#4 Hades

#4 Hades

Wegens herkenbaarheid is het oorspronkelijke verhaal nogal wat aangepast

Vanaf dag één was er al iets tussen ons. Misschien was het zijn kleding. Misschien was het de arrogante manier waarop hij sprak. Misschien was het de manier waarop hij mensen naar beneden haalde alsof hij die macht had. Hij deed me denken aan Hades. Hij leek er wat op, tenminste op de Disney-variant. Als de duivel een gezicht had, dan had hij het. Mensen klaagden hoe onaangenaam hij was. Hoe hij nooit een leuk grapje maakt. Zijn agressieve manier van doen. En ik voelde dat als hij rondliep. De autoriteit die hij uitstraalde maakte mij nerveus. Hoe erg ik hem ook wilde negeren. Ik voelde zijn energie branden in mijn aura.
Plotseling stond hij voor me. “Jij bent Stacey toch?”, vroeg hij bijna aardig. Ik knikte en vroeg naar zijn naam. Hij pakte een stoel en ging naast mij zitten. Er was een spanning tussen ons. Ik voelde dat ik me op glad ijs begaf en hij voelde het ook. Hij toonde alles wat hij had, al zijn successen, zijn talenten, zijn ervaringen. Hij keek mij strak aan. “En waar ben jij goed in?”, vroeg hij terwijl zijn blik afgleed naar mijn mond. Ik haatte hem.

“Er zijn vrouwen die uit je hand eten en uitdagende vrouwen. Van die vrouwen die je nooit kunt krijgen”, hoor ik hem zeggen. Ik voel zijn ogen branden in mijn rug. Ik draai me om. Hij kijkt me uitdagend aan. “Wat heb je liever?”, vraag ik. De omgeving valt stil. “Een vrouw om de tango mee te dansen. Ik hoorde dat je danst. Kun jij de tango? Ik kan het je zo leren hoor. Ik zwaai je zo achterover”, antwoordt hij zonder emotie. Ik bedank voor het aanbod en geef aan geen interesse te hebben. Ik loop weg uit de situatie. Ik voel zijn blik branden in mijn rug. Ik hoor hoe hij achter mij aanloopt. “Maar ik kan je wel helpen om aan een man te komen”, zegt hij tegen me. Ik voel zijn energie naar mij vloeien.  Mijn energie reageert defensief. “Nee”, antwoord ik bijna spottend. Hij praat over hoe ik een catch zou zijn voor mannen en dat, als hij single was, hij het wel had geweten. Maar ik val op Hercules. Ik vraag naar zijn vrouw. Hij is van zijn stuk gebracht. Voor het eerst zie ik hem knipperen met zijn ogen. Een beetje onsamenhangend vertelt hij over haar en haar nieuwe fiets. Ik blijf hem strak aankijken. Ik zie hem nerveus worden. Ik haatte hem.

“Ik ga hier niet iemand direct de schuld van geven, maar dat het misloopt is niet mijn probleem!”, zegt hij woest. Zijn ogen bespeuren de ruimte af, op zoek naar een zondebok. Ik steek mijn hand op. “Ja, dat was mijn schuld”, zeg ik bijna triomfantelijk. Zijn ogen worden rood. “Ik geef niet iemand direct de schuld”, zegt hij zachter. “Ik ging er vanuit dat je dit foutloos kon. Moet eerlijk zeggen dat ik het wel wonderlijk vind dat je deze fout maakt. Ik bedoel, nog nooit iemand heeft deze fout gemaakt.”, zeg ik uitdagend en leun wat meer achterover. Eerlijk gezegd had ik hem hoger ingeschat. Terwijl ik de rest wel tricks and tips gaf om het proces goed te doorlopen, heb ik hem die bewust niet gegeven. Ik dacht dat hij intelligenter was. Ik dacht dat hij wist wat hij deed. Ik dacht dat hij geen fouten maakte. Omdat hij dat verwacht van ons. Ik dacht dat een leider zelf zijn eigen verwachtingen nastreefde. Ik dacht dat de duivel slimmer was dan wij gewone stervelingen. Maar dat was een valse illusie. “Los het dan voor me op”, fluisterde hij bijna. Ik geef aan er geen tijd voor te hebben. Ik zie z’n hoofd van binnenuit ontploffen. Z’n ooglid trilt. De spanning tussen ons loopt op. Hij staat in brand. Hij loopt weg. Een kick schiet door m’n lichaam. “Dat je dat durft!”, zegt een getuige. Een ander zeg dat ik een zwakke plek bij hem heb geraakt.
Ik loop achter hem aan. Hij kijkt uit het raam naar buiten, terwijl hij een blikje cola drinkt. “Je had ook gewoon kunnen vragen als je iets niet begrijpt”, zeg ik uitdagend. Hij kijkt me vol ongeloof aan en drinkt stug zijn cola. “Ik bedoel, het was niet nodig om deze fout te maken en daarnaast was het heel simpel om dit te voorkomen. Maar goed, ik ben de beroerdste niet. Ik heb hem zojuist voor je gefixt. Krijg ik daar ook een colaatje voor van je? Vanille cola, mijn favoriet.”, zucht ik. Zijn pupillen staan wijd open gericht naar mij. “Mij zo voor gek zetten tegenover de rest… Dat was zo laag van je!”, zegt hij vol ongeloof en loopt weg richting de onderwereld. Hij haat me.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s