Geef mij es een goede puzzel #tbt

Geef mij es een goede puzzel #tbt

Een herinnering van mijn moeder

We stonden in de speelgoedwinkel en je mocht wat van mij uitzoeken. Jij wilde graag een puzzel, zoals gewoonlijk. Je koos een soort 3D- puzzel van een militaire tank. “Maar Stacey, deze puzzel is geschikt voor kinderen van acht tot twaalf jaar. Jij bent pas zes! Kun jij dit wel?”, vroeg ik. Jij stond naast mij en knikte alleen. Je was heel klein en heel stil. Iedereen vond jou altijd zielig. Ik heb die puzzel toch maar gekocht. Eenmaal thuis ging jij aan de keukentafel zitten en pakte de puzzel uit. Heel gestructureerd ging je aan het werk. Je zei niks. Het was doodstil. Even later reed er een militaire tank door de woonkamer. Je zusje van vier ging er achteraan en maakte het binnen mum van tijd kapot. Je zei niks.

En vanwege dit soort kleutergedrag dachten jullie dat ik autistisch was, maar daar kom ik later nog wel eens op terug.

Toen mijn zusje werd geboren (degene die de tank molde) besloot mijn vader om de gebeurtenissen vast te leggen op video. De videoband heeft mijn moeder nog steeds in bezit. Naast dat je mijn zusje in allerlei situaties ziet krijsen op de band , en ik die taferelen angstvallig vanuit een hoekje gade sla, is er ook een gedeelte waar ik voornamelijk in beeld ben. Ik ben daar 2 jaar oud. In een fragment heb ik mijn schoen gezet en ga ik de volgende ochtend kijken of Sinterklaas er wat in heeft gelegd. Ik vind twee cadeautjes. De eerste maak ik open. “Wat is het?”, vraagt mijn moeder blij. “Een horloge!”, antwoord ik enthousiast. “Dat heeft Sinterklaas goed gezien! Dat wilde jij graag, he?”, zegt mijn moeder terwijl ze in de camera kijkt met een kijk-mij-dat-goed-geshopt-hebben-blik. “Ja!”, antwoord ik enthousiast. Maar heel even… Welk tweejarig kind vraagt nou om een horloge? Daarna pak ik het volgende cadeautje uit. Ik ga rustig op zoek naar het plakband en pulk het plakband voorzichtig los. Ik vraag mij nog steeds af waarom ik niet gewoon het papier scheur. Het tweede cadeautje is een puzzel. De puzzel ken ik nog wel. Het waren twaalf blokken met aan iedere zijde een gedeelte van een afbeelding, waardoor je zes puzzels kon leggen. Ik had het idee dat ik die puzzel op latere leeftijd kreeg, want hij lijkt me wat moeilijk voor een tweejarige. Volgens mijn moeder kon ik er prima mee uit de voeten: “Maar met welke puzzel niet?”.

Mijn fascinatie voor puzzels bleef ik helaas de rest van mijn leven behouden. En waarom ik helaas zeg… Ik kom maar weinig mensen tegen die het begrijpen. Het heeft altijd wat vreemds als je als elfjarige twee klassen verslaat op een onofficiële puzzelcompetitie. En je vervolgens tien jaar lang opzoek gaat naar de puzzel die je toen speelde. En je vervolgens geen enkele verkoper kan duidelijk maken wat je zoekt. Vanwege je enthousiasme en dat je daardoor stappen in je hoofd overslaat en je een onbegrijpelijk verhaal houdt. “Je speelt het met een tegenstander en er is een plaatje van een patroon die je moet leggen met gekleurde blokjes verticaal en de snelste wint”. Die puzzel is werkelijk onvindbaar. Of als je als dertienjarige het angstvallig moet stilhouden in de klas dat je op pakjesavond een 3D-puzzel van het Vaticaan hebt gekregen om niet gepest te worden. “Oh ik heb sokken en een pyjama gehad”, gevolgd door een nep lach. Die had ik ook gehad. Die kreeg ik standaard elk jaar.

De ggz- testpsycholoog kreeg hierdoor ook hoge verwachtingen toen ze een IQ-test bij mij wilde afnemen. Alleen staat er in het testrapport dat ik suck met puzzels. Niet in die letterlijke bewoordingen, maar de boodschap is hetzelfde. Ik moest met rode en witte blokjes een blokpatroon namaken. Ze hutselde de blokjes op de tafel door elkaar. Ze vertelde dat dit onderdeel op tijd was. Ik was geïrriteerd omdat ik zo niet genoeg tijd had om de blokjes te sorteren. Ze trok alleen een wenkbrauw op en maakte een aantekening. De puzzels deed ik niet snel genoeg. Ik zag het plaatje niet in mijn hoofd. In het testrapport staat: “Stacey heeft weinig ervaring met puzzels en vertoont autistische trekjes tijdens het maken ervan”. En bedankt. Ze vroeg ook waarom ik wel op de Mensa thuistest slaagde. “Die was gewoon wat makkelijker”, antwoordde ik. Ze trok weer een wenkbrauw op. “Wellicht beginnersgeluk”, mompelde ze, maar ik hoorde het wel.

Tijdens het schrijven van dit stuk maak ik Mensa puzzels. Deze zijn ook op tijd en de antwoorden komen als plaatjes in mijn hoofd. De plaatjes komen overeen met één van de keuze opties en ik versla iedere keer mijn persoonlijk record. Het is 1:14 uur en ik weet niet eens hoe lang ik bezig ben. Ik krijg een inkomend berichtje in mijn telefoon: “Stacey, geef mij nou es een moeilijke puzzel. Ik verveel me al een tijdje”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s