelfstandig genoeg bent om die keus te maken”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s