Niks te vertellen #tbt

odd-1037935_1920

We zitten in een kring in de klas. Ik moet denk ik een jaar of vijf zijn geweest. De kring is een soort van dagstart voor basisschoolkinderen. Zoals ik nu iedere ochtend met mijn  team voor een whiteboard sta om zaken te bespreken die er echt toe doen (doen we dat eigenlijk?), zaten we op de basisschool in een kring. En ik meen dat dit tegenwoordig nog steeds gedaan wordt op de basisschool.

De kring heeft nooit echt gewerkt voor mij en dat zagen mijn onderwijzers ook. Want uit mijn kring-gedrag konden ze interessante conclusies (lees: labels) op mijn voorhoofd plakken, maar daar ga ik een andere keer dieper op in.  Op dit moment gaat het om het kring-moment en de bijbehorende Vertelronde. Iedere kleuter mag iets vertellen of laten zien. Zodra de juf aankondigde dat het tijd was voor de Vertelronde werd ik al moe. De bedoeling was dat we één voor één de kring af gingen, zodat iedereen aan de beurt kwam. Nu heb ik in mijn leven misschien wel honderden kringgesprekken gehad, maar mijn vroegste kringgesprek herinnering is mij altijd bij gebleven. Misschien ook omdat ik me toen bewust werd dat er iets ‘geks’ met mij aan de hand was.

De verhalen van mijn mede-kleuterklasgenoten boeiden mij niet zo. De meeste koetjes-en-kalfjes verhalen interesseerden mij gewoon niet. Nog steeds niet eigenlijk.

Op de bewuste ochtend van het kringgesprek  vertelde Thijs dat hij dit weekend was wezen Barbie-en met z’n familie. De juf wist niet zo goed wat hij bedoelde en Thijs kon het ook niet zo goed uitleggen. Hij was eigenlijk gewoon aan het barbecuen en ik vond het vooral stom dat Thijs dit woord kennelijk nog niet wist en dat ik het eerder wist dan de juf dat Thijs zijn vader dit weekend vlees roosterde boven hete kolen. En dat Thijs en zijn familie daar heel erg van hadden genoten. Tot overmaat van ramp moest Lieke laten horen dat ze de openingstune van Sesamstraat nu eindelijk uit haar hoofd wist, maar die kende ik allang. Ik vond het ook niet echt een speciaal talent om te tonen in het kringgesprek.

En nu volgt het moment waarom dit kringgesprek mij altijd is bijgebleven.

Mijn gedachten dwaalden af naar de kerkdienst van gisteren. In de zondagsschool vertelde de juf dat God alles van ons wist, zelfs onze gedachtes. Ik vond dat wat vreemd, want wat voor een nut heeft het voor God om een mens te maken waarvan Hij al precies wist wat hij zou gaan doen in zijn leven? En als God dan alles wist… Dan zou Hij nu ook weten dat ik over dit vraagstuk nadenk. En Hij zou dan weten dat ik weet dat Hij weet wat ik weet. En als ik nu doorheb dat mijn gedachtes werden bespied door God en God weet dat ik het door heb dat Hij mij bespiedt, hoe lukt het dan voor mij nog om spontaan te leven? Ik zou dit eigenlijk moeten navragen aan mijn oom, want die weet alles.

‘De volgende die aan de beurt is, is Stacey. Stacey, heb jij nog wat te vertellen?’, vroeg de juf.
‘Nee, ik heb niks te vertellen’, antwoordde ik snel.
De juf wierp een blik in haar map. ‘Dit is al de vijfde keer dat je niks te vertellen hebt Stacey. Je moet nu wel wat vertellen vandaag’, zei de juf belerend.
Ook dat nog.
‘Ik was gister van de trap gevallen’, begon ik. Dat klopte ook wel.
De juf vroeg waar ik was gevallen en of het pijn deed. Ik zei dat ik op m’n bil was gevallen en de klas lag dubbel. Ik lachte ook mee, maar meer om het feit dat dit absoluut niet waar was. En dat de juf, die al een grote mens was, niet eens door had dat ik de helft van het verhaal verzonnen heb om haar een plezier te doen.

In het echte verhaal viel ik naar achteren, maar ving mij moeder mij op omdat ze achter mij de trap op liep, waardoor ik eigenlijk niet echt viel. Maar dat is geen boeiend verhaal. Opgelucht zit ik achterover. Nu kan ik de komende vier dagen ‘Niks te vertellen’ zeggen tijdens de Vertelronde. Wat ik op die vijfde dag moet gaan vertellen zag ik dan wel weer.