Hoe ik ineens moest leren leren #tbt

Hoe ik ineens moest leren leren #tbt

Toen mijn allereerste semester van de universiteit erop zat, ging het meteen niet goed. Ik had geen enkele vak en geen enkele studiepunt gehaald. Nu was dat ook niet zo wonderlijk, aangezien ik al die tijd geen idee had hoe ik het studeren moest aanpakken. Mijn studiegenoten bleken er minder moeite mee te hebben. Ik zag ze zorgvuldig samenvattingen maken en er ontstonden zelfs studeergroepjes. Je begrijpt dat ik mij bij geen enkele groep had aangesloten. En die prijs moest ik betalen tijdens de tentamenweek. Ik had geen idee hoe ik die dikke studieboeken in mijn kop moest krijgen. In paniek belde (ja bellen, want niemand had nog internet op zijn telefoon) ik een studiegenoot om te vragen hoe zij het aanpakte. Ze vertelde dat ze al vanaf dag één samenvattingen maakte, alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. Nu was dat ook wel de normaalste zaak van de wereld. Dat je 14 jaar geen reet doet op school en toch je tentamens haalt, dat is gewoon niet normaal. Maar wist ik veel destijds. Ik had het altijd gered met een avondje van te voren effe de stof doorlezen. En het werd pijnlijk duidelijk dat dat op de uni niet ging lukken. De tentamens ging ik maar in op hoop van zegen en mijn hoogste score was uiteindelijk een vijf. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Natuurlijk had ik wel eerder tentamens niet gehaald, zo vaak! Maar meestal had ik meer voldoendes dan onvoldoendes. Nu had ik geen enkele voldoende.

Al gauw lag er een officiële brief van de universiteit in mijn brievenbus. “U heeft een negatief bindend studieadvies”, stond erin. Daarna volgde dat het pas het eerste semester was en dat ik nog alle kans had om die slechte cijfers op te krikken. En ik moest me melden bij de studentenadviseur, zodat we een plan van aanpak konden maken. Ik had er een slecht gevoel bij. Ik wist dat ik het in mij had om goede cijfers te halen, maar als ik onder begeleiding moet gaan presteren gaat het mis. Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg. Zodra men zich gaat bemoeien met mijn proces, dan heb ik er al geen zin meer in. Ik ben namelijk erg intrinsiek gemotiveerd. Ik leer alleen omdat het mij persoonlijk boeit. Ik leer liever niet voor een ander, of beter gezegd: mijn leermotivatie verdwijnt zodra het extrinsiek wordt. Als peuter scheen ik ook niet aangemoedigd te willen worden. Ik eiste dat ik alles zelf mocht doen, en zodra het mocht stopte ik mijn bezigheid als mensen mij begonnen toe te juichen. En nog steeds heb ik daar last van. Ik heb er een hekel aan als mensen meekijken met mijn werk. Ik heb een collega die altijd random bij iedereen mee kijkt op het beeldscherm. “Oh ik kijk even wat je doet”, zegt hij dan. Sommige collega’s kunnen, ondanks hun irritatie, stug doorwerken. Ik niet. Ik onderbreek mijn proces, en ga dan een beetje boos lopen te kijken naar die collega totdat hij weg gaat. Dat werkt vaak wel.

Met lood in mijn schoenen begaf ik mij naar de studentenadviseur. Ze vroeg welke problemen ik ervoer tijdens het studeren. “Nou ja, ik raakte wat in paniek. Ik wist niet wat ik moest doen”, mompelde ik. Ze vroeg of ik nog psychische problemen had de laatste tijd. Ik zei van niet. Ze drong erop aan of ik toch niet ergens ziek was geweest. Nee, ook niet. Later bleek namelijk dat je gratis studieverlenging kreeg als je door omstandigheden niet in staat was om te leren. Maar mijn moraal zat destijds zo hoog, dat ik geen ziekte kon faken als ik wist dat ik gewoon beter had moeten leren. Ze besloot mij op de cursus Timemanagement te zetten, zodat ik zou leren hoe ik moest leren. Hier had ik geen zin in, maar een andere keus had ik niet.

Bij de cursus zat ik met een handjevol andere mensen van andere studies. Ze waren ook doorverwezen naar deze cursus. Iedereen leek er zin in te hebben, behalve ik en ene Bas. Bas had sowieso nergens zin in. Hij zag er nogal levensmoe uit. Onderuit gezakt hing hij wat in zijn stoel. De cursusleidster zei dat ze Bas al vaker had gezien. Hij was hoogbegaafd en begon aan z’n derde studie nu. De vorige twee had hij niet afgemaakt. Hij gaf aan dat hij deze wellicht ook niet zou afmaken. En dit keer had hij ook geen zin meer om een nieuwe studie op te pakken. Bas klaagde dat de hele uni zo erg tegenviel en dat het allemaal niet echt was wat hij ervan had gehoopt. Een cursus Timemanagement zou hem daar niet bij helpen. Ik knikte instemmend. Ik voelde Bas wel. We kregen een weekschema waarin we onze activiteiten moesten plannen. Een pijnlijke manier om erachter te komen dat ik vrijwel niks plan en als de dood ben voor commitment. Bas voelde mij wel hierin. De rest niet. Iedereen bleek doordeweeks gewoon wekelijkse verplichtingen te hebben. Mijn instelling als “Ik zie wel wat de week mij brengt”, werd alleen begrepen door Bas. Omdat Bas en ik moeite hadden met de opdracht kregen wij hem als huiswerk mee naar huis. Alsof dat ging werken. Na afloop riep de cursusleidster mij even apart. “Ik heb het vermoeden dat jij ook heel erg intelligent bent”, zei ze. Ik lachte wat. “Als ik zo intelligent ben, dan had ik heus wel mijn tentamens in één keer gehaald”, antwoordde ik. “Maar Bas die zit hier toch ook? En hij is hoogbegaafd”, zei ze. “Ja, ik begrijp dat ook niet. Als Bas gewoon wat meer inzet toonde, kan hij makkelijk zijn studie cum laude halen. Al zijn studies zelfs”, vond ik.

Toen ik dat zei wist ik nog niet dat ik een aantal maanden later de naam Bas makkelijk kon veranderen in Stacey. Ik switchte van studie. Volgde een studie die ik wel interessant vond, maar niet interessant genoeg. Ik switchte om de haverklap van studiepakket. Leren was een ramp. Bloed, zweet en voornamelijk tranen. En tot op de dag van vandaag heb ik geen idee hoe ik mijn Master heb kunnen behalen. Werken in mijn vakgebied bleek nog rampzaliger, een ontslag volgde, en uiteindelijk werk ik nu in finances. Wat het eigenlijk ook niet is. Maar wat dan wel? Mijn coach vroeg laatst wat mij echt motiveerde om mijn bed uit te komen. Ik heb werkelijk geen idee. Deze blog misschien?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s