#8 De hulpverlener

#8 De hulpverlener

Ik krijg vaak de vraag waarom ik niet in mijn vakgebied werk. Als afgestudeerd orthopedagoog zou ik geknipt zijn om met kinderen met gedrag- en leerproblemen te werken. Alleen ben ik daar zelf weinig voor te porren. Soms vraag ik mij af waarom ik überhaupt deze studie ben begonnen. En ook hoe ik überhaupt mijn diploma heb gehaald. Ik herinner me werkelijk waar niks van dat proces. Ik weet wel dat ik veel met andere dingen bezig was: anime tekenen, gamen, Wikipedia… En misschien hebben ze ook gelijk. Als hoogsensitieve beelddenker heb ik gewoon veel raakvlakken met iedereen die ‘anders’ is dan de rest.
Het probleem is ook dat ik die mensen vaak aantrek. Ik ben van nature een slome chick die echt nergens voor te porren is. Het liefst verdwijn ik onopvallend in een hoekje of achter een plant. Als camouflagekleding echt had gewerkt, droeg ik dat iedere dag. Ik heb nog een tijdje nagedacht om het leger in te gaan, maar ik kan er niet zo goed tegen als mensen tegen mij schreeuwen. En geweld en harde knallen vind ik ook eigenlijk niks. Nou ja, aan welk beroep heb ik niet gedacht?

Het feit dat mensen vinden dat ik (weer) orthopedagoog moet worden, komt doordat ik mensen die ‘anders’ zijn aantrek. Terwijl ik één van de meest asociale personen van deze aardkloot ben. Ik ben zo’n type die bij de bushalte net doet alsof ze je niet ziet. Of die een blokje omloopt als ze je tegenkomt op straat. Of een rotsmoes bedenkt: “Hey, ik heb een afspraak met m’n vader. Ik app je later wel!”. Of nooit iemand terug belt. Of met vage redenen een date afzegt, omdat human contact mij out freakt. Maar daar wordt aan gewerkt.

Mijn angst voor human contact neemt zulke drastische vormen aan dat ik iedere ochtend mega vroeg op mijn werk aankom zodat ik een plekje in de hoek kan bemachtigen. En dan bouw ik een soort fort met computerschermen en verschuil ik me daarachter, terwijl ik door een kiertje iedereen nauwlettend in de gaten houd. Helaas weten voornamelijk de anders denkenden mij te vinden. Zo wilde laatst een autist alleen nog maar met mij praten, nadat hij hoorde dat zijn ontslag naderde. Het gesprek kreeg daarna nog een vervolg op whatsapp en mijn hele vrije avond ging naar de maan. Ook loopt er een narcist rond die graag een gesprekje met mij aanknoopt. Super eng. Hij zei laatst dat ik zijn favoriete collega ben. Ik lachte geheimzinnig mee. Daarnaast hebben we een buddy-systeem. Mijn buddy heeft ADHD. De reden dat hij mijn buddy is: “Want jij kan zo goed met hem omgaan”. Nou bedankt. Nu heb ik iedere dag iemand die om mij fort rond stuitert, mij vage berichten mailt, en dat dan ook extra (hard) mondeling komt toelichten. Tegenwoordig geef ik hem, zonder enig uitleg, mijn taken waarin ik geen zin heb. En ik moet zeggen dat hij ze heerlijk out of the box oplost.

Helaas trek ik ook in het datingsleven de anders denkenden aan. Ik eindig vaak op date met ADD-ers, depressieve gasten, mannen met angststoornissen, autisten… En door mijn hoogsensitiviteit en beelddenken zijn er altijd genoeg raakvlakken, maar toch gaat het altijd mis. Vaak omdat er altijd een avond komt waar een beerput aan gevoelens opengaan. En ik dan niet weet wat ik met zoveel openheid moet en dan de hulpverlener ga uithangen. Waardoor de man zich of aan mij vastklampt, of erg schrikt van zichzelf, waardoor het misgaat. De mannen laten nooit meer wat van zich horen en ik vraag mij drie weken lang af wat ik fout heb gedaan. En aangezien ik alles lekker persoonlijk aantrek word ik dan de grootste melancholist op aarde.
Mijn laatste date was één van de leukste dates die ik ooit heb gehad. Allebei een IQ van meer dan 130 en het was meteen alsof wij elkaar al jaren kenden. Totdat hij op een moment besloot dat hij mijn aanrakingen niet prettig vond en dat op een vrij botte manier out of the blue vermeldde. Waardoor ik eerst dichtklapte. Het verwerken van emoties duurt bij mij namelijk iets langer. Eerst wordt in mijn hoofd de situatie zorgvuldig geanalyseerd, dan probeer ik na te gaan waarom dat moment heeft plaats gevonden en dan pas volgt de emotie. Dit proces kan soms 48 uur in beslag nemen, tot groot frustratie van mijn moeder vroeger: “Je zegt niks!”. Nee, ik voel ook niks. Terwijl mijn (ADHD) moeder meteen de emotie voelt en die ook uit, zeg ik niks terug. Of ik huil wat, omdat ik schrik van de plotselinge emotie van een ander. Mijn ratio is beter ontwikkeld dan mijn emotie. Nadat ik een emotie voel, altijd nadat de gebeurtenis uren geleden heeft plaats gevonden, gaat er te veel door mij heen. Door mijn hoogsensitiviteit voel ik emoties ook erg heftig. Dus wie dacht hij wel niet om mij zo te beledigen? Ik stuurde hem een berichtje dat ik erover wilde praten. Daar reageerde hij niet op. Dus ontplofte ik. Hij stuurde wel dat hij me leuk vond, maar mijn aanrakingen niet. Ik stuurde hem een bericht van wat ik niet fijn vond aan hem. Hij las het en zei niks meer. Ik ontplofte en verbrak het contact. Hij blokte me. En ondanks dat ik nu tegen iedereen schreeuw dat ik nu een ‘normale’ vent wil daten, mis ik hem stiekem best wel. En hij mij ook. Dit vul ik effe voor hem in.

Kunnen twee anders denkenden überhaupt een relatie aangaan?

En dat is de reden waarom ik geen orthopedagoog kan zijn. Ik kan anders denkenden niet helpen. En misschien wil ik het ook wel niet. Want in mijn privéleven gebeurt er al te veel. Er is altijd iets magisch als ik een leuke, anders denkende ontmoet. Het is wij tegen de wereld. We zetten samen de wereld op z’n kop. We kijken elkaar in de ogen en zien dezelfde pijn. Maar we hebben zoveel ervaring met tegenslag, dat we er beiden raar op reageren. We begrijpen elkaar, maar we begrijpen onszelf niet. We begrijpen elkaar niet, maar we begrijpen onszelf wel.

En stiekem hoop ik dat ik de tijd kon terugdraaien en dingen anders had aangepakt, zodat mijn date en ik nog contact zouden hebben. En stiekem hoop ik dat hij dit leest zodat ik nu kan zeggen dat ik het allemaal niet zo bedoelde, maar volgens mij heb ik hem nooit verteld dat ik blog.

4 gedachtes over “#8 De hulpverlener

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s