#2 Het ligt niet aan jou

#2 Het ligt niet aan jou

Of eigenlijk wel

“Ik denk echt dat we op date moeten. Ik vind je echt een interessante vrouw. Jij daagt me uit, weet je. Jij zegt gewoon: “Sef, dit klopt niet wat jij zegt”.”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Zwijgend staar ik naar de tv. “Hallo, ben je daar nog?”, vraagt hij. “Oh ja, ik zag wat interessants op tv”, lieg ik. Feit is dat ik mij amper heb gefocust op het gesprek. De eerste keer dat hij belde was het nog wel leuk. De tweede keer had ik er al minder zin in. De derde keer nam ik met veel pijn en moeite op en de vierde keer liet ik hem gewoon rinkelen. Ik begon de gesprekken ook steeds meer af te kappen met van die rotsmoesjes: “Oh m’n moeder belt me nu ook” en “Ik moet nu echt gaan, anders kom ik te laat”. In feite zat ik daarna gewoon voor de tv. Trouwens ik haat telefoongesprekken. Ik kan me niet focussen op het geluid van een stem. Vooral zijn stem niet. Als hij praat is mijn hoofd gewoon leeg.

En dat lag dus zeker niet aan hem

Nee, het ligt aan mij. Ik kan geen gesprekken. Als mensen met mij praten is mijn hoofd vaak leeg. Ik weet niet wat ik moet zeggen en als ik weet wat ik moet zeggen, snappen mensen mij vaak niet. Zo kan ik geen normaal antwoord geven op de vraag: “Wat vind je leuk om te doen?”. In mijn hoofd poppen dan alle dingen op die ik leuk vind om te doen. Deze leuke dingen worden dan zorgvuldig geselecteerd op leukheid. Waarbij alle pro’s en contra’s tegen elkaar worden afgewogen. Om dan vervolgens te besluiten dat ik niks echt leuk vind om te doen en ik dus vaak bekend sta als die leuke dame, die eigenlijk heul erg saai is. “Ik zoek een vrouw die wat meer ondernemend is”, hoor ik vaak van dates. En dan blijft het maar bij één date. Story of my life.
In het algemeen gaan dates gewoon niet goed bij mij. Ik date vaak leuke, intelligente mannen met een goede baan. Maar de mannen die het langst blijven plakken zijn ook vaak de meest gestoorde. Zo heb ik een man gedatet die in de veronderstelling leef dat ik hem stalk. Hij was niet beroerd om mij dat keer op keer duidelijk te maken. Zo vaak dat ik mezelf begon of te vragen of ik wel de definitie van stalken begreep. Omdat ik zo in de war was hebben vrienden en collega’s op mij moeten inpraten dat ik absoluut geen stalk-gedrag heb vertoond en dat het vooral aan hem lag. Ook een keer had ik een redelijk, normale man gedatet die niet zo te porren was voor een tweede date. De dag dat ik de tweede date haal moet nog komen btw. Vlak na de date postte hij op Facebook een filmpje met als onderwerp “Hoe aantrekkelijker de vrouw, hoe gekker dat wijf”. Ik voelde me oprecht aangesproken.

Oke, ik weet ook wel dat ik geen knettergekke stalker ben. Maar ik geef toe dat ik geen leuke gesprekspartner ben. Ik merk alle inconsistente delen van het verhaal van een ander op, ik verbeter de ander, en mijn eigen verhalen zijn niet te volgen. En soms maak ik een grapje die totaal niet aanslaat bij de ander. Dan lach ik in mijn eentje als een hyena en kijkt die ander naar mij met een blik van: ‘jij volgeling van Scar’. Daarentegen lach ik wel vaak om de niet-grappige grapjes van de ander. Ik kan goed nep-lachen en het is vaak ook een ontlading van de awkwardness. En daarnaast ben ik me ook altijd super bewust van de emotionele toestand van mijn gesprekspartner. Als ik merk dat een onderwerp een gevoelige snaar raakt, beginnen mijn hersenen al te verzinnen welke vorm van emotionele sensitiviteit passend is in deze situatie. Om dan te concluderen dat een emotionele reactie wellicht niet zo passend is. En ik hem dus al die tijd awkward heb aangestaard.

Maar nu dwaal ik teveel af van het gesprek met Sef

“Nou Sef, eigenlijk ben ik niet zo opzoek naar een relatie”, lieg ik weer. In ieder geval niet met jou. Een gesprek met jou kost mij super veel moeite, omdat ik heel erg moet levelen aan jouw begaafdheidsniveau. Ik snap je argumentatie niet. Het klopt ook niet Sef. En ik wil je ook niet de hele tijd verbeteren, want dat vind ik lullig. En als ik jou mijn gedachtegang wil vertellen moet ik echt zoeken naar woorden die bij jou zullen binnen komen. En dan ga ik stotteren. Ik weet dat jij dat schattig vindt, maar ik vind het voor mezelf erg ruk. Daarnaast heb ik het idee dat ik jou dingen leer, maar jij mij niet. Ik probeer mee te gaan in je ideeën om je een goed gevoel te geven. Maar hoe jij mij nu ziet, dat is niet wie ik ben. Daarom denk ik dat een date niet gaat lukken. Ook al doe ik hard mijn best, een tweede date wil je toch niet. En omdat ik zo hard mijn best heb gedaan, zie ik dat dan als persoonlijk falen. Dus nee Sef, beter van niet.
“Maar we kunnen wel iets drinken op vriendschappelijke basis?”, lieg ik.

Hij liet daarna nooit meer wat van zich horen.

Natuurlijk is Sef niet zijn echte naam

 

Een gedachte over “#2 Het ligt niet aan jou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s