Verzuim alibi #tbt

Verzuim alibi #tbt

Ik ben 17 jaar en zit in het kamertje van de rector. De leerlingen met het meeste schoolverzuim moeten zich melden bij hem. Ik zit er ook bij. Toen mijn naam werd geroepen in de klas keken een paar leerlingen verschrikt achterom naar mij. Ik zag ze denken… Hoe kan zij zoveel ongeoorloofd verzuim hebben? Ze was er toch altijd?
Ik was een leerling die niet echt opviel. Ik hield me vaak gedeisd achterin de klas en soms had ik het iets te gezellig met mijn BFF. Ik vond school niet leuk. Ik vond mijn klasgenootjes niet leuk en had niks met de lesstof, alhoewel ik geschiedenis en kunstgeschiedenis nog wel leuk vond. Mijn doel was om zo min mogelijk op te vallen. Dat wil zeggen: nooit m’n hand opsteken, geen extra taken doen, altijd de makkelijkste weg kiezen en last but not least m’n eigen lesrooster in elkaar zetten.

De eerste keer dat ik spijbelde zat ik in de eerste. En het was ook nog eens per ongeluk. We hadden vier tussenuren en op het vijfde uur hadden we nog een les. In de tussenuren gingen we naar huis. Het populaire clubje van de klas zei dat we beter massaal niet naar het vijfde uur/ de laatste les konden gaan en dat we gewoon vrij waren die middag. Want als de docent zou zien dat toch niemand kwam naar de les, dan kon de les gewoon uitvallen en hadden we lekker een vrije middag. Mijn BFF en ik gingen naar haar huis. We aten daar tosti’s, keken de muziekkanalen en hadden een lekkere vrije middag. De volgende ochtend tijdens het eerste uur stond de rector in de klas. Hij had een namenlijst met de leerlingen die de dag ervoor gespijbeld hadden bij het vijfde uur. Mijn BFF en ik zaten er ook bij. Wie er niet bij zaten: het populaire clubje van de klas. The motherfucking bastards. Mijn hart bonsde in mijn keel. De rector legde de consequenties van spijbelen uit. Ik kreeg het warm. Werd ik geschorst? Zouden mijn ouders gebeld worden? Hij eindigde dat hij het deze keer door de vingers ziet, maar dat bij een volgende keer er echt sancties op zouden staan. Ik was opgelucht en wilde nooit meer spijbelen.

Een paar jaar later hadden mijn ouders het druk met hun eigen problemen. Ik wilde ze ook niet meer lastig vallen hoe zwaar klote ik alles vond, dus hield ik me maar stil. Omdat ik vijf jaar een beugel droeg, moest ik vaak naar de orthodontist. Mijn moeder vulde dan een verzuimbriefje in van school. Deze leverde je in bij de conciërge en dan kreeg je een nieuw verzuimbriefje voor de volgende keer. Het viel mij op hoe gemakkelijk ze de briefjes innamen. Ze checkten alleen of er een handtekening onder stond en dan was het goed. Na tientallen briefjes te hebben ingeleverd (ja, ik moest vaak op controle om de draadjes te laten aanspannen) bedacht ik me dat er veel gaten in het systeem zaten. Wekenlang dacht ik na over spijbelen en de eventuele manieren hoe ze me zouden kunnen snappen. Het begon met de handtekening. Die werd als eerst gecheckt. Het nabootsen van mijn moeders handtekening bleek te lastig. Haar handtekening is nogal uitgebreid. Ineens bedacht ik me dat mijn moeders handtekening op alle documenten van de school stond. Mijn vader tekende nooit iets. De handtekening van mijn vader wist ik niet zo goed, maar aangezien hij toch nooit wat tekende kon ik hem een eigen handtekening toe eigenen. Ik maakte iets moois van zijn initialen. Daarna bedacht ik me dat ik een reden moest hebben dat ik niet naar school kon gaan. De tandarts/ de dokter was te vaag. Een normaal persoon gaat hooguit twee keer per jaar naar de tandarts. En naar de dokter ga je alleen als je echt iets mankeert. Alhoewel ik genoeg mensen ken die naar de dokter gaan als ze niks mankeren, maar dat is een ander verhaal. Ik bedacht me dat ik wellicht vaker naar de ortho zou kunnen gaan, maar ik had zolang over dit concept nagedacht dat mijn beugel er ondertussen uit mocht.

“Moet jij nog wel eens op controle bij de oorarts?”, vroeg de rector mij een keer. “Ja”, loog ik. De rector vroeg hoe die gehoorapparaten precies werkten en of ik kon horen zonder die dingen. Ik legde alles uit over die dingen en dat ik veel minder hoorde als ik ze uit had. Feit was dat ik ze eigenlijk op dat moment niet eens in had. Sinds m’n dertiende droeg ik ze niet meer. Maar ach, iedereen was er zo overtuigd van dat ik ze in had dat niemand het door had dat ik ze al jaren uit had. “Maar wat doe je dan bij de oorarts?”, vroeg de rector geïnteresseerd. Laat me met rust, dacht ik. “Nou hij doet wat testjes en kijkt of m’n gehoor niet achteruit gaat”, antwoordde ik. Dit was waar. De rector knikte geïnteresseerd. Hij gaf aan dat hij het zo bijzonder vond dat ik met die “handicap” naar een reguliere middelbare school kon gaan. Ik knikte veel betekend. Toen ik zijn kamertje uitliep had ik mijn verzuim alibi.Een paar dagen later hing ik veel rond in een park met schoolgenootjes. Vaak had ik ook nog een joint in m’n mond. Of ik ging naar huis en dan gamede ik of zat ik de hele middag op een forum. Soms sliep ik ’s ochtends nog wat bij.

Terug naar het moment dat ik mij moest melden wegens schoolverzuim

“Stacey… tot mijn verbazing zie ik bij jou een verzuimpercentage staan van 80%.”, zegt de rector peinzend terwijl hij naar een Exel sheet kijkt. Ik zie de namen staan van de notoire spijbelaars en ik sta ook in de lijst. “Dat klopt”, antwoordde ik rustig. “Waarom eigenlijk? Je gymdocent geeft aan dat ze je eigenlijk alleen bij de kennismaking heeft gezien”, vraagt de rector. Oké, op dat moment bedacht ik me ook dat ik het wellicht iets te bont had gemaakt. Zwijgend wijs ik naar mijn oren. Het gezicht van de rector betrok en hij keek me bezorgd aan. “Ik moet vaak naar de oorarts”, zeg ik ernstig. De rector vraagt of alles goed gaat? “Nee, antwoord ik, er zijn vermoedens dat mijn oren zo ernstig achteruit gaan dat ik misschien doof kan worden. Dat is wat ze steeds testen.” “Oh, vandaar natuurlijk je afwezigheid!”, zegt de rector. Hij vraagt of hij wat voor me kan doen? Nee. En dat ik voor hulp altijd bij hem terecht kan. Hij krast mijn naam door van de lijst. Mijn ouders worden niet gebeld, ik hoef het schoolplein niet te prikken en ik word niet geschorst. Een notoire spijbelaar vraagt hoe ik dat voor elkaar kreeg. Ik haalde mijn schouders op.

Ik wil niemand aanzetten tot spijbelen, maar mocht je willen spijbelen… Doe het dan goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s