#1 De onbegrepene

#1 De onbegrepene

Notice me
Take my hand
Why are we strangers
when our love is strong?

Everytime, Britney Spears

Een FaceTime gesprek tussen mij en mijn moeder

Moeder: “Ja, dus gooide zij die gezichtsdoekjes weg. Hartstikke zonde! Dus vroeg ik of ik ze mee naar huis mocht nemen en dat mocht. Toch weer gratis doekjes. Trouwens had jij nog contact gehad met die hoogbegaafdheidscoach?”
Ik: “Ja, hij mailde dat ik een afspraak kon maken.”
Moeder: “Ja, want dan gaat hij toch kijken waarom jouw relatie is stuk gelopen toch? Want dat heeft daar toch mee te maken?”
Ik: “Nou dat niet alleen, eigenlijk met alles in mijn leven.”
Ik begin te huilen. Mijn moeder begrijpt mij niet en ik wil heel graag duidelijk maken waar ik mee zit.
Moeder: “Waarom huil je eigenlijk?”
“Omdat ik met dingen zit die jij toch niet begrijpt en eigenlijk heel veel mensen niet. En dat vind ik heel erg vervelend en daardoor voel ik me soms eenzaam. Daarom ga ik naar die coach. Die snapt het wel.”
“Nee Stees, je moet echt niet gaan huilen. Misschien rare vraag maar… Ben jij niet gewoon depressief? Kijk daarmee uit hoor! Als je daarin gaat hangen kom je er misschien nooit meer uit.”
“Ik ben niet depressief. Ik ben gewoon heel erg moe. Moe van mezelf moeten aanpassen omdat ik weet dat niemand mij toch begrijpt. En jij begrijpt mij ook niet, maar dat maakt niet uit”, huil ik. Ik zie een groot vraagteken op mijn moeders gezicht verschijnen.
“Wordt het wel vergoed? Je moet eigenlijk de zorgverzekering bellen of de kosten gedekt worden.”
“Nee, het wordt niet vergoed en ik betaal het uit eigen zak”, snik ik. Oh mijn God want ben ik lelijk als ik huil. Waarom word ik zo rood?
“Ik zou gewoon naar een GGZ-instelling gaan. Dat wordt vaak wel vergoed. Toen ik met iemand ging praten over de scheiding werd dat ook vergoed. Ik moet zeggen dat ik eerst sceptisch was, maar ik had er wel veel aan. Wil jij niet gewoon heel graag hoogbegaafd zijn? Wat doe jij eigenlijk als je naar zo’n bijeenkomst gaat? Wat vinden die mensen van jou?”
“Neehee (overslaande stem) ik wil het niet graag zijn, ik ben het gewoon. En die mensen begrijpen mij. Als ik daar ben gaat alles vanzelf en dan leef ik gewoon”, fluister ik met een piepstemmetje.
“Oh dat vind ik wel grappig dat je dat zegt, want jij was altijd wel anders dan je zusjes. Ik bedoel, je tweede zusje is heel praktijkgericht. Dat zie je ook in haar werk als schoonheidsspecialiste. Je jongste zusje is slim, maar daar maak ik me wel zorgen over. Ze leert weinig en hangt meer in de kroeg. Jij had dat niet. Ik maakte me nooit zorgen om jou. Jij redde je wel. Ik hoefde je weinig aandacht te geven.” Mijn moeder omschrijft hier precies mijn eenzaamheid.
“Maar dat betekent niet dat ik niet ergens mee zit. Er is gewoon van alles gebeurt in mijn jeugd. Al die hulpverleners en niemand hielp me.  Het begon al met die rare slechthorendheid-diagnose. Ik moet dat een plek geven maar ook wie ik zelf ben en wat ik wil.”
“Nou, toen jij die hoorapparaten kreeg toen gingen je cijfers van minnen naar plussen. (Dit is eigenlijk niet waar, maar dat vertel ik nog wel een keer). Ik weet dat je vroeger altijd aan het puzzelen was. Kocht ik puzzels voor je had je die in no time klaar en dan liet je die puzzel links liggen. Je keek er nooit meer naar. Ik vond dat zo zonde. Dan kocht ik in overleg met je vader een moeilijkere en had je ook zo af. Soms wilde ik je helpen maar dan ging je mij verbeteren enzo. Je had vaak ook puzzels boven je niveau. Maar wat ik echt denk… Het ligt echt aan je werk. Je werk is veel te simpel voor je. Ik bid iedere dag dat je leuker werk vindt in je vakgebied.”
“Maar dat wil ik niet.”
“Hoezo niet?”
“Omdat ik daar weer tegen hetzelfde aan ga lopen. De reden dat ik hier werk is omdat het in mijn vakgebied het ook niet ging.” Het is even stil tussen ons. Ik zie aan haar dat ze het wil begrijpen, maar dat het haar echt niet lukt. Ik wou dat ze me begreep.
“Mijn collega gaat wimperextensions zetten bij je zusje en ze gaat het haar ook leren. Het schijnt heel makkelijk te zijn, maar je moet ff het trucje kennen.” Ze praat  aan een stuk door over nepwimpers, een lunch die ze morgen heeft en over een raar telefoongesprek die ze had. Ik droog mijn tranen en probeer te luisteren naar haar verhalen. Ik wou dat ik ze begreep.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s