#5 Openbare dronkenschap

#5 Openbare dronkenschap

Ik heb de namen veranderd

“Wie gaat Mila binnen halen?”, Stephanie laat zich zakken op de stoeprand. Het is drie uur  in de ochtend en ik sta voor de kroeg ergens in Amsterdam. Ik wil naar huis. Alleen Mila is zoek. Jolijn gaat Mila halen. Vijf minuten later is ze terug. Mila loopt ons strak voorbij een steeg in. “Mila, Milaatje! We zitten hier, kom maar”, zegt Stephanie op een kinderachtige toon. “Ja, zo moet ik tegen Mila praten als ze dronken is”, verontschuldigt Stephanie zich tegen mij. “Maar ik wilde die man nog kusjes geven”, zegt Mila als ze weer bij ons is. Jolijn helpt haar met het omdoen van haar rugzak. Dat lukt kennelijk niet meer. Die man die ze kusjes wilde geven is een kennis van mij. Een getrouwde man met twee kinderen. Ik sta nergens meer van te kijken. Vooral niet in Amsterdam. We lopen naar de taxi’s om richting centraal station te gaan. Jolijn houdt Mila haar arm vast, want anders raken we haar kwijt. “Hallo, hallo, hoi!”, zegt Mila tegen iedere voorbijganger. Lichtelijk geïrriteerd loop ik achter de rest aan. Ik wil naar huis.

Een paar uur geleden stond ik nog midden in de kroeg. Een gast speelde verstoppertje met me terwijl hij zich steeds verschool achter een vriend. Iedere keer als ik naar hem keek dook hij weg achter die vriend. Ik was not amused. Ik was niet dronken genoeg hiervoor. Ik verlaatte de situatie. Een paar minuten later stond hij weer voor me. “Jij bent schattig!”, riep hij dronken. “Rot toch op!”, riep ik terug. Ik keek rond en zag mijn vrienden dingen doen. Ik had geen zin meer in mijn wijn. Ik vroeg mij af of ik überhaupt echt dronken kon worden. Lichamelijk wel, maar ik heb nog nooit aan geheugenverlies of blackouts geleden. Ik haat alcohol. Zodra ik het drink begint mijn lichaam mij irritant te waarschuwen. Ik ken daarom mijn grens echt heel goed. Als ik daar overheen ga dan moet ik overgeven en dat vind ik een rotgevoel. Dus ik neem de waarschuwingssignalen bloedserieus. Daarnaast begrijp ik ook niet hoe iedereen zoveel kan drinken? Op een gegeven moment zit je toch vol lijkt me? Net zoals met eten. Het lijkt me toch dat je lichaam opeens een seintje geeft van: “Hey, genoeg is genoeg. Je vochtlevel ligt boven gemiddeld. Ff dimmen nu”. Maar ik denk dat alleen mijn lichaam zo werkt. Soms ga ik uit en drink ik geen druppel, maar vaak drink ik toch omdat ik merk dat mijn brein dan minder snel werkt. Hierdoor leg ik makkelijker contact met anderen en voel ik me even ‘normaal’. Alhoewel dat ook niet heel goed lukt. Een keer zat ik aangeschoten met een leuke gast aan het praten. Ik merkte dat ik nogal stotterde en dat ik echt domme dingen zei. “Sorry, maar als ik drink dan gaat mijn IQ altijd met 20 punten omlaag”, verontschuldigde ik me. “Ach een IQ van 128 is nog steeds heel intelligent”, zei hij terug. Ik knipperde twee keer met m’n ogen en liep, zonder wat te zeggen, de dansvloer maar weer op. Awkward is my middle name.

Maar goed we waren dus onderweg naar huis

We hadden uiteindelijk een taxi te pakken en Mila maakte zich zorgen of de taxichauffeur wel te vertrouwen was. Jolijn en Stephanie stelde haar gerust. “Stees, kun jij de betaling regelen? Ik weet bij god niet of ik geld heb en hoeveel geld ik nog heb”, zegt Jolijn sloom. Ik hoorde aan haar dat ze alcohol op had. Stephanie deed even haar ogen dicht. Alert keek ik naar buiten en verbaasde me dat er nog zoveel leven op straat was. Ik rekende af met de taxichauffeur en we liepen naar het station. Ik probeerde een gesprekje aan te knopen met Stephanie maar die was niet meer echt haarzelf. We checkten in op het station en wilden wat gaan eten. “Waar is Mila?”, vroeg Stephanie ineens. Mila stond niet naast ons. In paniek begonnen we haar te roepen. “Die vrouw daar, hoort die bij jullie?”, vroeg een lachende agent terwijl hij wees naar een verdwaalde vrouw bij de ingang. Mila stond daar haar rugzak uit te pakken. Terwijl ik naar haar staarde zag ik dat ze steeds weer dezelfde twee vakjes open en dicht maakt. Ondertussen groette ze nog steeds iedere voorbijganger. “Mila! In je jaszak!”, riep Stephanie. Mila zei van niet. “Kijk ff in je jaszak!”, riep Stephanie. Mila schudde van nee. Dit tafereeltje ging nog zo’n 10 minuten door totdat Mila daadwerkelijk in haar jaszak keek en haar chipkaart vond. Even later staat ze naast ons en begeleidde we haar naar de snackbar. We willen allemaal een frietje met, maar Mila zegt niks te hoeven en wel frietjes van ons pikt. Liever niet. Daarna wil ze een milkshake en als ons beurt voorbij is een frietje oorlog. Ze krijgt een frietje oorlog. We gaan naar de trein. Onderweg laat Mila de helft van haar milkshake vallen. “Mila, recht houden!”, zegt Jolijn. Maar Mila kan niet rechthouden, alleen schuin. “Er zit frikkeltjes op mijn friet”, zegt Mila tegen mij. “Dat zijn uitjes”, antwoord ik en wens dat ik thuis was. In de trein zitten we in een vierzits. Stephanie geeft aan dat ze wil slapen en vraagt aan Jolijn en mij of we op Mila willen passen. “Oh oh”, hoor ik naast me. Mila heeft saus en uitjes gemorst op haar jas. Met haar vingers wrijft ze het uit over de stof. Jak! “Oh oh nee, Mila doe maar niet. Dat is een mooie jas. Straks krijg je het niet meer uit”, zegt Jolijn moederlijk en dept met een servetje op de vlek. Ik vraag me af hoe een volwassen vrouw op deze manier dronken kan worden. Jolijn geeft aan ook haar ogen dicht te doen.

Ik moet babysitten

Mila groet nog steeds iedere voorbijganger. “Hallo, denk je dat dit een soort Tinder is in het echt? Dat dit een trein Tinder is?”, vraagt ze aan een knappe man die de coupé instapt. De man kijkt ons niet begrijpend aan. Ik verontschuldig me. “Bruine saus is lekker”, gaat Mila door terwijl ze haar vingers in de pindasaus doopt. Ik zeg niks en hoop dat we er gauw zijn. Mila vertelt me even later dat ze al 31 jaar oud is en begint daarna een boer concert. Jolijn en Stephanie schrikken wakker en verontschuldigen zich aan een jongen die tegenover ons zit en nogal geïrriteerd naar ons kijkt. We zijn er en lopen de trein uit. Links zijn de trappen naar het station. Mila loopt stug door naar rechts. Jolijn sprint achter haar aan om haar te halen. Samen met Jolijn ondersteun ik Mila de trap op. Boven splitsen we. Ik moet naar de andere kant van de stad. Ik stap een taxi in. De chauffeur begint een gesprekje. “Uit? Je bent uit geweest?, vraagt hij vol ongeloof, jij drinkt zeker geen alcohol”. Thuis had ik moeite om in slaap te komen en voelde mijn keel gortdroog aan. Ik gaf de alcohol de schuld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s