#6 “Ik ben hier gewoon niet geschikt voor Jort”

#6 “Ik ben hier gewoon niet geschikt voor Jort”

Hij heet trouwens geen Jort, maar hij heeft wel een naam met één lettergreep

Ik had een opleiding op mijn werk en die zou wel vijf uren duren. Van tevoren wist ik dat dit niks zou zijn. Mezelf kennende kan ik niet vijf uren opletten, laat staan productief zijn. Een senior had mij ingeschreven met de mededeling dat dit echt wel wat voor mij zou zijn. En aangezien ik mij iedere dag toch kapot verveel op mijn werk, had ik ook wel het idee dat dit een aangename afwisseling zou zijn. Alleen vijf uur aan training leek mij toch te veel van het goede. Wat zouden we in godsnaam doen in die vijf uur? Voorzichtig begon ik bij de collega, die ons zou opleiden, te peilen of hij geen typefout had gemaakt. Hij antwoordde van niet en voegde eraan toe dat hij blij zou zijn als we het binnen  die vijf uur zouden redden. De moed zakte mij in mijn schoenen. Ik zocht wat medestanders bij collega’s die ook naar de opleiding zouden gaan, maar iedereen leek er echt heel erg zin in te hebben. Ik probeerde mezelf moed in te spreken dat die opleiding misschien wel heel uitdagend zou zijn. Maar ik kan mezelf niet voor de gek houden. En toen de dag van de opleiding naderde, was het nog erger dan ik had verwacht.

“Hebben we er al een beetje zin in?”, schreeuwde de opleidingscollega aan mijn bureau. Ik word liever niet enthousiast benaderd. Geïrriteerd antwoordde ik van niet. Dat vond hij een eerlijk antwoord. Dat klopt, ik houd namelijk liever de verwachtingen laag. Toen het zover was begaf ik me naar het opleidingslokaal. Een andere collega, die ik van gezicht ken, zat er al. Hij is een stuk ouder dan ik ben en ik hoor hem zeggen dat hij het fijn vond om zich op deze manier zich nog te kunnen ontwikkelen. Goed voor hem! Hij had een notitieblok voor zich om aantekeningen te maken. Ik twijfel, ik had namelijk geen aantekeningenblok bij me. Al gauw komt de rest binnen. Allemaal met een notitieblok. Natuurlijk. Ik probeerde het cool te spelen maar diep van binnen  was ik in paniek. Straks was het een diehard opleiding en kon ik geen notities maken. We begonnen. Er werd een Excel sheet getoond en na één blik op de sheet wist ik al wat de bedoeling was. De rest maakten druk aantekeningen. De opleider was enthousiast en fanatiek. Hij vroeg waarom ik geen aantekeningen maakte. “Omdat ik nog geen nieuwe info heb gehoord”, antwoord ik. Hij stelde me wat strikvragen die ik zo kon beantwoorden. “Waarom gebruiken we de kolommen R en S en niet P en Q”, vraagt een collega. Ik zie aan de rest dat ze het een goede vraag vinden. Waarom heb ik nooit zulke vragen, vraag ik me af. “Omdat P en Q al gegevens bevatten die nodig zijn voor R en S”, zegt mijn hoofd. Maar dat antwoord is te logisch, denk ik. “We gaan R en S vullen met de gegevens van P en Q”, antwoordt de opleider. Ah, toch goed. “Ah!, zegt de collega en begint druk aantekeningen te maken. De rest doet mee. Mijn brein besluit dat ze genoeg heeft gezien en gehoord en gaat naar afdwaalmodus. Ik word erg moe en heb moeite om mijn ogen open te houden. Na een uur mogen we zelfstandig aan de slag met het bestand, maar mijn brein heeft er geen zin in.

Een uur later heb ik moeite om mijn linkeroog open te houden. Die valt gewoon steeds dicht. Ik had vijf regels gevuld en had het wel gezien. Ik moest er echter nog 57. Ik liet een paar keer vallen dat ik het saai vond. Niemand reageerde. De rest was druk bezig, haalde af en toe hun aantekeningen bij of overlegden zachtjes. Ik ging naar de “wc”, kletste buiten het lokaal met andere collega’s en hing wat rond bij een pot snoep. Na een kwartier kwam ik terug. “Stacey, ik heb het idee dat je bezig bent met werk ontwijkend gedrag”, zei de opleider. “Dat heb je goed gezien Jort, zeg ik, ik heb het idee dat dit gebeuren niet echt mijn ding is. Wellicht kun je iemand anders op dit project zetten. Iemand die wat gemotiveerder is?”. Jort lacht wat en zegt dat ik hier niet zomaar onderuit kan komen. De Sadist. Ik werk verder aan het bestand, maar echt vlot gaat het niet. Ik kijk op het scherm van de rest hoe ver ze zijn. En toen ik er achter kwam dat ik voor alsnog het meest had gedaan tot nu toe, was ik er klaar mee. Ik besluit om eten te bestellen voor als ik vanavond thuis kom. “Zal ik vanavond gaan voor spareribs of de halve kip?”, vraag ik. “Ga verder met je werk”, zucht Jort. “Het is wel een essentiële vraag hoor”, zeg ik beledigd.

Een uur later neemt Jort mij apart. Hij geeft aan dat hij me veel ziet gapen en niet project- gerelateerd bezig ziet. Hij vraagt of ik het wel leuk vind. “Nee Jort, dit is echt niet mijn ding. Ik vind het behoorlijk saai, geestdodend zelfs. Ik word hier echt moe van. Ik voel gewoon dat ik hier niet geschikt voor ben. Het lijkt me daarom ook beter dat je iemand anders op het project zet”, zeg ik. Jort lacht en ik zie een reeks gele tanden naar voren komen. Ik vraag me af of hij rookt of dat hij die aandoening heeft waarbij er een stofje in je speeksel zit die je tanden geel maakt. “Maar Stacey, dit is toch het mooiste project dat er bestaat? Op onderzoek gaan bij bedrijven, gegevens inwinnen die niet voor iedereen toegankelijk zijn. Ik heb je niet voor niks gevraagd voor dit project”. Oh god, dit is echt zijn passie. Ik ga terug naar mijn plek en ga stug aan de slag. Het kost me zoveel moeite om geconcentreerd bezig te zijn. Toch ben ik als eerste klaar. “Zo erg was het toch niet?”, vraagt Jort. Ik antwoord dat dit de vier zwaarste uren van de dag waren. “Je bent erg negatief”, zegt Jort. Ik zeg dat dat niet wonderlijk is na al die signalen die ik heb afgegeven vandaag.

Kapot moe ga ik terug naar mijn bureau om mijn spullen te pakken. “Je kijkt niet blij”, constateert een collega. Ik leg uit waarom ik niet blij ben. Verscheidene collega’s beginnen te lachen en vinden het een goed verhaal. “Maarre, heeft Jort nou wel of geen vriendin?”, vraagt iemand. “Hoe moet ik dat nou weten?, lach ik, maar geloof me. Die heeft hij niet.” Jort had namelijk aangegeven dat hij al ons werk wilde controleren vanavond. Ik zei dat hij gek was. Jort begon te stralen alsof hij de loterij had gewonnen. Hij vind het erg leuk om te zien wat wij ervan bakken. “Je bent echt niet goed”, zeg ik. Jort vond mij erg direct.

De volgende dag hoorde ik dat Jort tot half tien ’s avonds door is gegaan met controleren. Hij mailde me dat ik 3 fout had. Ik mailde terug dat ik dat allang wist. Oh trouwens, ik had de halve kip besteld maar door mijn algehele gebrek aan concentratie had ik per ongeluk de hele kip besteld. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s